ก็เกิดมาเป็นหมา: จะให้บินไปไหน ศิลปะของการเลิกกระโดดลงจากหน้าผา แล้วกลับมาวิ่งสี่ขาบนลานของตัวเอง

คุณเคยเหนื่อยจนกระดูกแทบหัก แต่ก็ยังไม่กล้าหยุดพัก เพราะกลัวโลกจะตราหน้าว่าขี้แพ้หรือเปล่า
เราทุกคนต่างกำลังใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยที่ถูกกดดันให้ต้องติดปีกปลอม เราสไลด์หน้าจอมือถือกลางดึก แล้วพบว่าตัวเองกำลังพ่ายแพ้ไปพร้อมกันสิบสนาม ทั้งที่ไม่เคยเซ็นชื่อลงแข่งขัน เรานั่งสะอื้นไห้เพราะเห็นคนอื่นคว้าความสำเร็จ ทั้งที่ลึกๆ ไม่เคยอยากได้ชีวิตแบบเขา เราเคี่ยวเข็ญตัวเองให้ตื่นแต่เช้ามืด ฝืนฉีกยิ้มในงานสังคมจนแก้มกระตุก และลากสังขารที่สะบักสะบอมปีนขึ้นไปบนหน้าผาแห่งความคาดหวัง เพื่อกระโดดทิ้งตัวลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพื่อพิสูจน์ให้โลกเห็นว่าเราบินได้ ทั้งที่ผลลัพธ์มีเพียงบาดแผล ความเหนื่อยล้า และความเกลียดชังในตัวเองที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ความจริงอันเจ็บแสบที่โลกทุนนิยมไม่เคยยอมบอกคุณก็คือ กระดูกของคุณมันตันและหนัก ร่างกายของคุณไม่มีถุงลม และผิวหนังของคุณไม่มีขนนกสักเส้นเดียว คุณเกิดมาเป็นหมา ต่อให้กระโดดลงมาจากยอดเขาหิมาลัย คุณก็ไม่มีวันงอกปีกออกมาได้ มีแต่จะตกลงมาคอหักตายก่อนแตะพื้น
หนังสือเล่มนี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อปลุกใจให้คุณกระพือปีก และไม่ได้ชวนคุณมายอมแพ้ต่อโชคชะตาอย่างสิ้นหวัง หากแต่คือการผ่าตัดทางจิตวิทยาเพื่อกระชากปีกกระดาษอันหนักอึ้งทิ้งไป ชวนคุณวางไม้บรรทัดของคนอื่นลงบนโต๊ะ ก้าวถอยหลังออกจากขอบเหวอย่างปลอดภัย แล้วคืนสิทธิ์อันชอบธรรมในการก้มมองอุ้งเท้าอันทรงพลัง เพื่อออกวิ่งสี่ขาบนผืนแผ่นดินอันมั่นคง
นกมีความยิ่งใหญ่ในเวหากว้าง เสือมีความสง่างามในป่าลึก และเจ้าหมาอย่างเรา ก็มีลานดินอันอบอุ่นที่เราสามารถวิ่งเล่นได้อย่างมีความสุขที่สุดในโลก
วางความคาดหวังของคนอื่นไว้ตรงนั้น สูดลมหายใจเข้าให้เต็มปอด แล้วเปิดอ่านหนังสือเล่มนี้ เพื่อทวงคืนชีวิตบนลานวิ่งของตัวคุณเองได้แล้วครับ