SET นางร้ายหลายเล่ห์

หนังสือเซตนี้มีทั้งหมด 6 เล่ม คือ

เกิดใหม่เป็นนางร้ายในละครคุณธรรม (เล่ม ๑)
เกิดใหม่เป็นนางร้ายในละครคุณธรรม (เล่ม ๒) (จบ)

ละครคุณธรรม
ไอ้ละครเวร น้ำเน่า ไร้สาระ ที่ต้องเปิดฉากมาให้พระเอกไม่ก็นางเอกมีชีวิตรันทดอดสู ตัวร้ายกับนางร้ายคอยบุลลี่กันเหมือนกับว่าโลกนี้ไม่มีอะไรให้ทำอีกแล้ว นอกจากการบุลลี่ แล้วต้องเป็นการบุลลี่ที่ทำเอาการบุลลี่ในชีวิตปกติกลายเป็นเรื่องไร้สาระไปเลย บุลลี่กันประหนึ่งว่าแค้นกันมาตั้งแต่สิบชาติก่อน
ถัดมาก็ต้องเป็นฉากเฉลยความจริง ว่าพระเอกกับนางเอกนี่ไม่ใช่คนธรรมดานะจ๊ะ แต่ต้องเป็นมหาเศรษฐี เป็นคนรวย เป็นคนใหญ่คนโต แต่ตัวร้ายกับนางร้ายต้องไม่เชื่อแล้วก็ยังปากดีไม่หยุด เพื่อจะได้ลากไปถึงฉากตบหน้าที่ทุกคนรอคอย เฉลยความจริงว่าพระเอกนางเอกยิ่งใหญ่ จัดการตัวร้ายนอนเลือดพุ่งอยู่ข้างทาง
แล้วไอ้ละครพล็อตกลวงพวกนี้ ทำมาไม่รู้สิบกี่ร้อยเรื่อง จิว บอกตรง ๆ ว่าแค่เห็นชื่อเรื่องก็รำคาญ ยิ่งเรื่อง ความจริงแล้วข้าเป็นอ๋อง ไม่ใช่ขอทานเก็บขยะ เนื้อเรื่องโคตรเว่อร์ โคตรไม่สมเหตุผล ต่อให้ถอดสมองดูยังมีพล็อตโฮลไม่รู้เท่าไร จิวแอบตั้งคำถามอยู่ในใจอยู่คำถามเดียว
ทำมาขายใครวะ?
อ๋อ ทำมาขายอาม่านี่แหละ
ต่อให้โลกนี้จะมีละครทั้งจีน ไทย ญี่ปุ่น เกาหลี อินเดีย อังกฤษ อเมริกา ไม่รู้กี่ร้อยพันหมื่นแสนล้านเรื่องทั่วโลก แต่อาม่า สาวน้อยวัยยี่สิบปี จะถึงร้อย ก็ไม่คิดจะไปดูละครพล็อตแน่นลึกลับซับซ้อนหรือฟินจิกหมอนอะไรทั้งสิ้น อาม่านอนดูแต่ละครคุณธรรม จนหญิงสาวได้แต่กำหมัด
"อาจิว เปิดละครให้อาม่าดูหน่อย"
"โอ๊ย พอสักทีเถอะอาม่า หนูทนฟังเสียงละครคุณธรรมนี้มาครึ่งปีแล้ว อาม่าเอาแต่ดูวนไปวนมา พระเอกเป็นขอทาน" จิวบ่นจนลิ้นแทบจะพันกัน ก็ไม่ได้อยากขัดใจอาม่า แต่อาม่าเล่นดูทั้งวันทั้งคืน ขนาดหลับไปแล้วก็ยังเปิดเสียงทิ้งไว้ ใครปิดก็โดนด่า ช่วงแรกไม่เท่าไร นานไปก็ประสาทเสีย
"ไม่ได้เป็นขอทาน อีเป็นอ๋อง แต่ปลอมตัวมาเป็นขอทาน" อาม่าสวนทันที ละครข้าใครอย่าแตะ พร้อมกับทำท่าอันชี้ชัดว่าถ้าหลานสาวตำหนิละครคุณธรรมอีกแม้แต่คำเดียว รีโมตในมือพร้อมจะแปลงร่างเป็นอาวุธทันที อาม่าไม่ทำอะไรแล้ว ขอทุ่มเทบั้นปลายชีวิตให้สิ่งที่เรียกว่าละครคุณธรรม
"เออ จะขอทานจะอ๋องก็ช่างมันเถอะ หนูเบื่อ ทำงานทั้งวันก็เครียดพออยู่แล้ว เดือนนี้ก็ขายไม่ค่อยดี อาม่ายังดูละครคุณธรรมซ้ำซากเพิ่มความเครียดให้หนูอีก หนูก็สมัครสมาชิกให้ดูละครดี ๆ ตั้งหลายเรื่องก็ไม่รู้จักดู ตำนานชายาลิขิตสวรรค์ก็มี สะใภ้ตระกูลชีก็มี หรือเป็นละครไทย ร่วมผัวรัวเมียก็ได้"
"อาม่าไม่ชอบดูเรื่องนั้น อาม่าจะดูเรื่องนี้ มาเปิดให้อาม่าเร็วเข้า"
"ไม่"
"อาม่าจะโกรธแล้วนะ"
"เออ อาม่าจะโกรธก็โกรธไป วันนี้เป็นตายร้ายดี หนูจะไม่ยอมเปิดให้อาม่าดูอีกต่อไปแล้ว พอกันทีกับละครไร้สาระ ไม่มีเนื้อหา ไม่มีตรรกะอะไรเลย ถ้าหนูทะลุมิติเข้าไปอยู่ในเรื่องได้นะ บอกเลยว่าหนูจะตบพวกมันให้หมด" จิวกระฟัดกระเฟียดใส่อาม่าแล้วเดินไปเข้าห้องนอน
โดยไม่รู้เลยว่า
________________________________________
สวัสดีครับทุกคน
เรื่องมีอยู่ว่า อาม่าผมติดละครคุณธรรมมากครับ 5555 ดูแบบอาม่านางเอกเลย แต่ชีวิตจริงผมบ่นอาม่าไม่ได้ เลยระบายความแค้นด้วยการให้นางเอกบ่นแทน เนื้อเรื่องแนวถอดสมองอ่านนะครับ เพราะละครคุณธรรมมันก็ไม่ได้มีอะไรมากอยู่แล้ว อ่านเอามัน เอาบันเทิงนะครับ

เมื่อนางร้ายกลายเป็นภรรยาของพระรองคลั่งรัก (เล่ม ๑)
เมื่อนางร้ายกลายเป็นภรรยาของพระรองคลั่งรัก (เล่ม ๒) (จบ)

หนิ่วลวี่หรงถูกขับไล่จากตระกูลหนิ่ว
ครั้งหนึ่งหนิ่วลวี่หรงเคยเป็นโฉมสะคราญที่ผู้ใดเห็นต้องตกตะลึง แต่บัดนี้นางเป็นเพียงหญิงอัปลักษณ์ผู้หนึ่ง ใบหน้าที่เคยสวยหวานมีรอยแผลขนาดใหญ่ มือเรียวงามกุมท้องเอาไว้ ทุกคนล้วนหัวเราะนางที่ตกต่ำเพราะเรื่องอื้อฉาว เมื่อหนิ่วลวี่หรงเป็นคู่หมั้นของคุณชายอิ้น แต่นางกลับคบชู้สู่ชายจนตั้งครรภ์
หนิ่วลวี่หรงบอกไม่ถูกว่าระหว่างนางโดนใส่ร้ายกับเป็นเรื่องจริง แบบไหนจะเจ็บปวดกว่ากัน
ทว่า มันเป็นเรื่องจริงที่นางรู้ตัวดี
ตอนนั้นหนิ่วลวี่หรงมีรูปโฉมงดงามยิ่ง นางนึกเบื่อหน่ายคู่หมั้นที่เอาแต่ทำงานค้าขายจนไม่มีเวลาให้ นางจึงนอกใจไปสนุกกับขุนนางหนุ่มผู้มั่งคั่ง แล้วพอนางตั้งครรภ์ เขากลับทอดทิ้งนางอย่างไร้ค่า ครั้นนางกลับไปสารภาพผิดกับคู่หมั้น เขาก็ไม่ต้องการนางแล้ว ซ้ำยังกรีดหน้าจนยับเยิน
ตระกูลหนิ่วไม่ต้องการนางอีกต่อไป แม้แต่บิดามารดายังรังเกียจ ตบตีและโยนนางออกจากจวนแล้วปิดประตูใส่ หนิ่วลวี่หรงที่ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนไม่มีที่ไปแล้ว นางไม่ใช่สาวงาม แต่เป็นเพียงเศษซากที่ยังหายใจ และสถานที่เดียวที่อาจจะรับสตรีเช่นนางก็ไม่พ้นหอคณิกาต่ำทราม
บางทีนางอาจเป็นไม่ได้แม้แต่หญิงคณิกา
บางทีนางอาจเป็นได้แค่สาวใช้ในหอคณิกา
ทุกคนหัวเราะเยาะกันเป็นเรื่องตลก ที่ได้เห็นสาวงามร่วงหล่นลงมาให้ใครเหยียบย่ำ ทั้งที่ถึงหนิ่วลวี่หรงจะประพฤติผิดประเวณีก็จริง แต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกมันต้องเดือดร้อนตรงไหน ยังอุตส่าห์ทำตัวเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม ขว้างปาข้าวของใส่ เห็นนางเจ็บปวดเท่าไร คนที่เรียกตนเองว่าคนดีก็สนุกเท่านั้น
"ดูนั่นสิ นางร่านหน้าโง่"
"สมน้ำหน้านางยิ่งนัก"
"ข้ากะแล้วว่านางต้องมีบั้นปลายที่น่าอนาถ"
"ข้าไม่อยากเชื่อเลย ว่าเหล่าคนดีทั้งหลายจะกล้ามาทำร้ายผู้อื่นได้ ทั้งที่ยืมเงินข้าไปตั้งหลายปีแล้ว ก็ยังไม่เห็นจะมีคนคืนข้าสักอีแปะ" ทันใดนั้นบุรุษผู้หนึ่งก็เดินเข้ามา ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคาย แม้เสื้อผ้าจะปอน ๆ แต่ก็สะอาดสะอ้านดี รูปร่างสูงใหญ่ แขนที่แข็งแรงโอบศีรษะนางไว้
"ท่าน?" หนิ่วลวี่หรงหันขวับ เขาเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร นางจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นใครมาจากไหน แต่เหตุใดจึงปกป้องนางอย่างอ่อนโยนเช่นนี้ เขาก็น่าจะรู้ไม่ใช่หรือว่านางเป็นสตรีที่อื้อฉาว แม้กระทั่งบิดามารดายังไม่ปรารถนา หรือว่าเขาจะเป็นคนดีที่ผ่านมาช่วยเหลือ
"ลวี่หรง ไปกับข้าเถิด" บุรุษหนุ่มลูบศีรษะนางเบา ๆ ไล่ลงมาถึงบาดแผลบนใบหน้านาง ทำเหมือนบาดแผลไม่เคยมีอยู่ และการปรากฏตัวของเจ้าหนี้ประจำหมู่บ้านก็ทำเอาชาวบ้านตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่กล้าปาข้าวของใส่ ปล่อยให้เขานำนางไปพ้นจากเสียงติฉินนินทา
"ไปไหนเจ้าคะ?"
"ไปแต่งงานกัน ได้หรือเปล่า?"
________________________________________
สวัสดีครับ นักอ่านที่รักของผม
เรื่องนี้ก็ ตามนี้เลยครับ หนิ่วลวี่หรงนอกใจแฟนมามีชู้จนท้องแล้วโดนเท นางเอกไม่ใช่คนดีอะไร ตั้งใจเขียนเป็นแบบนี้ เพราะผมมองว่าขนาดองคุลิมาลยังกลายเป็นพระอรหันต์ได้ คนเราทำผิดก็ควรได้โอกาสมีความสุขครับ แต่ก็คงจะไม่ได้เรียบง่าย หนิ่วลวี่หรงจะได้ทำให้เห็นว่านางจะเป็นภรรยาและมารดาที่ดีได้จริง
สปอยเบา ๆ ว่านางจะกลับมาสวยครับ เนื้อเรื่องไม่ได้เครียดเท่าไร มีฉากให้ใจฟูเป็นระยะ อยากให้ลองเปิดใจกับนางดูครับ ผมเองก็อยากลองเหมือนกัน ว่าจะสามารถเขียนนางเอกที่ด่างพร้อยให้สมบูรณ์ได้หรือเปล่า ถ้าพร้อมแล้วก็ ฝากติดตามกันต่อไปนะครับ ขอบคุณครับ

สามีชั่วช้า ภรรยาน่ารังเกียจ (เล่ม ๑)
สามีชั่วช้า ภรรยาน่ารังเกียจ (เล่ม ๒) (จบ)

เมิ่งเซี่ยเสวี่ยไม่เคยพบบุรุษใดหล่อเหลาเท่ากั๋วหวนเจิงมาก่อน
ทว่า เหตุผลที่นางเข้าหาเขาไม่ใช่เพราะความหล่อเหลา แต่เพราะนางทนญาติพี่น้องเขาไม่ไหวแล้ว ทั้งที่นางไม่เคยไปทำร้ายใครก่อน ทุกคนกลับเห็นนางเป็นกระโถนที่ใครอยากจะทำอะไรด้วยก็ได้ กั๋วหวนเจิงกลับยื่นมือมาช่วยเหลือ แต่นางไม่ได้ต้องการแค่เศษเสี้ยวความเมตตา นางต้องการบุรุษเช่นเขา
"คุณชายเจ้าขา ข้ากลัว"
"แค่นี้ก็กลัวแล้วหรือ?" กั๋วหวนเจิงกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขน เขาไปออกรบมาเป็นปี ไม่ได้ใกล้ชิดกับสตรีใดมานาน มีสาวงามอยู่ใกล้ ไม่อาจห้ามความเสน่หาไว้ได้ แต่กั๋วหวนเจิงก็ไม่ใช่คนโหดร้ายกับสตรี นางเป็นสตรีแรกรุ่นหน้าตาน่าเอ็นดู เขาหรือจะทำร้ายได้ลงคอ
"เจ้าค่ะ" เมิ่งเซี่ยเสวี่ยทำตัวอ่อนแอ น่าสงสาร ไม่อยากให้เขารู้ว่าที่นางทะเลาะวิวาทตบตีกับบ่าวไพร่ก็เป็นเรื่องจริง แต่ใครใช้ให้พวกนั้นกลั่นแกล้งนางก่อนเล่า แต่นางจะไม่ให้ฝ่ายชายเห็นนางเป็นนางมารร้าย จึงกะพริบตาปริบ ๆ แล้วซบลงบนบ่าแข็งแกร่งเพื่อยั่วเย้าไปในตัว
"ถ้าเจ้ายิ่งกลัว ข้ายิ่งสนุกนะรู้ไหม?"
"หมายความว่ายังไงเจ้าคะ?"
"เซี่ยเสวี่ย เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ พักผ่อนไปเถิด ข้าไม่อยากบังคับจิตใจเจ้าหรอก" กั๋วหวนเจินไม่อยากทำอะไรถ้าไม่ได้ผลตอบแทน แต่เขาก็ไม่อยากใช้ฐานะทางสังคมมาบังคับให้นางตอบแทนด้วยสิ่งที่ไม่สมควร บางทีเขาควรอยู่ให้ห่างนาง หากนางกลับร้องไห้ ก็แค่มารยาสาไถย
"ท่านอย่าไป"
"เจ้าเป็นอะไร?"
"ถ้าท่านรังเกียจเรื่องที่ข้าเคยเป็นอนุนายท่าน แท้จริงแล้ว ข้ายังเป็นสาวพรหมจรรย์ นายท่านหัวใจวายตายก่อนจะได้แตะต้องข้า คุณชาย ท่านอย่ารังเกียจข้าเลย คืนนี้ข้าไม่อยากพักผ่อนเจ้าค่ะ" เมิ่งเซี่ยเสวี่ยคล้องแขนเขาไว้ให้สัมผัสเนินอกอันอบอุ่น หวังเหลือเกินว่าเขาจะเชื่อนาง
"ข้าไม่ล้อเล่นนะ"
"แล้วใครล้อเล่นล่ะเจ้าคะ?"
________________________________________
สวัสดีครับ นักอ่านทุกท่าน
ผลงานเรื่องนี้ไม่เครียดครับ 5555 พอพูดแบบนี้อาจจะมีคนเบะปากกัน ว่าชีบั่นเถาเขียนทั้งที ไม่เครียดเราไม่เท่ากัน ก็ แหม เรื่องนี้ไม่ได้เครียดหรอกครับ นางเอกร้ายแต่แกล้งทำตัวเป็นคนดี พระเอกก็ร้ายแต่แกล้งทำตัวเป็นคนดี เพราะอยากจะดีต่อหน้ากัน แต่ก็น่าจะดูออกว่าเก็บทรงไม่อยู่
เป็นกำลังใจให้ตัวร้ายกับนางร้ายเอาชีวิตรอดจากพระเอกกับนางเอกด้วยนะครับ