อาจารย์เบิ้ล หมอผีกำมะลอ ภาค1

"เฮ้ย ไอ้จืด! มึงรีบจับนางลำเจียกเร็วเข้า เดี๋ยวกูจะเอาน้ำมนต์จัดการกับมัน"
อาจารย์เบิ้ลในชุดเสื้อผ้าแพรสีขาวหม่น คาดผ้าขาวม้าแดงพาดบ่า เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลขสักอักขระยันต์กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าแท่นพิธี เขาหันมาเอ็ดลูกมือคนสนิทเสียงดังสนั่น
มันคือ"ทิดจืด" หนุ่มหน้าตาซื่อบื้อรูปร่างผอมเกร็ง ผิวคล้ำแดด สวมเสื้อตาห่านเก่าๆ
นุ่งกางเกงเล ท่าทางเก้ๆกังๆ มือไม้สั่นเทาด้วยความกลัวผนวกกับอาการสั่นระริก

"ครับๆ อาจารย์! เร็วเข้าเถอะ ผมจะจับมันไม่อยู่แล้ว" อาจารย์เบิ้ลได้ยินแล้ว
เขาก็หยิบขันน้ำมนต์ขึ้นมาบริกรรรมคาถาเป่าไปสามพรวด
"มึงจะออกหรือไม่ออก"
"จ้างให้กูไม่ออก เดี๋ยวถ้ากูออกไปได้ กูจะกินตับของมึงไอ้แก่" เสียงแข็งๆของนางลำเจียก
กล่าวออกมาราวกับไม่แยแสต่ออาคมของอาจารย์เบิ้ล
"ดี....เดี๋ยวไล่มึงออกจากร่างนางลำเจียกเมื่อไร กูจะใช้เตโชธาตุ เผามึงให้ซะให้เข็ด"
ว่าแล้ว อาจารย์เบิ้ลจึงได้หยิบขันน้ำมนต์ขึ้นจรดที่ศีรษะ จากนั้นจึงเปล่าพรวดไปยังร่างของนางลำเจียกที่อยู่ตรงหน้า
"อ๊ากกก.......ข้าอยู่ไม่ไหว อยู่ไม่ไหว สำนักนี้มันกลัว กลัว" ร่างของนางลำเจียกร้องดิ้นพรวดพราด ราวกับถูกกระแสไฟแผดเผา
"เป็นยังไงละมึงอีสัมภเวสี กูบอกแล้ว ว่าอย่ามาแหยม คนอย่างอาจารย์เบิ้ล555"
จากนั้นอาจารย์เบิ้ลบริกรรมคาถาอีกคำรบ แล้วก็เป่าพรวดไปยังไปใบหน้าของนางลำเจียก
ดิ้นพรวด ร่างของเธอนอนทรุดนิ่งไปพื้น ท่ามกลางเสียงฮือฮาจากบ้านบางน้ำเปรี้ยว
พากันยืนตกตะลึง ด้วยอาคมที่เข้มขลัง ก่อนจะปรากฏเสียงซุบซิบของชายคนหนึ่ง
กล่าวอย่างมาในสำนัก

"ฉันจะบอกอะไรให้นะป้า อาจารย์เบิ้ลนี้แหละข้อแท้ ล่าสุดมีคนเช่า ตะกรุดหยุดจน
จากที่ขายของแทบไปไม่ได้ ตอนนี้ขายดีเทน้ำเทท่า"
"จริงเหรอว่ะไอ้หนุ่ม แล้วตอนนี้ตะกรุดหยุดจนมันหมดหรือยังละว่ะ ข้าอยากได้สักดอกสองดอก"
"มีจ๊ะมี แต่เหมือนจะเหลืออยู่ไม่มาก ฉันได้ยินมาว่าวิชาตะกรุดดอกนี้ ได้รับการถ่ายทอดมาจากหลวงปู่เค็ม วัดโคกหมาเน่า"