แสงสว่างท้ายหมู่บ้าน

เมื่อสาวเมืองกรุงหนีมรสุมชีวิตมาซ่อนตัวในบ้านสวน ความสงบก็หายวับเมื่อต้องรับมือกับไก่ สาวชาวบ้านที่ขยันหิ้วของกินมาให้และคอยปกป้อง หัวใจที่เคยเย็นชาจึงเริ่มอบอุ่นอีกครั้ง



แหวนนั่งอยู่บนแคร่ไม้ นัยน์ตาตกที่เคยดูเศร้าหมอง บัดนี้กลับมีประกายสดใสและผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
ไก่นั่งเคี้ยวขนมแก้มตุ่ยอยู่ฝั่งตรงข้าม พลางเล่าเรื่องวีรกรรมสุดพิสดารของไอ้จ๊อดที่เคยแอบไปตกปลาในบ่อวัดแล้วโดนหลวงพ่อไล่เคาะหัวให้ฟังอย่างสนุกสนาน

"พี่แหวนคิดดูดิ! ไอ้จ๊อดมันวิ่งหนีจนเกือบล้มเลยนะ ตอนนั้นฉันยืนหัวเราะจนท้องแข็งอยู่ข้างกำแพง!"
ไก่พูดพลางทำท่าทางประกอบจนหน้าดำหน้าแดง
แหวนฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของแหวนดังขึ้นมา รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าเรียบเนียนจนมองเห็นลักยิ้มบุ๋มลงไปเล็กๆ ที่ข้างแก้ม
ไก่ชะงักมือที่กำลังจะหยิบกล้วยชิ้นต่อไป เธอนั่งจ้องมองรอยยิ้มของแหวนตาค้าง หัวใจเต้นตึกตักขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"มองอะไรขนาดนั้นไก่ หน้าฉันมีคราบขนมติดอยู่เหรอ"
แหวนถามพลางเอานิ้วแตะที่มุมปากของตัวเองเบาๆ

"เปล่าจ้ะ"
ไก่ตอบเสียงแผ่ว ก่อนจะยิ้มออกมา

"แค่อยากมอง รอยยิ้มพี่แหวนสวยมากจริงๆ นะ ยิ้มบ่อยๆ สิพี่ หน้าตาแจ่มใสขึ้นตั้งเยอะ"
คำชมตรงไปตรงมาทำเอาแหวนหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันตา เธอรีบยกแก้วชาร้อนขึ้นจิบแก้เขิน

"พูดจาเลอะเทอะอีกแล้ว"

"เอ้า! พูดจริงนะเนี่ย ไม่ได้ยอสักหน่อย"
ไก่ย่นจมูกใส่

"เอ้อพี่แหวน วันนี้ช่วงบ่ายฉันว่าจะไปช่วยพ่อตัดใบตองที่สวนท
พี่อยากไปด้วยไหม ถือว่าไปเดินเล่น"
แหวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับคำด้วยรอยยิ้ม

"อืม ไปสิอยู่บ้านคนเดียวก็คงเหงา"

"ดีเลย! งั้นเดี๋ยวบ่ายสองฉันมารับนะ!"
ไก่พูดด้วยความดีใจ

ช่วงบ่าย

ไก่พาแหวนเดินลัดเลาะไปตามคันนา มุ่งหน้าไปยังสวนท้ายหมู่บ้าน สมพรกำลังใช้มีดตัดใบตองอยู่ใต้ร่มไม้ โดยมีจ๊อดคอยขนใบตองขึ้นรถกระบะ

"สวัสดีค่ะน้าสมพร" แหวนยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"โอ้! หนูแหวน มาด้วยหรือเนี่ย วันนี้หน้าตาสดใสขึ้นเยอะเลยนะ" สมพรรับไหว้พลางส่งยิ้มให้

"ขาหายเจ็บแล้วหรือยังล่ะ"

"หายดีแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"
แหวนตอบ

"พี่แหวนนั่งพักใต้ต้นมะม่วงนี้นะ ลมเย็นดี เดี๋ยวฉันไปช่วยพ่อตัดใบตองแป๊บเดียว"
ไก่บอกพลางจัดแจงปูเสื่อใต้ร่มไม้ให้แหวนนั่งอย่างใส่ใจ
แหวนนั่งมองไก่ที่ถือมีดเดินเข้าไปช่วยน้าสมพรตัดใบตองอย่างคล่องแคล่ว สาวชาวบ้านตัวเล็กทำงานขยันขันแข็ง ปาดเหงื่อบนหน้าผากไปพลาง หัวเราะหยอกล้อกับไอ้จ๊อดไปพลาง ความสดใสและพลังบวกของไก่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความสุข
แต่ทว่า ในขณะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างสงบร่มรื่น ที่บริเวณริมถนนคอนกรีต รถยนต์ SUV สีดำคันหนึ่งกำลังค่อยๆ ขับเคลื่อนเข้าทางเข้าหมู่บ้านอย่างช้าๆ กระจกรถติดฟิล์มดำมืดสนิท
ภายในรถ ชายหนุ่มแต่งตัวดีในชุดสูทคนกำลังถือโทรศัพท์ต่อสายตรงหาใครบางคน สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ หมู่บ้านหนองหญ้าแพรกด้วยความรู้สึกเหยียดหยามและไม่ชอบใจ

"เออ กำลังขับรถเข้ามาในหมู่บ้านที่มันหนีมาซ่อนตัวอยู่เนี่ย"
ชายหนุ่มพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงห้วนและเย็นชา

"ย้ายมาซ่อนอยู่บ้านนอกคอกนาแบบนี้ คิดว่าจะหนีพ้นงั้นเหรอ แหวน
สัญญาฉบับนั้นแกต้องเซ็นโอนหุ้นส่วนที่เหลือให้ฉันให้ได้ ไม่งั้นเรื่องฟ้องร้องคดีความไม่จบแค่นี้แน่!"
รถยนต์สีดำคันนั้นค่อยๆ ขับผ่านร้านชำของยายบุญ มุ่งตรงไปยังทางแยกท้ายหมู่บ้าน ทิศทางที่มุ่งหน้าไปสู่บ้านสวนของยายคำ
เงาร้ายจากอดีตที่แหวนพยายามพุ่งหนี กำลังเดินทางมาถึงหน้าประตูบ้านของเธอแล้ว โดยที่ไม่มีใครคาดคิด