สามีใบ้ประเสริฐยิ่ง

คุณหนูใหญ่ตระกูลหลัวถูกน้องสาวต่างมารดาใส่ร้ายจัดฉากให้เสียความบริสุทธิ์ให้กับบ่าวใบ้ประจำเรือนซักล้างในจวนและขับไล่ไสส่ง ในวันที่อดีตคู่หมั้นและบิดาทอดทิ้งให้นางรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น นางได้ค้นพบสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตนาง
.
.
สวี่หลานสะดุ้งลุกขึ้นด้วยความตกใจ นางพยายามถอยร่นไปอีกมุมหนึ่งของแคร่ไม้ แต่ทว่ามุมนั้นกลับมีน้ำฝนรั่วลงมาหนักกว่าเดิม กระท่อมหลังเล็กทั้งหลังบัดนี้ไร้ซึ่งจุดที่แห้งสนิท น้ำฝนเริ่มนองเต็มพื้นโคลนด้านล่าง
"ฮึก..." สวี่หลานกอดอกแน่น ความกังวลและความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่สตรีผู้ไม่เคยต้องทนทุกข์ตากฝนเช่นนี้มาก่อน
นางทำได้เพียงขดตัวสั่นอยู่ตรงมุมแคร่ ร่างกายเจ็บปวดไปหมดจากความหนาวเหน็บที่กัดกินลงไปในเส้นเลือด
ในตอนนั้นเองประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของอาโม่พุ่งตัวเข้ามาในกระท่อม เสื้อผ้าฝ้ายหยาบๆ ของเขาเปียกปอนปานเพิ่งขึ้นมาจากแม่น้ำ ชายหนุ่มใบ้กวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นตระหนก
และเมื่อเห็นสวี่หลานกำลังขดตัวตากฝนอยู่ตรงมุมแคร่ ดวงตาคู่คมของเขาก็ฉายแววว้าวุ่นอย่างถึงที่สุด
เขาไม่อาจเอ่ยปากเอื้อนเอ่ยวาจาใดๆ ได้แต่การกระทำของเขากลับรวดเร็วยิ่งกว่าความคิด อาโม่รีบวิ่งไปยกเสื่อสานเก่าๆ และแผ่นไม้ฟางที่เขาเตรียมไว้นอกบ้าน เข้ามาหมายจะบังรอยโหว่บนหลังคา ทว่าแรงลมพัดกระโชกภายนอกกลับพัดแผ่นไม้นั้นหลุดมือไปทันที
เมื่อไร้ซึ่งสิ่งขวางกั้นสายฝน อาโม่มองดูสวี่หลานที่หน้าซีดริมฝีปากเขียวช้ำด้วยความหนาว เขาขบฟันแน่น ก้าวสืบเท้าเข้าไปที่แคร่ไม้อย่างไม่ลังเลอีกต่อไป
"เจ้า... เจ้าจะทำอะไร?!" สวี่หลานอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้
อาโม่ไม่อาจตอบอะไรนางได้ เขาไม่ได้แตะต้องนางแต่ชายหนุ่มกลับย่อกายลง นั่งคุกเข่าบนแคร่ข้างๆ นาง แล้วใช้วงแขนกว้างพร้อมกับแผ่นหลังอันบึกบึนของตนเองโน้มตัวลงมาครอบปกคลุมอยู่เหนือร่างของสวี่หลาน
เขาใช้ร่างกายท่อนบนอันกว้างใหญ่เป็นหลังคาเนื้อหนังเพื่อบดบังสายน้ำฝนที่ตกกระหน่ำลงมา
หยาดน้ำฝนเย็นเยียบตกกระทบลงบนแผ่นหลังของอาโม่เป็นสาย
สายน้ำไหลรดลงบนบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกโบยด้วยไม้พลองที่ยังไม่หายดี บาดแผลที่เริ่มระบมบัดนี้สัมผัสกับน้ำฝนชื้นแฉะจนความเจ็บปวดเสียดแทงไปถึงกระดูก สันขาและลำตัวของชายหนุ่มสั่นกระตุกเกร็งด้วยความหนาวและพิษบาดแผล แต่ถึงกระนั้นวงแขนและแผ่นหลังของเขากลับตั้งตรงและมั่นคงราวกับขุนเขา ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
สวี่หลานนอนขดตัวอยู่ใต้เงาร่างอันสูงใหญ่ของเขา นางมองเห็นหยดน้ำฝนที่ไหลผ่านลำคอและแผงอกเนื้อแน่นของชายหนุ่ม หยดลงบนพื้นแคร่ข้างตัวนาง... แต่มันกลับไม่หยดลงบนร่างกายของนางเลยแม้แต่น้ำหยดเดียว
เงาร่างของเขาได้กลายเป็นปราการกำบังลมพายุและสายฝนให้แก่นางอย่างสมบูรณ์
"เจ้า... เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร?" สวี่หลานเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยจ้องมองแผงอกกว้างที่สั่นเกร็งของเขาด้วยความตกตะลึง
"ออกไปนะ! เจ้าทำเช่นนี้ตัวเจ้าจะหนาวจนตายนะ!"
อาโม่ค่อยๆ ก้มหน้าลงสบตานางในความมืดมิด ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ลึกซึ้ง และซื่อสัตย์อย่างที่สุด
เขาสั่นหัวเบาๆ เป็นคำตอบ ลำคอส่งเสียงอึกอัก แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความยากลำบาก ทว่าแขนทั้งสองข้างของเขายังคงเหยียดกว้าง บดบังสายลมและสายฝนให้นางอยู่อย่างนั้นตลอดทั้งคืน
ความหนาวเหน็บกัดกินกาลเวลาไปอย่างเชื่องช้า สวี่หลานซุกตัวอยู่ใต้ความอบอุ่นอันประหลาดที่ได้รับจากชายหนุ่มใบ้ เสียงหัวใจของเขาที่เต้นหนักแน่นเป็นจังหวะอยู่เหนือหัวของนาง เป็นเสียงเดียวที่กังวานแข่งขันกับเสียงพายุฝนภายนอก
ในค่ำคืนอันมืดมิดและสิ้นหวังนี้ สวี่หลานตระหนักได้ว่ากู้เฉิง... คุณชายผู้สูงศักดิ์ที่เคยให้คำสัญญาว่าจะรักและปกป้องนาง บัดนี้กลับทอดทิ้งนางให้อยู่ในโคลนตมและเสพสุขอยู่บนความทุกข์ของนาง
ทว่าอาโม่... บ่าวใบ้ชั้นต่ำที่นางเคยเกลียดชังและด่าทอ กลับยอมใช้ร่างตนเองโอบรับสายฝนหนาวเหน็บและยอมทนความเจ็บปวด เพื่อให้สตรีเช่นนางได้นอนอย่างปลอดภัย
จิตใจที่เคยแข็งกร้าว เต็มไปด้วยอคติและความแค้นของคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลัว บัดนี้เริ่มปริร้าวและสั่นคลอนอย่างหนักเป็นครั้งแรก