เมียเช่าซื้อ

เมียเช่าซื้อ
เรื่องราวความรักของพิชชากับอนิญญา
เพราะต้องการเงินไปใช้หนี้บัตรเครดิตก่อนที่จะถูกฟ้อง ทำให้พิชชาต้องยอมรับขอเสนอเป็นเมียของอนิญญา ผู้หญิงที่มีหน้าตาสวยหวาน มีบุคลิกที่อ่อนหวาน ที่พิชชาเคยคิดว่าน่าจะเป็นภรรยาของผู้ชาย เป็นแม่ของลูกมากกว่าจะเป็นสามีของใครได้ แต่ก็กลายมาเป็นสามีของเธอ ที่ซื้อเธอมาด้วยเงิน เธอจึงไม่ต่างกับเป็นเมียเช่าซื้อของอนิญญา
"ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอ"
"ผู้ชายคนนั้น คนไหนเหรอคะ" พิชชาทวนคำ ทำหน้าครุ่นคิดว่าอนิญญาหมายถึงใคร
"ผู้ชายคนที่ขึ้นลิฟต์มากับเธอ" น้ำเสียงที่ตอบค่อนข้างห้วนแข็ง
"อ๋อ...เพื่อนน่ะค่ะ" เมื่อรู้แล้วว่าเจ้านายหมายถึงใคร พิชชาจึงตอบไปทันที ทำหน้าแปลกใจว่าอนิญญาเห็นเธอกับนพดลได้อย่างไร
"เพื่อน...แต่ยืนแทบจะสิงกันเนี่ยนะ" อนิญญาย้อนถามเสียงสูงอย่างไม่เชื่อ มองไปด้วยแววตาแข็งกระด้าง
"ไม่ได้สิงกันนะคะ" พิชชาปฏิเสธทันที
"ทำไมจะไม่สิง...ฉันเห็นว่าเธอกับนายนั่นยืนตัวติดกันจนอากาศแทบผ่านไม่ได้ ขนาดอยู่ต่อหน้าคนอื่นยังยืนสิงกันได้เลย ถ้าลับหลังจะขนาดไหน"
อนิญญาเถียงต่อว่ากลับไป เพราะเห็นมากับตา
"ไม่ใช่นะคะ คุณกำลังเข้าใจผิด เราไม่ได้ยืนสิงกัน"
พิชชายังปฏิเสธเหมือนเดิม ทำหน้างงว่าอนิญญาเอาอะไรมาพูด จำได้ว่านพดลยืนเยื้อง ๆ อยู่ด้านหลังเธอ ไม่ได้ยืนสิงกันอย่างที่อนิญญาพูดมา
"เข้าใจผิดใจงั้น แล้วที่ฉันเห็นมันคืออะไร...เธอไม่ต้องปฏิเสธเลย คนอื่นก็เห็น ไม่ใช่มีแต่ฉันคนเดียวที่เห็น" อนิญญาย้อน บอกให้รู้ว่าไม่ได้มีแต่เธอคนเดียวที่เห็น
"ที่ฉันเรียกเธอมาพบ ก็เพราะจะเตือนเธอว่าจะทำอะไรก็อย่าให้มันน่าเกลียดนัก ถ้าทนไม่ไหวอยากจะพลอดรักกันใจจะขาด ก็ไปพลอดรักในที่ลับหูลับตาคนหน่อย คนอื่นจะได้เอาไปนินทาไม่ได้"
"พีชไม่ได้จะพลอดรักนะคะ คุณอันกำลังเข้าใจผิด"
แม้จะงงกับสิ่งที่อนิญญากล่าวหา แต่พิชชาก็พยายามอธิบายออกไป
"แล้วที่ฉันเห็น เธอช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่ามันคืออะไร"
"เอ่อ..." พิชชาทำหน้าอึกอัก
"จะทำอะไรก็นึกถึงหน้าฉันบ้าง อย่าลืมเธอเป็นเมียของฉัน...ฉันไม่ใช่คนดีใจถึงขั้นจะยอมให้เธอสวมเขาให้หรอกนะ"
ปล.คำ ผิด ตกหล่น ผู้เขียนได้ตรวจเช็กไปแค่ครั้งเดียว จะมีการแก้ไขเพิ่มเติมเข้าไปให้ตามหลังอีกนะคะ...ขออภัยต่อความผิดพลาดในส่วนนี้ด้วยนะคะ