ข้าเป็นเพียงนางร้ายที่ไม่เคยถูกรัก เล่ม 1

ชั่วชีวิตนี้ ข้าไม่เคยสัมผัสกับคำว่ารัก ทว่าเขาเหมือนกับแสงอุโมงค์ปลายทางที่นางอยากไขว่คว้า ใครจะรู้เล่าว่าเป็นภาพลวง น่าขันกว่าจะรู้ตัวก็เสียทุกอย่างให้เขาแล้ว กลายเป็นหญิงร้ายกาจในสายตาเขาเสียได้

สปอย

เสิ่นลั่วเยียนจ้องมองบุรุษที่นางเคยรักจนหมดหัวใจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ปลดเปลื้องพันธนาการทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตนาง
"ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้อีกแล้วเพคะ หม่อมฉันพอแล้ว และหม่อมฉัน ก็อยากจะหยุดวิ่งไล่ตามท่านแล้วจริงๆ"
จ้าวเทียนอวี้จ้องมองใบหน้าที่ซีดเซียวของสตรีตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น เขามองว่าคำพูดของนางเป็นเพียงการเรียกร้องความสนใจ "เจ้าคงจะป่วยหนักจนสติเลอะเลือนไปแล้ว ถึงได้พูดจาเพ้อเจ้อเช่นนี้ กลับไปพักผ่อนเสียเถิด"
"หม่อมฉันไม่ได้ป่วยเพคะ และสติก็ยังดี ไม่ได้เพ้อเจ้อแม้แต่น้อย" เสิ่นลั่วเยียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของนางปราศจากความลังเล
หญิงสาวแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "หม่อมฉันมาลองนึกทบทวนดูแล้ว ที่ผ่านมา หม่อมฉันทำงานให้ท่านอ๋องมาตั้งมากมาย ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งเท่าไหร่ แต่แทบจะไม่ได้สิ่งใดกลับคืนมาเลย มีแต่เสียกับเสีย นับว่าเป็นการลงทุนที่ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลยเพคะ"
คำว่า ลงทุนไม่คุ้มค่า สะกิดโทสะของรุ่ยอ๋องผู้เย่อหยิ่งให้ลุกโชน เขาแค่นเสียงหึในลำคอ แววตาดุดันและเย้ยหยัน "เหตุใดถึงพูดจาเช่นนี้เล่า? ที่เจ้าทำงานให้ข้า ยอมอยู่ข้างกายข้า ไม่ใช่เพราะเจ้ารักในความสามารถ ชื่นชมในความเก่งกาจ และหลงรักในตัวข้าที่เป็นอ๋องหรอกหรือ?"
ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้นาง หรี่ตามองราวกับจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้งหัวใจ "ที่เจ้าทำเช่นนี้ ยอมเหนื่อยยากเพื่อข้า ก็เพราะอยากแสดงให้บิดาของเจ้าเห็นว่าเจ้านั้นมีความสามารถแค่ไหน อยากให้บิดาหันมามองและยอมรับในตัวเจ้าว่าเก่งกาจไม่แพ้ใครไม่ใช่หรือ? อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย แท้จริงแล้ว เจ้าเองก็ใช้ข้าเป็น บันได เช่นเดียวกัน!"
เสิ่นลั่วเยียนไม่ได้โกรธเคืองกับคำพูดแทงใจดำนั้น นางกลับพยักหน้าช้าๆ ยอมรับอย่างซื่อตรง "ใช่เพคะ หม่อมฉันเคยคิดเช่นนั้นจริงๆ"
ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง บัดนี้กลับนิ่งสงบ "หม่อมฉันไม่ได้รับความรักจากบิดามาตั้งแต่เด็ก จึงโหยหาความรักจากท่าน ทำทุกวิถีทางเพื่อให้บิดาหันมาสนใจหม่อมฉันบ้าง หม่อมฉันถึงได้ยอมเป็น หมาก ให้พระองค์หยิบจับไปวางตรงไหนก็ได้ตามแต่พระทัย ยอมทำเรื่องโง่เขลาสารพัดเพื่อแลกกับเศษเสี้ยวความรักและการยอมรับ"
นางเสียใจ แต่นางกลับยิ้ม "แต่มาบัดนี้ หม่อมฉันรู้ซึ้งถึงก้นบึ้งของหัวใจแล้วว่า ในโลกใบนี้ ไม่มีใครรักหม่อมฉันเลย หากหม่อมฉันยังไม่รักตัวเอง แล้วใครเล่าจะมารักหม่อมฉัน?"
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ที่ผ่านมาเป็นหม่อมฉันที่ตื้นเขินและโง่เขลาไปเอง ตอนนี้หม่อมฉันกระจ่างแจ้งแก่ใจแล้วเพคะ หม่อมฉันรู้สึกรังเกียจการกระทำของตัวเองยิ่งนัก เพิ่งจะรู้ตัวว่าที่ผ่านมา หม่อมฉันเป็นสตรีที่ไร้ยางอายเพียงใดที่เอาแต่วิ่งตามผู้ที่ไม่ได้มีใจ"