ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน

นางเสมือนเป็นผู้ที่ตายแล้วเกิดใหม่ ชีวิตครั้งนี้หวังเพียงความสงบสุข ไม่อยากตามตอแยชายใดเพื่อร้องขอความรักอีกแล้ว แต่ในวันที่นางหมดรัก เขากลับตามทวงสิทธิ์ที่ตนเองไม่เคยเหลียวแลหรือใส่ใจ

*****

" พอได้สติเจ้าก็ร้องไห้เพราะความเสียใจเลยหรือ " ร่างสูงใหญ่ผละตัวออกห่างจากหญิงสาว กระนั้นสายตายังจับจ้องไปที่เรือนร่างขาวเนียนซึ่งปรากฏริ้วสีแดงระเรื่อทั่วตัว

" ฮึก สารเลว " หวังซินเหยียนสะอื้นไห้พร้อมพยุงตัวเองขึ้นมา นางเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตน และจ้องไปยังร่างกำยำที่อาบชื้นไปด้วยเหงื่อ

" ทุกอย่างมันเป็นเพราะใครกันเล่า เป็นเจ้าที่คิดใช้วิธีสกปรกกับข้าก่อนมิใช่หรือ " ความผิดครั้งนี้เขากับนางต้องหารกันคนละครึ่ง เขาไม่มีทางยอมรับผิดคนเดียวเป็นอันขาด

" เป็นท่านต่างหากที่เริ่มก่อน ท่านลักพาตัวข้ามา ท่าน...ฮือๆ " หวังซินเหยียนพูดไปร้องไห้ไป

" กับข้าเจ้าร้องไห้ แล้วกับเขาเจ้าร้องแบบใด "

เพียะ!

มือเรียวตวัดตบใบหน้าคมคายจนหันขวับ เฉิงอิ๋นนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ยกมือลูบแก้มข้างที่ถูกนางตบ ก่อนส่งเสียงหัวเราะราวกับเคียดแค้นออกมา

" ซินเหยียน เจ้าลงมือกับสามีหนักไปแล้วนะ " เขามองนางตาขุ่นเหมือนคาดโทษเอาไว้ในใจแล้ว

" หยุดพูดนะ ท่านไม่ใช่ อื้อ ปล่อย "

มือใหญ่จับต้นแขนเรียวเล็ก ออกแรงบีบจนใบหน้างามบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

และในตอนที่นางบิดตัวหนีจากการคุกคามของเขา ดวงตาคมกริบพลันเหลือบไปเห็นรอยแผลเป็นบนหลังหญิงสาว

" นี่เจ้ามีแผลพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไร "

"...." หวังซินเหยียนเม้มปากไม่ยอมตอบคำถาม อีกฝ่ายร้อนใจจับนางเขย่าจนศีรษะโยกคลอน

" มีแผลเป็นบนหลังของเจ้าได้อย่างไร! " เขากระชากเสียงถามคล้ายเสียงตะคอก หญิงสาวสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองว่า

" ท่านไม่ต้องมายุ่ง ข้าเป็นแผลได้อย่างไรล้วนไม่เกี่ยวกับท่าน "

" อย่าทำให้ข้าโกรธจะได้หรือไม่ แค่ตอบมาตามตรงก็พอ " เฉิงอิ๋นข่มใจให้นิ่งพยายามคุยกับนางด้วยเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนที่สุด

พอเสียงอีกฝ่ายอ่อนลง หวังซินเหยียนก็เริ่มเปิดปากพูด " ตอนนั้น "





*******

ซื้อในระบบถูกกว่า iOS (Apple) นะคะ