บ่วงรัก

ช่วงบ่ายของวันเดียวกันอันดามายืนอยู่หน้าประตูห้องคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองของนกันต์สถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ อ้อมกอดอันอบอุ่น และความสุขล้นปรี่ที่พวกเขาเคยสร้างร่วมกันมานับครั้งไม่ถ้วน เธอยื่นสูดลมหายใจเข้าปอดลึกที่สุดเพื่อเรียกความกล้า มือเล็กที่ถือกระเป๋าสะพายสั่นเทาระริก
แต่วันนี้ เธอกลับมายืนอยู่หน้าประตูบานเดิม ในฐานะคนแปลกหน้าที่ถูกเขาสลัดทิ้งอย่างไม่ใยดีอันดารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกดกริ่งหน้าห้อง
กริ่งงง!
รออยู่ครู่ใหญ่ ประตูบานหรูก็เปิดออกทว่าคนที่ก้าวออกมาต้อนรับกลับไม่ใช่นกันต์อย่างที่เธอวาดฝัน
แต่เป็นผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งใบหน้าสวยสะดุดตา แต่งตัวเรียบร้อยดูดี ทันทีที่เห็นอันดา หญิงสาวคนนั้นก็ส่งยิ้มสุภาพมาให้
"มาหาใครเหรอคะ"
อันดานิ่งงัน หัวใจกระตุกวูบดิ่งลงเหว สมองขาวโพลนไปหมด "เอ่อ"
หญิงสาวเอียงคอถามด้วยความสงสัย "มาหากันต์เหรอคะ"
อันดาทำได้เพียงพยักหน้ารับช้า ๆ "ค่ะ"
หญิงสาวคนนั้นเปิดประตูต้อนรับกว้างขึ้น "เข้ามาก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปตามเขาให้"
คำพูดที่ลอยหลุดออกมาจากปากผู้หญิงคนนั้น แทงทะลุหัวใจของอันดาจนแทบแหลกสลาย เธอก้าวเท้าเดินตามเข้ามาในห้องชุดหรูหราที่เธอคุ้นเคยทุกซอกทุกมุม และทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู สายตากลับกวาดไปสะดุดเข้ากับรองเท้าส้นสูงผู้หญิงคู่หนึ่งวางระเกะระกะอยู่ตรงชั้นวางรองเท้า และบนโต๊ะรับแขกกระจกใส มีแก้วกาแฟสองใบตั้งอยู่คู่กับกระเป๋าถือสตรีแบรนด์ดัง
ทุก ๆ องค์ประกอบรอบตัวกำลังตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายห้องนอน ห้องนั่งเล่น หรือแม้แต่มุมโซฟาที่เธอเคยนอนซบไหล่เขา วันนี้มันไม่ได้มีแค่พื้นที่ของเธออีกต่อไปแล้ว
"กันต์จ๊ะ" เสียงหวานเอ่ยเรียกขึ้นเบา ๆ ไปทางห้องนอนด้านใน
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังมาจากโถงทางเดิน นกันต์ก้าวเดินออกมาด้วยสีหน้าปกติ แต่ทันทีที่สายตาคมกวาดมาเห็นร่างของอันดาที่ยืนอยู่กลางห้องชุดหรู ร่างสูงก็ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนสีถอดสีกะทันหัน
"อันดา!" เสียงทุ้มหลุดอุทานออกมาอย่างตกใจ
อันดาสบตาเข้านิ่ง ๆ หยาดน้ำตาเอ่อล้นทะลักขอบตา แต่เธอกลับฝืนแย้มยิ้มที่เจ็บปวดที่สุดออกมา "พี่กันต์"
สายตาของนกันต์เหลือบไปมองผู้หญิงข้างกายแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องอันดาด้วยแววตาที่เย็นชาและไร้เยื่อใย
"เธอมาที่นี่ทำไม"
น้ำเสียงนั้นไม่เหลือเค้าโครงความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย อันดาก้มหน้ามองพื้น เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด
"อัน มีเรื่องอยากคุยกับพี่ค่ะ"
ผู้หญิงข้างกายนกันต์มองหน้าทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยความงุนงง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น "นี่คือใครคะกันต์"
นกันต์เลือกที่จะเงียบสนิท ปิดปากเงียบไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา
อันดารอคอย เธอนั่งภาวนาในใจ อยากรู้ว่าผู้ชายที่เคยบอกรักเธอสุดหัวใจ จะแนะนำตัวเธอให้ผู้หญิงคนนี้รู้จักในฐานะอะไรภายในห้องที่เคยมีความหมายแห่งนี้
แต่สุดท้ายสิ่งที่หลุดออกจากริมฝีปากของนกันต์ กลับเป็นมีดกรีดหัวใจที่คมกริบที่สุด
"รุ่นน้อง"
คำเดียวสั้น ๆ ง่าย ๆ แต่กลับทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของอันดาจนป่นปี้
"รุ่นน้อง"จากคนรักที่เคยนอนกอดกันแน่นบนเตียงกว้างในห้องนี้ จากคนเคยสัญญาว่าจะดูแลกันตลอดไป จากคนที่เธออุ้มท้องลูกของเขาอยู่ วันนี้ เธอกลับกลายเป็นแค่ "รุ่นน้อง"คนหนึ่งในชีวิตเขาเท่านั้นเอง
อันดากัดริมฝีปากจนเลือดซิบ พยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นขึ้นมาถึงลำคอไม่ให้ระเบิดออกมาต่อหน้าคนอื่น
ผู้หญิงคนนั้นหันมาส่งยิ้มให้อันดาอย่างเป็นมิตร "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเพียงพิณ"
อันดาสบตากับเพียงพิณด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ เธอพยักหน้ารับเบา ๆ "ค่ะ"
"ฉันเป็นแฟนของกันต์ค่ะ"
ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลร่างอันบอบบางของอันดา หัวใจหยุดเต้นไปดื้อ ๆ เธอหันขวับไปจ้องหน้านกันต์ทันทีเพื่อหาคำปฏิเสธ แต่สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงใบหน้าที่เรียบนิ่ง หลบสายตา และไร้ซึ่งคำแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น
เพียงพิณไม่ได้มีท่าทีเยาะเย้ยถากถาง เธอยังคงเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามปกติ ราวกับกำลังอธิบายเรื่องทั่วไป "เราเพิ่งคบกันได้ไม่นานนี้เองค่ะ"
โลกทั้งใบหมุนเคว้งคว้างจนอันดาแทบยืนไม่อยู่ ผ่านไปเพียงแค่อาทิตย์ เดียวเท่านั้น นับตั้งแต่วันที่เขาใจร้ายบอกเลิกเธอ แต่เขากลับพาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาแทนที่เธอในห้องหรูแห่งนี้อย่างรวดเร็วราวกับความทรงจำระหว่างเขากับเธอไม่เคยมีค่าอะไรเลย
อันดาพยายามสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด แต่มันกลับว่างเปล่า ไร้อากาศหายใจ
"อัน" เธอยกมือขึ้นกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนสั่นเทา "อัน ขอตัวก่อนนะคะ"
นกันต์ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพเธอ "อันดา เดี๋ยวสิ"
อันดาส่ายหน้าหวือทั้งน้ำตาเอ่อคลอเบ้า "ไม่เป็นไรค่ะ อันไม่มีธุระอะไรแล้ว"
เธอหมุนตัวหันหลังวิ่งพ้นจากห้องนั้นทันที เสียงประตูคอนโดปิดลงดัง ปัง และทันทีที่พ้นสายตา น้ำตาก็ทะลักทลายพรั่งพรูออกมาดั่งเขื่อนแตก
อันดาเดินโซซัดโซเซเข้าไปในลิฟต์และลงมาถึงชั้นล่าง ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด หัวใจเจ็บปวดร้าวรานจนแทบจะหยุดเต้น เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว จึงทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าร้องไห้สะอื้นฮักอยู่บริเวณมุมตึกเงียบ ๆ ของคอนโด
"พี่กันต์ทำไมถึงทำกับอันแบบนี้" เธอกรีดร้องถามความโหดร้ายด้วยความเคว้งคว้าง "ห้องนั้น... ห้องที่เราเคยมีความสุขด้วยกันพี่พาคนอื่นเข้ามาแทนที่อันเร็วขนาดนี้ได้ยังไง"