เกิดใหม่ครานี้ ไม่เป็นแล้วคุณหนูใหญ่ผู้โง่งม

"ยอมรับเสียเถิด" เซี่ยหลัวย่อตัวลง ดึงผมของนางให้เงยหน้า "คุณหนูไป๋ซูเจินใจดีนัก นางขอฮูหยินเฒ่าโจวไว้แล้ว หากเจ้ายอมประทับลายนิ้วมือในหนังสือรับสารภาพ พวกเราจะให้ข้าวดี ๆ แก่เจ้าเป็นมื้อสุดท้าย"

"นางอยากให้ข้ายอมรับเรื่องใด"

"ยอมรับว่าเจ้าวางยาฮูหยินเฒ่าโจว ขโมยตราประจำตัวของท่านแม่ทัพ และส่งข่าวลับให้ศัตรู"

เสิ่นหว่านถางหัวเราะ เสียงหัวเราะแห้งผากกระทบผนังห้องแคบ

"บอกไป๋ซูเจินว่า ต่อให้ข้าตาย หนังสือรับสารภาพฉบับนี้ก็ไม่มีวันได้ลายนิ้วมือของข้า"

เซี่ยหลัวปล่อยผมนางแล้วลุกขึ้น "เช่นนั้นก็ไม่ต้องให้ข้าวแก่นางแล้ว"

"เสียดายของ" เหมยหลันพูด "คุณหนูไป๋อุตส่าห์ผสมยาไว้ให้"

ประโยคนั้นทำให้เสิ่นหว่านถางชะงัก

ฝ่ามือของเซี่ยหลัวบีบกรามนางจากด้านหลัง นิ้วอีกข้างสอดเข้าระหว่างริมฝีปาก พยายามง้างปากให้เปิด เหมยหลันยกชามที่เหลือเพียงครึ่งใบขึ้น กลิ่นข้าวบูดเจือรสขมฉุนลอยเข้ามาใกล้

เสิ่นหว่านถางดิ้นสุดแรง โซ่ที่ข้อมือกระแทกพื้นดังลั่น นางพยายามหันหน้าหนี แต่ร่างกายที่ถูกอดอาหารกับทรมานมาหลายวันไม่มีแรงพอจะต้านสาวใช้สองคน

น้ำแกงเย็นจัดถูกกรอกเข้าปาก

นางสำลัก ไอ และพ่นออกมาได้เพียงส่วนหนึ่ง ของเหลวที่เหลือไหลลงคอ รสขมจัดกัดลิ้นจนชา ไม่นานช่องท้องก็ปวดบิด ราวกับมีมือมองไม่เห็นกำลังฉีกอวัยวะภายในออกเป็นชิ้น

"เจ้าไม่ต้องกลัวว่าจะตายอย่างเดียวดาย" เหมยหลันกระซิบ "พรุ่งนี้หนังสือรับสารภาพของเจ้าจะถูกส่งไปกรมอาญา อีกไม่กี่วันคนตระกูลเสิ่นจะตามไปอยู่กับเจ้า"

เสิ่นหว่านถางกระอักเลือดลงบนเศษข้าว เลือดอุ่นไหลผ่านริมฝีปาก หยดลงบนหลังมือที่บิดผิดรูป

นางเคยคิดว่าโจวอี้หงส์คงกลับมาช่วย

ก่อนออกศึก เขาสัญญาว่าจะกลับมาร่วมเทศกาลไหว้พระจันทร์กับนาง แม้สีหน้าของแม่ทัพหนุ่มจะเย็นชา แม้ชีวิตคู่ตลอดครึ่งปีเต็มไปด้วยระยะห่าง อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยยอมให้ผู้ใดลบหลู่นางต่อหน้า

แต่เทศกาลผ่านไปแล้วสองครั้ง

จดหมายทุกฉบับไร้คำตอบ ข่าวจากชายแดนมีเพียงชัยชนะของแม่ทัพโจวอี้หงส์ ไม่มีแม้แต่ถ้อยคำถามถึงภรรยาที่รออยู่ในจวน

บางทีเขาอาจรู้ทุกอย่าง

บางทีการนิ่งเฉยของเขาอาจเป็นคำตอบอยู่แล้ว

เสิ่นหว่านถางล้มตะแคงบนพื้น ลมหายใจเริ่มขาดช่วง เสียงของเหมยหลันกับเซี่ยหลัวค่อย ๆ ห่างออกไป ประตูปิดลงพร้อมเสียงลงดาล ทิ้งให้นางตายอยู่กับกลิ่นคาวเลือด กำยาน และข้าวบูด