ข้าอยากเป็นปลาเค็ม ข้าไม่อยากกู้แผ่นดิน

เสียงระฆังยามเช้าตรู่ดังสะท้อนกังวานก้องผ่านกำแพงสีแดงชาดของพระราชวังหลวง แสงอาทิตย์สีทองเรื่อๆ สาดส่องกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบสีเหลืองอร่าม บ่งบอกว่าวันใหม่แห่งการทำงานในราชสำนักแคว้นอี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ทว่า... ภายในเรือนพักขุนนางขั้นเจ็ดหลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่มุมอับที่สุด บรรยากาศกลับช่างสวนทางกับความคึกคักภายนอกอย่างสิ้นเชิง

"อืม... อย่าเพิ่งกวน ข้าขออีกห้านาที"

เสียงพึมพำดังลอดออกมาจากม่านเตียงหนาทึบ ร่างของบุรุษหนุ่มในชุดนอนผ้าแพรยับยู่ยี่พลิกตัวหนีแสงแดดที่เริ่มแยงตา ก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอนนุ่มอย่างอาลัยอาวรณ์

เขาคือ ‘หลี่อวี้’ อดีตนักวางแผนกลยุทธ์และนักเขียนเว็บนวนิยายผู้รักความสันโดษในยุคศตวรรษที่ 21 ที่โชคร้ายทะลุมิติข้ามภพมาอยู่ในร่างของขุนนางหนุ่มผู้มีชื่อแซ่เดียวกัน

เจ้าของร่างเดิมเป็นบัณฑิตหนุ่มผู้มีความทะเยอทะยานสูงส่ง หวังจะไต่เต้าขึ้นเป็นเสนาบดีเพื่อสร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูล แต่น่าเสียดาย... ความเครียด ความกดดัน และการหักเหลี่ยมเฉือนคมในเมืองหลวง ทำให้เจ้าของร่างเดิมตรอมใจตายคาโต๊ะหนังสือไปเมื่อสามวันก่อน

และนั่นเปิดโอกาสให้หลี่อวี้ผู้มีคติประจำใจว่า ‘การขยันคือการทำลายชีวิต การอู้คือการบรรลุธรรม’ เข้ามาสวมรอยแทน

"ท่านหลี่อวี้! คุณชายขอรับ! ตื่นหรือยังขอรับ!"

เสียงทุบประตูห้องดังปึงปัง พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกอย่างร้อนรนของอาหลิน บ่าวรับใช้พ่วงตำแหน่งนาฬิกาปลุกประจำตัว ทำให้หลี่อวี้ถึงกับคิ้วกระตุก เขาขมวดมวลความหงุดหงิดไว้ในอก ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเกียจคร้าน พลางถอนหายใจยาวเหยียดราวกับแบกภาระของโลกไว้ทั้งใบ

‘ให้ตายสิ นี่ข้าทะลุมิติมาเพื่อเป็นทาสในเรือนเบี้ยของระบบราชการจริงๆ น่ะหรือ’

หลี่อวี้กวาดสายตามองไปรอบห้อง หนังสือกองโต เอกสารราชการที่ยังไม่ได้สะสาง และชุดขุนนางสีเขียวเข้มแขนกว้างที่ถูกแขวนไว้อย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างรอบตัวฟ้องชัดเจนว่า ชีวิตอันสงบสุข ปลอดภัย และนอนกลิ้งเกลือกไปวันๆ ของเขาได้จบสิ้นลงแล้ว

ในยุคที่องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองกำลังขับเคี่ยวแย่งชิงบัลลังก์กันอย่างดุเดือด ขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันเข้าหาฝ่ายโน้นออกตัวฝ่ายนี้เพื่อหวังผลประโยชน์ แต่สำหรับหลี่อวี้แล้ว เขามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น นั่นคือการทำตัวให้ไร้ค่า จนไม่มีใครสนใจ เพื่อจะได้กินเงินเบี้ยหวัดหลวงไปวันๆ แล้วหาทางเกษียณอายุก่อนวัยอันควร

"คุณชาย! ใกล้ถึงเวลาเข้าประชุมท้องพระโรงแล้วนะขอรับ ถ้าสายกว่านี้ท่านจะโดนโบยเอา" เสียงอาหลินยังคงเร่งเร้าอยู่หน้าประตู

หลี่อวี้หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมอย่างลวกๆ มือข้างหนึ่งเกาหัวยุ่งเหยิง ดวงตาเรียวรีฉายแววเจ้าเล่ห์แกมปลงตก เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"อยากให้ข้าทำงานหนักเหรอ ฝันไปเถอะ... วันนี้ข้าจะเป็นแค่ปลาเค็มที่นิ่งสนิทที่สุดในหอตำราหลวงคอยดู!"

ว่าแล้ว ขุนนางหนุ่มผู้มีปณิธานแน่วแน่ว่าจะอู้ให้สุดเหวี่ยง ก็ก้าวเท้าออกจากห้องด้วยท่าทางสะโอดสะอง มุ่งหน้าสู่สนามรบแห่งการเมืองที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและการแย่งชิงอำนาจ