ตราบาปหัวใจไม่อาจลบเลือน(จบ)

สิ้นคำ ปิงๆ ก็หมุนตัววิ่งพรวดไปยังระเบียง เธอปีนขึ้นไปเกาะราวเหล็กไว้แน่น สายตาก้มมองลงไปเบื้องล่างคล้ายท้าทาย หากเขาไม่ยอมทำตามใจ เธอพร้อมจะทิ้งตัวลงไปทันที!
ผู้เป็นแม่ที่ยืนอยู่ด้านล่างหน้าซีดเผือด หัวใจแทบหยุดเต้น กรีดร้องเสียงหลง "ไม่นะปิงๆ! เหว่ยหมิง...ช่วยด้วย ทำอะไรสักอย่างสิ!"
เหว่ยหมิงชักเท้าก้าวถอยหลังครึ่งก้าว กัดฟันข่มความกลัว พยายามพูดด้วยน้ำเสียงเข้มแข็ง "ปิงๆ อย่าทำแบบนี้นะ! คุณต้องเติบโต และอยู่ได้ด้วยตัวเองโดยไม่มีผม คุณเป็นคนเก่ง...คุณต้องทำได้!"
"ไม่! ฉันทำไม่ได้!" ปิงๆ ตะโกนลั่นน้ำตาคลอเบ้า "ตั้งแต่นายก้าวเข้ามา ชีวิตฉันถึงมีความสุข...ฉันขาดนายไม่ได้อีกแล้วเหว่ยหมิง!"
อาศัยจังหวะที่ปิงๆ เผลอหรี่ตาลงเพราะหยาดน้ำตา เหว่ยหมิงพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวเธอไว้แน่นแล้วดึงกลับเข้ามาในห้องทันที!
แต่ครั้งนี้คุ้มคลั่งกว่าทุกครั้ง ปิงๆ กรีดร้องคลั่งไคล้ เหวี่ยงข้าวของทุกอย่างในมือปาใส่เขาอย่างไม่แยแส สร้อยลูกปัดขาดวิ่น เม็ดลูกปัดร้อยพันเม็ดทะลักกระจายเกลื่อนพื้น และไหลพรวดไปตามทางเดินจนถึงหัวบันไดสูง
เหว่ยหมิงยกแขนรับแรงกระแทกจากของแข็งที่ถูกปาใส่จนบอบช้ำ เมื่อเห็นว่าเธอสติหลุดไปแล้ว เขาจึงตัดสินใจก้าวถอยหนีออกมาจากห้อง
"อย่าไปนะเหว่ยหมิง! ฉันบอกให้หยุดเดี๋ยวนี้!" ปิงๆ วิ่งตามออกมาด้วยความโมโห
ขณะที่เหว่ยหมิงกำลังรีบเร่งก้าวลงบันได ปิงๆ ที่วิ่งโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่งก็ย่ำพรวดลงบนดงลูกปัด! เท้าเธอพลิกไถล ร่างลอยคว้างกลางอากาศเตรียมดิ่งพุ่งลงบันไดสูงชัน
เหว่ยหมิงหันกลับมาเห็นภาพนั้น หัวใจกระตุกวูบ เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว พุ่งตัวกลับขึ้นไปทุ่มรับร่างเธอไว้กลางอากาศ!
กึก... อั้ก!!
แรงกระแทกส่งให้ทั้งคู่ลื่นสไลด์ไปตามลูกปัด เหว่ยหมิง กลิ้งกวาดลงบันไดหลายขั้นโดยใช้หลังและหัวไหล่รองรับกระแทกแทนเธอ เสียงดังสนั่นไปทั่วบ้าน!
โลกทั้งใบหมุนเค้ง ภาพตรงหน้าพร่ามัว หยดเลือดสีแดงสดเริ่มไหลนองออกจากบาดแผลซึมลงพื้นไม้ ปิงๆ ค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาบนอกของเหว่ยหมิงที่นอนแน่นิ่งราบไปกับพื้น
"เหว่ยหมิง! ลูก!" เสียงคนในบ้านวิ่งกรูเข้ามาด้วยความแตกตื่น
เหว่ยหมิงกัดฟันกรอด ยันแขนที่สั่นเทาพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นยืนช้าๆ "ผม...ไม่เป็นไรครับ..."
ยังไม่ทันสิ้นเสียงพูด สายตาเขาก็ตัดดับ ภาพตรงหน้ากลายเป็นสีดำสนิท ร่างของเขาล้มพับกระแทกพื้นหมดสติไปทันทีท่ามกลางเสียงกรีดร้องลั่นบ้าน!
ทันทีที่เขาลืมตาฟื้นขึ้นมาบนเตียงคนไข้ คุณหญิงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาเปี่ยมด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซาบซึ้ง "เธอเจ็บตัวเพราะปิงๆ มาหลายครั้งแล้ว… และครั้งนี้ ฉันต้องขอบคุณนายจริงๆ ที่ช่วยชีวิตลูกสาวฉันไว้ ถ้าไม่มีนาย ปิงๆ คงไม่อยู่กับฉันแล้ว ไม่ว่านายต้องการอะไร บอกฉันมาได้เลยนะ ฉันยินดีแลกทุกอย่างเพื่อตอบแทนเธอ"
เหว่ยหมิงสบตาเธอเรียบเฉย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีช่วย ไม่ว่าคนที่อยู่ตรงนั้นจะเป็นใคร ผมก็ต้องช่วยอยู่ดี… ถือว่าล้างบุญคุณที่ท่านเคยช่วยชีวิตผมไว้ งั้นหลังจากนี้ เราไม่มีอะไรติดค้างกันอีกนะครับ"
เหว่ยหมิงไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ทันทีที่คุณหญิงเดินพ้นประตูห้องไป เขาก็ฝืนสังขารดึงสายน้ำเกลือออกแล้วออกจากโรงพยาบาลทันที เพราะนี่คือโอกาสเดียวที่จะทำให้เสี่ยวฟางยอมใจอ่อน
ภายใต้ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด เหว่ยหมิงยืนโงนเงนดักรอเสี่ยวฟางอยู่หน้ามหาวิทยาลัย ทันทีที่ร่างบางเดินออกมา เขาก็รีบสาวเท้าเข้าไปหา "เสี่ยวฟาง…"
"พี่เหว่ยหมิง…!" เสี่ยวฟางชะงัก มองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ "มาทำอะไรที่นี่คะ?"
"พี่มารอเธอ…" เหว่ยหมิงเค้นยิ้มอ่อนแรง ก่อนจะยื่นช่อดอกไม้สีสดที่แอบไว้ด้านหลังส่งให้เธอ "ยกโทษให้พี่เถอะนะ… พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก อย่าโกรธพี่นานเลยนะเสี่ยวฟาง"
เสี่ยวฟางเมินหน้าหนี ตัดสินใจเดินหนีโดยไม่ยอมรับช่อดอกไม้ แต่เหว่ยหมิงก็ยังก้าวตามไปติดๆ แม้จะก้าวขาแทบไม่ไหว จนกระทั่งร่างสูงเริ่มทรุดลง เขาจึงเค้นเสียงออกมา "พี่… พี่ไม่ไหวแล้วนะเสี่ยวฟาง…"