เพราะเธอ : Because of You

…
เสียงมอเตอร์ไซค์ดังจากด้านหลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมบีบแตรเสียงดังจนเธอตกใจทำให้เธอหักหลบจนจักรยานตกไหล่ทางและล้มลงในที่สุด
"อะไรของเธอ อยู่ดีๆ ก็ล้ม" พีรดนย์จอดมอเตอร์ไซค์ดูอาการคนที่ล้มลงไปนั่งอยู่ข้างทางเหมือนจะเป็นห่วงแต่ขัดกับเสียงกลั้วหัวเราะที่พูดขึ้นอย่างสิ้นเชิง คนอย่างเขาไม่มีทางเป็นห่วงคนที่ทำให้เขาโดนบ่นบ่อยๆ แน่นอน
"แกล้งทำไม" คนที่นั่งลงบนพื้นเงยหน้าถามคนที่นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์และมองเธอล้มข้างทางราวกับเป็นเรื่องตลกนักหนา
"แกล้งอะไร แค่จะมาบอกว่าข้าวผัดอร่อย ไปนะ" แม้จะปฏิเสธเรื่องแกล้งอรนลินแต่ตัวเขารู้ดีที่สุดว่าความจริงเป็นอย่างไร เขาตั้งใจบีบแตรเสียงดังให้เธอตกใจแต่ไม่คิดว่าจะทำให้เธอล้มลงไปข้างทางอย่างนั้น
รถมอเตอร์ไซค์ราคาแพงแต่งซิ่งเคลื่อนตัวออกมาจากจุดเกิดเหตุอย่างไม่คิดจะช่วยเหลือคนที่ล้มอยู่ข้างทาง ต่างกับความรู้สึกของเขาที่รู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ในใจ เขาเห็นหัวเข่าของเธอมีเลือดซึมจากแผลถลอกจากรถล้มแต่เขายังขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากตรงนั้นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะเธอคือคนเก่งของพ่อเขาต้องเอาตัวรอดได้ทุกเรื่องอยู่แล้ว ระหว่างทางกลับบ้านภาพบาดแผลเธอติดตาและรบกวนจิตใจเขาเหลือเกินแต่ทิฐิในใจมีมากกว่าที่จะยอมเสียหน้ากลับไปถามอาการบาดเจ็บของเธอ เขาบอกกับตัวเองเพียงว่าถ้าเธอเก่งกว่าเขาก็เก่งให้ได้ทุกเรื่องก็แล้วกัน
.
.
.
…
พีรดนย์นั่งพิงเก้าอี้โดยโอบอรนลินให้พิงเขาไว้ เวลาผ่านไปกับความเงียบที่ไม่ได้ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกอึดอัด ความสบายใจในสัมผัสของกันและกันยิ่งทำให้ต่างฝ่ายต่างมั่นใจในความรู้สึกที่เกิดขึ้น
"เราจะหายไหม" เธอพูดขึ้นเบาๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป
"ยังกลัวอยู่เหรอ" เขาขยับตัวออกและมองหน้าเธอด้วยความเป็นห่วง
"ไม่แล้ว ขอบคุณนะ" เธอรู้สึกขอบคุณที่เขาพากลับบ้านและอยู่เป็นเพื่อนแม้ตอนเธออาบน้ำและแต่งตัวออกจากห้องน้ำก็เห็นเขายืนรออยู่หน้าห้องน้ำให้เธอเจอได้ทันทีที่เปิดประตูห้องน้ำออกมา
ทั้งสองคนสบตากันท่ามกลางความเงียบในบ้านที่เปิดไฟสว่างไสว เขาค่อยๆ โน้มเข้าหาเธอจนปลายจมูกสัมผัสกัน เมื่อคนตรงหน้าหลับตาลงริมฝีปากเขาจึงค่อยๆ ทาบทับอย่างนุ่มนวล เขาสัมผัสได้ถึงความเกร็งของคนตัวเล็กจึงไม่คิดจะล่วงล้ำไปมากกว่านี้
"ไม่รังเกียจใช่ไหม" เขาถามเพื่อความแน่ใจเมื่อเห็นการแสดงออกของเธอ
"..." ไม่มีเสียงตอบมีเพียงรอยยิ้มของเธอที่สามารถใช้แทนคำตอบได้เป็นอย่างดี

พีรดนย์โน้มเข้าหาเพื่อจูบเธออีกครั้งเมื่อเห็นรอยยิ้มจากเธอว่าไม่มีความรังเกียจเขา ขณะที่ริมฝีปากของทั้งสองจะสัมผัสกันอีกครั้งเสียงรถกระบะที่คุ้นเคยดังขึ้นให้รู้ว่าพลวัตกลับถึงบ้านแล้ว
"อาพลหวงลูกสาวจัง" เขาบ่นการมาถึงของคนที่ชี้เป็นชี้ตายเขาได้ในเรื่องนี้ด้วยรอยยิ้มขำเมื่อถูกขัดจังหวะจากเสียงจอดรถหน้าบ้าน
"จะบอกพ่อยังไงดี"
"บอกว่ามีแฟนแล้ว" เขาตอบพร้อมจูบเธอเร็วๆ อีกครั้งก่อนผละออกจากเธอด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี
"ขยับไปหน่อยเดี๋ยวพ่อดุ" ทั้งที่รู้ว่าพลวัตไม่เคยดุเธอเลยไม่ว่าเรื่องอะไร แต่เธอไม่อยากให้พ่อรู้สึกว่าเธอเกเรเมื่อเขาไม่อยู่บ้าน
.
.
.
…
"เหนื่อย เคยเป็นไหม มันเหนื่อย มันเบื่อไปหมดทุกอย่าง" เธอพูดถึงตัวเองในช่วงหลังที่รู้ตัวว่าเฉื่อยลงและไม่กระตือรือร้นกับการทำงาน
"เบิร์นเอาต์?" เขาถามถึงสภาวะที่อาจเกิดขึ้นได้กับคนที่ทำงานหนักและอยู่กับความเครียดตลอดเวลาอย่างเธอ
"คิดว่าใช่"
"ทางแก้เบิร์นเอาต์ไม่ต้องลาออกก็ได้ ลางานก็พอ อยากไปเที่ยวไหนไหม จะพาไป" เมื่อได้ยินอาการของเธอ เขาจึงอยากพาเธอไปพักผ่อนกับสภาพแวดล้อมที่ผ่อนคลายเพื่อให้หายเครียดกับการโหมงานหนักของเธอ
"..." เธอนึกถึงครั้งหนึ่งที่เขาเคยถามเรื่องไปหาหมอเพราะอาการกลัวความมืดและไม่สามารถปิดไฟนอนได้ ครั้งนี้ก็เช่นกันที่เขาพยายามหาทางออกของปัญหาให้มีมากกว่าวิธีที่เธอเลือกไว้
"นอนได้แล้ว ไม่ใช่ผู้ประสบภัยสักหน่อย คนที่ประสบภัยอยู่ตรงนี้ต่างหาก" เขายิ้มและจับให้เธอนอนลงเมื่อเห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเธอ
"ขอบคุณนะที่มาหา คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ เราเป็นห่วง" เธอคิดเรื่องที่เขาขับรถมาที่นี่แล้วยังอดห่วงไม่ได้
"แล้วคิดว่าเราไม่ห่วงอินเหรอ" ไม่ต่างกับเขาที่มาที่นี่โดยไม่คิดอะไรมีเพียงความเป็นห่วงเธอเท่านั้น
"แฟนเราน่ารักจัง ฝากชีวิตไว้ได้แล้ว" เธอกอดเอวคนที่นอนลงข้างเธอและมองเธอด้วยแววตาที่อบอุ่น
"พูดจาน่าฟัง เรารอคำนี้มาตลอดเลย ดีจังคืนนี้ได้นอนกอดแฟนทั้งคืนเลย" เขากอดตอบเมื่อได้ยินคำว่า แฟน จากเธอซึ่งหมายถึงสถานะระหว่างเขาและเธอชัดเจนขึ้นอีกขั้นแม้ว่าคนอื่นจะมองว่าเป็นแบบนั้นมานานแล้วก็ตาม