What เรื่องของอะไร

บนโลกใบนี้มีคนอยู่แปดแสนประเภท แต่เธอเลือกที่จะอยู่ในประเภทที่เก้าล้าน... ประเภทที่ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้าน และชาวบ้านก็คงไม่ได้อยากเหมือนเธอสักเท่าไหร่...

ไม่ทราบว่า... พี่ชื่ออะไรเหรอคะ เพราจะได้เรียกถูก แล้วก็จะได้ติดต่อชดใช้ค่ารักษาพยาบาลให้ถูกด้วย"
วอทส์เหลือบสายตาเรียวรีมองสาวน้อยในชุดเมดสีพาสเทลที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แล้วเอ่ยตอบออกไปคำเดียวสั้น ๆ ตามความจริง
"วอทส์"
กะเพราชะงักไปเล็กน้อย เธอกะพริบตาปริบ ๆ เอียงคอมองคนพี่อย่างงุนงง "เอ่อ... ใช่ค่ะ พี่ชื่อว่าอะไรคะ เพราจะได้เรียกถูกค่ะ"
วอทส์ขมวดคิ้วนิด ๆ ประมวลผลว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถามซ้ำ จึงเน้นเสียงชัดขึ้นอีกนิด
"ชื่อวอทส์"
คำตอบเดิมสองรอบทำเอากะเพราตาใสแป๋ว แววงุนงงเริ่มฉายชัดหนักกว่าเดิม สาวน้อยมองแผ่นหลังกว้างของคุณพี่ลุคเท่ตรงหน้าที่นั่งนิ่งเป็นก้อนหิน ในใจของกะเพราเริ่มคิดไปไกล...
‘เอ๊ะ... หรือว่าพี่เขาจะเป็นลูกครึ่ง? หรือเป็นนักเรียนนอกฟังภาษาไทยไม่ค่อยออก? ภาษาอังกฤษพี่เขาอาจจะแข็งแรงกว่า!’
คิดได้ดังนั้น กะเพราก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความรู้ภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ ระดับประถมศึกษามารวมไว้ที่ปลายลิ้น เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด พยายามทำเสียงนุ่มและเว้นจังหวะให้ชัดเจนที่สุด
"เยส ๆ ๆ... วอทส์ยูเนม... ยูเนมน่ะค่ะ เนม ๆ!"
วอทส์หันขวับมามองหน้ารูปไข่ของกะเพราทันที คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนเกือบเป็นปม สมองของวอทส์เริ่มช็อตหนักขึ้นไปอีกขั้น
‘อะไรของน้องเขาฟะ? เราก็ตอบไปแล้วนี่ว่าชื่อวอทส์ ทำไมยังมาถามว่า What is your name อีก?’
"วอทส์ วอทส์!" วอทส์ย้ำเสียงแข็ง หน้าตายยิ่งกว่าเดิม
กะเพราเห็นอีกฝ่ายย้ำคำว่า ‘วอทส์’ ใส่หน้า ก็ถึงกับยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองดัง ‘ผัวะ!’ หน้าเสียจนเหลือครึ่งนิ้ว น้ำตาที่คลออยู่เริ่มไหลตกลงมาด้วยความตื่นตระหนก
"เอ้า! นี่พี่หัวแตกจนสมองเสื่อม ความจำเสื่อมจำชื่อตัวเองไม่ได้เลยเหรอคะ! ฮือออ ทำไงดีอีเพรา! ทำพี่เขาหัวแตกจนกลายเป็นคนเอ๋อไปแล้ว! วอทส์ยูเน๊มมมม!"
วอทส์มองสาวน้อยที่กำลังสติแตกกู่ไม่กลับ ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะพูดประโยคยาว ๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบราบเป็นเส้นตรง
"ก็บอกว่ามายเนมอิสวอทส์ไง... ชื่อ 'วอทส์' W-H-A-T-S วอทส์! ไม่ใช่คำถาม"