ไม่หนีก็โดนกินน่ะสิ! โถ… อนุผู้อ่อนแออย่างข้า

ตันซุ่ยปรนนิบัตินายท่านเยี่ยงอนุ แต่กลับมีฐานะเป็นเพียงสาวใช้ในเรือนพ่อค้าผู้มั่งคั่ง
ดูจากอาการแล้ว นายท่านขี้โรคผู้นี้คงอยู่ได้อีกไม่ถึงสองปี เมื่อเขาสิ้นใจ หากนางไม่ตกเป็นของเล่นของคุณชายเสเพล ก็คงถูกขับไล่หรือขายต่อไป ด้วยรูปโฉมเช่นนี้ หากไร้คนคุ้มครอง ปลายทางคงหนีไม่พ้นหอนางโลม ต้องกลายเป็นของบำเรอให้ผู้อื่นย่ำยีตามอำเภอใจ
ฉะนั้น ขณะที่นายท่านยังมีลมหายใจ ตันซุ่ยจึงวิ่งพล่านราวไก่ตาแตก หาที่พึ่งใหม่ให้ตนเอง!
แล้ววันหนึ่ง ในเรือนก็มีองครักษ์คนใหม่เข้ามา ว่ากันว่าเขาเป็นมือดาบพเนจรแห่งยุทธภพ
วรยุทธ์สูงส่ง — ย่อมพานางหนีตามไปได้
ร่อนเร่ไร้หลักแหล่ง — ย่อมไม่ต้องพะวงกับคำครหาของผู้คน
หาเงินได้ไม่น้อย — ย่อมซื้อทะเบียนราษฎรให้นางได้
คนนี้แหละ!
ตันซุ่ยหมายตาเขาทันที เหลือเพียงต้องคิดให้ออกว่าจะทำอย่างไรให้เขายอมพานางไปด้วย…
* * *
หานอี่เป็นมือดาบพเนจร ถือสี่ทะเลเป็นบ้าน ไร้ญาติขาดมิตร นิสัยเย็นชา ใช้ชีวิตตามใจตน หาได้มากก็ใช้มาก หาได้น้อยก็ใช้น้อย
ครั้นเดินทางผ่านเมืองผิงเจียง เงินในถุงก็หมดเกลี้ยงพอดี เขาจึงรับงานคุ้มกันพ่อค้าผ้าที่ให้ค่าจ้างงาม โดยไม่ได้คิดอะไรให้มากความ
ใครจะรู้ว่า นายท่านหมายตาฝีมือดาบของเขา ส่วนเหล่าอนุในเรือนหลังกลับหมายตาเรือนร่างของเขา!
แต่ละคนพากันส่งสายตา พูดเป็นนัยว่าอยากติดตามเขาไปท่องยุทธภพ ทำเอาหานอี่รำคาญจนแทบทนไม่ไหว
โดยเฉพาะสตรีโฉมงามนางหนึ่ง ซึ่งเอาแต่โผล่มาดูเขาถูกพัวพัน ราวกับเป็นเรื่องสนุกประจำวัน ทั้งที่ตัวนางเองก็ตกอยู่ท่ามกลางเขี้ยวเล็บเสือหมาป่าแท้ ๆ กลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยสักนิด
กระต่ายน้อยที่ยังเอาตัวไม่รอด กลับมาหัวเราะเยาะหมาป่าที่หลงเข้าดงจิ้งจอกอย่างเขาเสียได้
ยัยซื่อบื้อเอ๊ย!