หลงใหลคุณ

ยามเขาคลั่งไคล้ เธอชิงชัง
ยามเขาไล่ตาม เธอผลักไส
ทว่าในยามที่เขาเลือนหาย
เธอถึงได้รู้ว่า
ทรมาน โหยหา แทบขาดใจ...

*********************************************

"คืนนี้คุณอยู่กับจันทร์ได้ไหมคะ"
เสียงหวานออดอ้อนเว้าวอน คำขอที่ส่อถึงเจตนาเช่นนั้น
ควรทำให้เขาแสดงอาการอะไรออกมาบ้าง
ในฐานะที่เพียรตามตื๊อเธอเป็นบ้าเป็นหลังมาเนิ่นนาน
แต่เปล่าเลย เขาทำเพียงคลึงแก้วเหล้าเล่นก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ
"คุณเมามากแล้วคุณผู้หญิง ควรเลิกดื่มแล้วกลับบ้านไปนอนซะ"
"จันทร์ไม่ได้เมา ยอมรับว่าอาจจะมึนๆ เล็กน้อยแต่สติสัมปชัญญะยังอยู่ครบถ้วน"
คราวนี้เขายกแก้วขึ้นกระดกรวดเดียวจนปราศจากน้ำสีอำพัน
เหลือเพียงน้ำแข็งที่ละลายแล้วสองสามก้อน
ก่อนหันมาประจันหน้ากับเธอที่หมุนเก้าอี้มาจ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว
"ถ้าคุณยังมีสติคงไม่ขออะไรแบบนี้"
"จันทร์ขอยืนยันว่าตัวเองมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนทุกประการค่ะ"
เธอย้ำคำพูดของตัวเองอีกครั้ง
ใบหน้าของชายหนุ่มเรียบนิ่งหากในอกมีแรงกระแทกของหัวใจอย่างดุเดือด
ดีชั่วรู้หมดแต่อดไม่ได้ เขาก็แค่ปุถุชนคนธรรมดาที่ยังหนาด้วยกิเลสตัณหา หาใช่พระอิฐพระปูนที่ไหน
ดังนั้น ให้หน้าที่ปกป้องศีลธรรมอันบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นของคนอื่นก็แล้วกัน !
"รู้ใช่ไหมว่าถ้าเราอยู่กันสองต่อสองมันจะเกิดอะไรขึ้น"
เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
หากสายตาคมวาววับที่จับจ้องมานั้นมันกำลังเผาแผดให้เนื้อสาวเต้นเร่า
ดวงตาหวานช้อนมอง ลิ้นแตะเลียริมฝีปากอิ่มให้ยิ่งชุ่มฉ่ำซึ่งมันทำให้คนมองยิ่งกระหายหิว
รสหวานของกลีบปากนั้นยามได้ล้วงลิ้นลูบไล้ยังตราตรึง
แรงหนุบแน่นดูดนิ้วเรียวยาวที่ยัดเข้าไปยังจำได้ไม่ลืม
อยากลองยัดอะไรที่ยาวใหญ่กว่านิ้วให้เธอได้ลองดูดบ้าง...
กระเดือกใหญ่เลื่อนลึกเมื่อต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงไปหล่อเลี้ยงลำคออันแห้งผาก
เลือดหนุ่มแล่นพล่าน กลางกายปวดปร่าจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
"จันทร์ไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรนะคะ"
เสียงหวานตอบกลับมาหลังจากเงียบงันและประสานสายตากับเขาอยู่ชั่วขณะ
ชายหนุ่มสลัดศีรษะเบาๆ เพื่อเรียกความจำให้กลับคืนมาว่าหัวข้อบทสนทนาเมื่อครู่คืออะไร
เธอกำลังทำให้เขาสติหลุด
เป็นไปได้อยากจะจับกดแล้วกลืนกินตั้งแต่หัวจรดเท้าบนเคาน์เตอร์บาร์เสียตอนนี้เลย !
"ผมไม่เคยคิดแบบนั้นกับคุณ ตรงกันข้ามคุณเป็นผู้หญิงที่ฉลาดเป็นกรด"
"จันทร์ไม่ได้ฉลาดอะไรนักหรอกค่ะ
แค่ต้องรู้จักเอาตัวรอดและสร้างเกราะขึ้นมาป้องกันตัวเองเอาไว้ก่อน"
"งั้นเหรอ แล้วทำไมจู่ๆ เกราะของคุณที่มีต่อผมตลอดมามันจึงถูกลดลงไปล่ะ
สมองของคุณกำลังวางแผนอะไรใหม่ๆ อยู่หรือเปล่า"
"ไม่รู้สิคะ บางทีจันทร์ก็ไม่ได้เลือกทำตามสมองสั่งทั้งหมด แต่ฟังจากหัวใจ"
ระหว่างบทสนทนาสายตาทั้งคู่ยังประสานไม่ลดละ
ประกายตาฉายชัดถึงความเร่าร้อนและต้องการกันและกันอย่างล้นเอ่อ
"รู้ตัวใช่ไหมว่ากำลังทำอะไร"
"รู้สิคะ"
"ไหนทวนความต้องการอีกทีสิ"
"จันทร์อยากอยู่กับคุณใหญ่คืนนี้"
"อืม" เสียงทุ้มคำรามลึกในลำคออย่างพึงใจ
"ผมไม่ใช่คนดีนัก"
"ไม่มีใครดีร้อยเปอร์เซ็นต์ จันทร์เองก็มีส่วนเสีย"
"แน่ใจแล้วนะว่าอยากจะไปกับผม"
"แน่ใจที่สุดค่ะ"
เขาตวัดสายตากวาดมองทั่วใบหน้าและเรือนกายของเธออีกครั้ง
ความคมเข้มฉ่ำพราวเพราะอารมณ์บางอย่างที่กำลังคุโชน
มันส่งคลื่นความร้อนให้เธอวูบวาบในทุกที่ที่ถูกสายตาคู่นั้นโลมเลีย
ราวกับว่าเขากำลังสัมผัสเธออยู่ด้วยส่วนต่างๆ ของร่างกายเขา
ริมฝีปาก ลิ้น มือ เรือนกายแกร่งกำยำ แล้วก็ตรงนั้น...
สองขาหนีบเข้าหากันอัตโนมัติเมื่อนึกถึงคราวที่เขาจับมือเธอ
ไปสัมผัสความยิ่งใหญ่ก่อนใช้มันเสียดสีมอบความซ่านเสียวให้
"งั้นก็... เชิญครับ"