ฤดูรัก ตอน หึง

พราวชมพู...เธอคือคนเริ่มฤดูรัก
นทีคราม...เขาคือคนหึง
-----------------------------------------------------------------------------
"มันไม่สปาร์กใช่ไหมล่ะ"
ดู! น้ำเสียงคนตรงหน้ามันดูสาแก่ใจแบบแปลกๆ
"เอาเป็นว่าฉันคงไม่ชอบผู้ชายเรียบร้อย หล่อ น่ารัก นิสัยดีแบบพี่ภณ"
"ดีแล้ว ลองคนกวนตีนดูไหมล่ะ สนุกกว่าแน่ๆ"
"ไม่เอา ไม่ชอบคนกวนตีน"
นทีครามรู้สึกเหมือนกำลังถูกหลอกด่า ตอนนี้ในสมองของเขาเฝ้าครุ่นคิด ขนาดเขาเฝ้าเขาหวงขนาดนี้ เธอยังแอบหนีไปเดตได้ตั้งสามครั้ง แถมยังมีจูบกันแล้วด้วย
นี่เขามีอะไรผิดพลาดไปวะ หรือเขาใจเย็นในลัทธิเฟรนด์โซนเกินไป
"เธอไม่ชอบคนเรียบร้อย หล่อ น่ารัก"
"ก็ไม่ขนาดนั้นไหม"
"เธอชอบแบดบอย กวนประสาท ทะเล้น..."
"เปล่าย่ะ" ไม่เอาละ ไม่อยากคุยต่อล่ะ เดี๋ยวพูดไปพูดมามันจะเข้าตัว
"ชอบคนโหดๆ ดุๆ หรือเปล่า" เขารั้งคนที่ลุกขึ้นอีกครั้ง
"อย่าไร้สาระได้ไหม กลับบ้านไปได้แล้ว" เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม
"พูดสิ ชอบผู้ชายแบบไหน" เขาเดินไปดักหน้าพราวชมพูในระยะประชิด
"เออ...ชอบคนดุๆ โหดๆ โดยเฉพาะบนเตียง เป็นไง เก็ทยัง"
แล้วเขาก็มองเธอที่เดินไปล้างจานที่เขากินเสร็จ ตอนนี้รู้แล้วนะว่าเธอชอบผู้ชายแบบไหน เดี๋ยวเขาจะลองจัดการเอาด้านมืดของตัวเองออกมาใช้ดู
ก้าวร้าวบนเตียง ดุๆ โหดๆ ขี้หึง เขานี่ล่ะ คือไอ้คนนั้นของเธอเลย