นางร้ายมือสังหาร《血夜修罗》

ในเมืองเป่ยหลิงมักจะได้ยินชื่อหนึ่งแพร่สะพัดอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นยามเฉิน ยามเซิน หรือกระทั่งยามซวี ผู้คนต่างส่ายหน้าระอาเมื่อมีใครเอ่ยถึงชื่อนี้

‘หลิงซูเหริน’ บุตรีของขุนนางผู้ทรงอิทธิพล นางมีนิสัยใจคอโหดร้ายเอาแต่ใจ มักทะนงตนยโสโอหังกับคุณชายคุณหนูสกุลสูงศักดิ์ ทำร้ายทารุณบ่าวในจวนจนเลือดตกยางออก ราวกับนางคือจุดศูนย์กลางที่ผู้ใดห้ามขัดคำสั่ง

จนกระทั่งวันที่นางกระโดดสะพานเพื่อปลิดชีพ ตั้งแต่วันนั้นความโหดร้ายของนางยิ่งทวีคูณมากยิ่งขึ้น และทุกสิ่งที่นางทำหามีผู้ใดขัดขวางนางได้เลย

ต่อให้คนทั้งเมืองเป่ยหลิงชิงชังนางมากเพียงใด หลิงซูเหรินก็หาได้สนใจไม่ คนเราเกิดมาไม่ได้ขาวบริสุทธิ์ดุจดั่งดอกบัวขาวเสียหน่อย หากโลกใบนี้มีคนเช่นนั้นก็คงนับว่าเป็นพระโพธิสัตว์แล้วกระมัง ในเมื่อนางถูกตั้งบทบาทให้เป็นนางร้ายในนิยาย ถ้าจะลงมือปลิดชีพใครสักคนก็คงไม่มีผู้ใดใส่ใจนักหรอก

"ในเมื่อพวกเขารังเกียจข้า แล้วเหตุใดข้าต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อทำให้ผู้คนชื่นชอบ?"

"โลกมันมิได้งดงามดั่งเรื่องเล่าปรัมปราพวกนั้น หัดใช้สมองโง่เขลาไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเสียบ้าง"

"ก็เพราะข้าน่ะ ผ่านประสบการณ์ที่แสนน่าสะอิดสะเอียนมามากโขแล้วยังไงล่ะ"



––––––––––––––––––––––––

WARNING

ไม่มีการนอกกายนอกใจใดๆ ทั้งสิ้น

นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง ชื่อสถานที่ ไม่ได้อ้างอิงประวัติศาสตร์ และไม่มีความเป็นจริงแต่อย่างใด

โปรดใช้วิจารณญานในการอ่านนะคะ



––––––––––––––––––––––––

คุยกับไรต์

เซฮายรอบที่ n จ้า รี้ดที่น่ารักทุกคน กลับมาอีกครั้งกับนิยายเรื่องนี้ที่ได้คุยโม้กันเอาไว้(ฮา) อย่างที่บอกว่าเรื่องนี้จะเน้นการสังหารคน การต่อสู้ การใช้ชีวิตโดยฉีกกฎเกณฑ์ของนิยายทั้งหมดในเรื่อง แถมลูกสาวก็ชอบเข้าไปพัวพันกับเรื่องอันตราย คนเป็นห่วงยัยน้องก็แสนจะปวดหัว(ฮา) แน่นอนว่าพระเอกของยัยน้องคือใครกันนั้นต้องไปลุ้นกันเอาค่ะ เพราะตัวละครนำดันมาสนใจลูกสาวเราซะงั้น แต่น้องก็ไม่สนใจเพราะต้องเลี้ยงเด็กป่วนทั้งห้าคนที่นับถือลูกสาวเราดุจอาจารย์ 545445564564

เรื่องนี้ครบรสแน่นอน มีทั้งสุข ทุกข์ ซึ้ง โกรธ มีหมดให้รี้ดได้เลือกชิม ลูกสาวไม่ใช่คนอ่อนแอ หากใครจะกล่าวหาหรือให้ร้ายยัยคนสวยจะต้องมีเหตุผลมารองรับนะจ้ะ มิฉะนั้นน้องฆ่าหมดไม่สนว่าคนๆ นั้นจะเป็นลูกเต้าเหล่าใคร

ปล.จบแบบสุขนิยมค้าบ ไม่ต้องห่วง