ใต้อาณัติภาคิน

เขาเก็บ'ลูกนก'ตัวนั้นมาเลี้ยงดู ป้อนข้าวป้อนน้ำจนมันรักและเทิดทูน...สุดท้ายก็เป็นได้แค่ 'นางบำเรอใต้อาณัติ' ที่ไม่มีสิทธิ์รักหรือเรียกร้อง
"รัณจะเป็นผู้หญิงที่ดี เป็นภรรยาที่ไม่ทำให้คุณต้องอายใคร เพราะงั้น... คุณเลือกรัณไม่ได้เหรอคะ"
ภาคินแหงนหน้าขึ้นกลั้วหัวเราะในลำคอแผ่วต่ำ ก่อนจะกดสายตามองใบหน้าหวานซึ้งที่ครั้งหนึ่งเขาเคยลุ่มหลง
"แค่นั้นมันไม่พอหรอกนะ เป็นผู้หญิงที่ดี ภรรยาที่ดีแล้วยังไง ตัวเธอน่ะไร้ชาติตระกูล มีอะไรที่เกลื้อหนุนกันได้บ้าง"
ฝ่ามือที่เคยคิดว่าอ่อนโยนที่สุดกำลังเช็ดน้ำตาทุกหยาดหยดบนใบหน้าของเธอ น้ำเสียงทุ้มกังวานที่เคยอบอุ่นอย่างไร วันนี้ยังคงเป็นเช่นนั้นเสมอมา
"หากไม่มีฉันก็คงไม่มีเธออยู่ทุกวันนี้จริงมั้ยดารัณฉะนั้นจงเป็นเด็กดีแล้วเชื่อฟังกัน รับประกันได้เลยว่าเธอจะไม่อดตายแน่นอน"
"แต่รัณรักคุณนะคะ รัณอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ตอนนี้รัณก็ท้องลูกของคุณนะคะคิ เด็กคนนี้เป็นลูกของเรานะคะคุณคิน แล้วคุณจะไปแต่งงานกับเธอคนนั้นได้ยังไง"
ภาคินหยุดมือที่กำลังเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน เขากดสายตาลงมองหน้าท้องแบนราบของเธอด้วยความว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เย็นยะเยือกไปถึงทรวง
"อย่าเอาเรื่องลูกมาเป็นข้ออ้างเพื่อยกระดับตัวเองเลยดารัณ เด็กคนนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความรัก แต่มันเกิดจากความผิดพลาดที่เธอละเลยหน้าที่ของตัวเอง"
เขาดึงมือออกจากการเกาะกุมของเธอช้า ๆ แล้วพูดต่อไปว่า "รักเหรอ? ฉันไม่เคยบอกสักคำว่าฉันต้องการความรักจากเธอ ความรักมันกินไม่ได้ และมันก็สร้างคอนเนกชันทางธุรกิจให้ฉันไม่ได้ด้วย สำหรับฉัน เธอคือเด็กที่ฉันเก็บมาเลี้ยง ไม่ใช่ว่าที่แม่ของลูกหรือผู้หญิงที่จะมายืนข้างฉันได้ ช่วยแยกแยะบทบาทตัวเองหน่อยสิ"
นี่สินะตัวตนที่แท้จริงของเขา ตัวตนของภาคิน ความหวัง ความฝัน และความรักที่เขาเคยมอบให้ ทั้งหมดนั้นคงเป็นคำลวง