วิวาห์ใต้เงารัก

"ถ้าผมจูบคุณตอนนี้ คุณจะผลักผมไหม"
หัวใจเธอเต้นกระหน่ำ "คุณถามเพราะต้องการคำอนุญาต หรือเพราะอยากรู้ว่าฉันจะยอมคุณ ง่ายแค่ไหนคะ"
แววตาคมอ่อนลง "ผมจะไม่ทำอะไรถ้าคุณไม่ต้องการ"
คำตอบนั้นทำให้กำแพงในใจรินลดาสั่นไหว เธอมองริมฝีปากของเขาก่อนหลับตาลงช้าๆ มันคือ คำอนุญาตที่ไม่ต้องเอ่ยเป็นถ้อยคำ ภาคินก้มลงริมฝีปากแตะมุมปากเธอแผ่วเบาราวกับกำลัง ถามซ้ำ เมื่อรินลดาไม่ถอยเขาจึงประทับจูบลงมาเต็มริมฝีปากจุมพิตแรกอ่อนโยน แต่เพียงไม่นานความรู้สึกที่ต่างเก็บซ่อนไว้ก็แปรเปลี่ยนมันให้ลึกซึ้งขึ้น
มือของรินลดากำเสื้อเชิ้ตตรงอกเขาแน่น ภาคินกระชับอ้อมแขนและจูบเธอราวกับกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างจากความหวานซึ่ง ไม่เคยคาดว่าจะพบ ในชั่วขณะนั้นไม่มีสัญญาไม่มีข่าวฉาวและไม่มีคนรักเก่า มีเพียงชายหญิง สองคนซึ่งต่างอ้างว่าสามารถควบคุมหัวใจได้ รินลดาถอนริมฝีปากออกเพื่อหายใจ หน้าผากของ เธอแนบกับเขา "นี่ก็เป็นหน้าที่หรือคะ"
"ไม่ใช่" คำตอบทำให้หัวใจเธอพองโตอย่างโง่งม
ภาคินเกลี่ยปลายนิ้วบนแก้มเธอ ดวงตาเข้มอ่อนโยนกว่าครั้งใดเขาโน้มลงหมายจะจูบซ้ำและ รินลดาก็ยกใบหน้ารับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ
"วี..." ชื่อแผ่วพร่าหลุดจากริมฝีปากของเขา
ทุกสิ่งหยุดลง รินลดาลืมตาความหวานเมื่อครู่แหลกสลายในพริบตา เธอผลักเขาออกสุดแรง แล้วลุกขึ้นยืนมือสั่นยกขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเอง
ภาคินเพิ่งรู้ตัวว่าเอ่ยอะไร "ริน ผม…"
"อย่าเรียกชื่อฉัน"
"ฟังผมก่อน"
"คุณจูบฉัน แต่คนที่คุณเห็นคือเธออย่างนั้นหรือคะ" น้ำตาคลอเต็มดวงตา "ฉันเหมือนมนัสวีตรงไหน คุณถึงลืมได้แม้กระทั่งว่ากำลังกอดใครอยู่"
"มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด"
"ถ้าอย่างนั้นมันคืออะไร!"
เสียงของเธอสะท้อนทั่วห้อง ภาคินลุกขึ้นเดินเข้าหาแต่รินลดาถอยจนหลังชิดกระจก
"ผมแค่..." เขาหยุด เพราะไม่มีคำอธิบายใดไม่ทำร้ายเธอ "ผมได้กลิ่นน้ำหอมที่วีเคยใช้"
รินลดาก้มมองขวดน้ำหอมสำหรับถ่ายแบบบนโต๊ะ แล้วหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา "เพียงกลิ่นเดียวก็ทำให้คุณลืมฉันได้แล้วสินะ"
"ผมขอโทษ"
"คำขอโทษของคุณไม่ได้ลบชื่อเธอออกจากจูบของเรา"
เธอปลดสร้อยคอ The Promise ออกจากลำคอวางลงบนโต๊ะระหว่างคนทั้งคู่
"จากนี้อย่าแตะต้องฉันอีก นอกจากจำเป็นต่อหน้าคนอื่น"
"รินลดา"
"ฉันอาจขายชีวิตหนึ่งปีให้คุณได้" เธอสบตาเขาผ่านม่านน้ำตา "แต่ฉันจะไม่ยอมขายหัวใจเพื่อให้ คุณใช้มันเป็นที่ฝังความทรงจำของผู้หญิงอีกคน"