ชายาข้า อย่าได้คิดหนี

เหยียนจี้หมิงเกิดมาพร้อมของสองสิ่ง

หนึ่งรูปโฉมซึ่งใครเห็นก็ต้องเหลียว
สองศักดิ์ศรีที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด

ดังนั้นเมื่อราชโองการพระราชทานสมรสมาถึง ไม่มีผู้ใดเรียกมันว่าเรื่องมงคล เพราะบุรุษที่เขาต้องแต่งด้วยคือ
เยี่ยนฉือเซิน
เยี่ยนอ๋องผู้บัญชาการกองทัพเสวียนหลาง
ชายผู้มีฉายาว่า หมาป่าดำแห่งแดนเหนือ บุตรชายของสตรีที่ตายเพราะตระกูลเหยียนเมื่อสิบปีก่อน
คนทั้งเมืองจึงรู้ว่าเหยียนจี้หมิงไม่ได้ถูกส่งไปเป็นชายา เขาถูกส่งไปเป็นตัวประกัน
น่าเสียดายที่ตัวประกันผู้นี้ไม่เคยคิดอยู่นิ่ง ในเมื่อหลักฐานเพียงชิ้นเดียวที่จะช่วยครอบครัวเขาถูกซ่อนไว้ในจวนเยี่ยนอ๋อง เขาก็จะเอามันมาให้ได้
ขโมยไม่ได้ก็หลอก
หลอกไม่ได้ก็ยั่ว
และหากยั่วแล้วยังไม่ได้…ค่อยคิดวิธีใหม่
กระทั่งเยี่ยนฉือเซินจับได้คาหนังคาเขาว่าชายาคนงามกำลังล้วงกุญแจจากสายคาดเอวของตน เหยียนจี้หมิงกลับไม่สะทกสะท้าน เขาเพียงยกดวงตางามขึ้นมอง ก่อนใช้นิ้วเกี่ยวสายคาดเอวของสามีเข้าหาตัว
"ผู้ใดบอกว่าข้าอยากได้กุญแจ"
"…"
"หากสิ่งที่ข้าอยากได้คือท่านเล่า?"
เขาคิดว่าบุรุษเย็นชาจะเป็นฝ่ายถอย แต่เยี่ยนฉือเซินกลับจับเอวเขาไว้ แล้วถามเพียงคำเดียว
"เจ้าแน่ใจ?"
ตอนนั้นเองเหยียนจี้หมิงจึงนึกขึ้นได้
คนทั้งเมืองขานบุรุษผู้นี้ว่าหมาป่า ไม่ใช่เพราะมันชอบขู่
แต่เพราะสุนัขที่อันตราย ไม่เคยเห่าก่อนกัด