แพรวพันดาว

เจ้าของมือเรียวเล็กก้มลากปากกาจรดคำสั่งแพทย์ลงไปในเอกสารด้วยสีหน้ากังวลก่อนจะเงยหน้าขึ้น ยังทันเห็นสายตาของชานนท์ที่ยืนข้างเตียงคนไข้และรับรู้ได้ตลอดว่าอีกฝ่ายจ้องมองอยู่ไม่วางตา

"เป็นญาติคนไข้ใช่มั้ยคะ"

"ไม่ได้เป็นญาติครับ แค่พามาเฉย ๆ" เขาตอบหน้าตายไปตามความจริง ทำเอาคิ้วเรียวทั้งสองข้างบนใบหน้าหวานขมวดเข้าหากันเล็กน้อยราวกับไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายตอบตามปกติหรือนี่คือการกวนประสาทกันแน่

"แล้วคนไข้ปวดท้องตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

"เห็นบอกว่าเริ่มปวดมาสองสามวันแล้วครับ เมื่อวานอาการเหมือนจะดีขึ้น แต่กลับมาปวดหนักเอาช่วงค่ำวันนี้" ชานนท์ตอบพลางชำเลืองมองอีกฝ่ายยามที่แพรวพันดาวตั้งใจฟังเขาบอกในทุกถ้อยคำ สีหน้าจริงจังกับอาการของคนไข้ตรงหน้ากลับทำให้สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้านั้นนานกว่าที่ควรจะเป็น

ทั้งที่เพิ่งเห็นหน้ากันได้ไม่นาน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดผู้หญิงคนนี้ถึงได้ดูน่ามองขึ้นมาอย่างประหลาด...เสียจนบางครั้งเขาเองก็เผลอมองเพลินโดยไม่รู้ตัว

"ปวดท้องตั้งแต่เมื่อเช้า แต่เพิ่งพามาตอนนี้น่ะเหรอคะ" หญิงสาวทวนถามแล้วมองหน้าผู้กองหนุ่ม อดขุ่นเคืองใจไม่ได้ว่าเหตุใดถึงพาผู้ป่วยมาถึงโรงพยาบาลช้านัก หากแต่อีกฝ่ายเอาแต่จ้องมองหน้าแพทย์สาวจนดูเหมือนเลื่อนลอย เป็นเหตุให้คนเป็นหมอรู้สึกหงุดหงิดจนต้องถามซ้ำอีกรอบ

คำถามที่ถูกย้ำเป็นครั้งที่สองเรียกสติของชานนท์กลับคืนมา เขากะพริบตาเล็กน้อยก่อนสบเข้ากับสายตาคาดคั้นของแพทย์สาวตรงหน้า ครั้นเห็นคิ้วเรียวเริ่มขมวดและสีหน้าฉายความหงุดหงิด แทนที่จะรู้สึกเก้อกระดากแต่มุมปากกลับพรายยิ้มด้วยความนึกสนุกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ยิ่งเห็นคุณหมอคนสวยเริ่มเสียอาการเพราะเขามากเท่าไร ก็ยิ่งอยากแกล้งยั่วอารมณ์ให้เธอหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น

แหม! คุณหมอคนสวยครับ! ให้รอนานยังไม่พอ แถมยังหงุดหงิดใส่ซะอีก!! ขืนปล่อยไว้ก็ไม่ใช่นายชานนท์แล้วสิงานนี้

"ถึงจะเพิ่งพามาวันนี้ตอนสองทุ่ม แต่ก็เพิ่งได้เจอหมอตอนจะปาไปสี่ทุ่มกว่านะครับ ผมก็เลยไม่แน่ใจว่า ระหว่างผมพาคนไข้มาช้า กับหมอมาช้าซะเองอย่างไหนจะเรียกว่าช้ากว่ากัน" ชานนท์เถียงพลางจงใจยื่นหน้าเข้ามาในระยะใกล้กว่าเดิมเล็กน้อยแล้วฉีกยิ้มกว้างกวนประสาทใส่

"จริงมั้ยครับ คุณหมอคนสวย"

แพรวพันดาวสูดลมหายใจเข้าลึกทันทีที่ฟังจบ พยายามข่มอารมณ์หงุดหงิดที่กำลังปะทุขึ้นอย่างเต็มที่ ใบหน้าขาวนวลแดงซ่านขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ขณะที่มือเรียวซึ่งถือหูฟังแพทย์อยู่เผลอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ภาพจำของนายทหารสุภาพอ่อนโยนจากคืนวันก่อนถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มกวนประสาทตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง จนแพทย์สาวเป็นอันต้องชักสีหน้าด้วยความไม่ชอบใจขึ้นมาทันที

ชักจะมากไปแล้วนะ อีตาทหารคนนี้…