คุณหนูไร้แซ่

ก่อนหน้านั้นเพียงครึ่งวัน นางยังนั่งคัดอักษรอยู่ข้างมารดา มารดาที่ป่วยมาหลายเดือนวางมือลงบนศีรษะนางและบอกว่าเมื่อหายดีจะพาไปเลือกปิ่นในตลาด จู๋เยว่ถามว่าต้องรออีกกี่วัน มารดาตอบเพียงว่าให้ตั้งใจเขียนชื่อของตนให้สวยก่อน พอถึงยามเย็นหมอออกจากเรือน บ่าวเก็บถ้วยยาไป มารดาก็หลับและไม่ตื่นอีก
นางมาตามบิดาที่ห้องโถง หวังให้เขาไปดูมารดาอีกครั้ง กลับได้ยินเสียงเขาพูดกับเว่ยหยวนหมิง
"เว่ยหยวนหมิง เจ้ารับนางไปเสีย เงินเลี้ยงดูข้าจะส่งให้ทุกปี"
"ท่านจะให้ข้ารับไปในฐานะใด"
หลิงเส้าชิงเงียบไปครู่หนึ่ง "เด็กที่ข้าฝากไว้"
กล่องไม้ในอ้อมแขนจู๋เยว่ลื่นตก ฝาเปิดออก ปิ่นไม้ที่มารดาเหลาให้เมื่อเดือนก่อนกลิ้งข้ามประตู เสียงเล็กน้อยนั้นทำให้คนในห้องหันมาพร้อมกัน เว่ยหยวนหมิงลุกขึ้นก่อนบิดาของนาง
"ท่านพ่อ ข้าจะไปกับท่านลุงเว่ยกี่วันเจ้าคะ"
หลิงเส้าชิงมองนางอยู่ชั่วอึดใจ สายตาเขาเลื่อนผ่านเสื้อไว้ทุกข์สีขาวไปยังผู้คนด้านหลังประตู "ไปจนกว่าจะมีคนมารับ"
"แล้วท่านจะมารับข้าหรือไม่"
เขาหยิบหนังสือบนโต๊ะส่งให้พ่อบ้าน "พานางขึ้นรถ" พ่อบ้านประคองเด็กหญิงออกไป เว่ยหยวนหมิงเดินตามขึ้นรถม้าก่อนประตูจวนปิด