ผมเอาชนะเกมสวมบทบาท ได้ด้วยตรรกะคนปกติ เล่ม 1

คนอื่นเข้าสู่เกมสวมบทบาทสยองขวัญเพื่อเอาชีวิตรอด
ส่วนน้ำนิ่งเข้าสู่เกมมาเพื่อ...


ปรับทัศนคติผี (?)
และรอดตายแบบสุขสบาย


คนอื่นเห็นผี : กรี๊ด! อ๊าก! ไม่นะ ตายแน่!
น้ำนิ่งเห็นผี : เลือดเปื้อนพื้นหมดแล้ว ผมไม่ถูนะ! //เอาไม้ม็อบส่งให้ผีแม่บ้าน
คนอื่น : แล้วผีแม่บ้าน เอ็งจะไปบ้าจี้ ถูพื้นทำไมวะ!?


คนอื่นเจอห้องต้องสาป : ไม่กล้าเข้า! ระแวงระวัง
น้ำนิ่ง : ประตูล็อกครับ หาลูกกุญแจก่อน ผมมองแล้ว ก็ปกตินะ
คนอื่น : เอ็งเรียกไอ้ตัวดำ ๆ เต็มห้องนั่น ว่าปกติเรอะ!!!!


คนอื่นเจอศพ : แม่งเอ๊ย ผีอาละวาดแล้ว
น้ำนิ่ง : โอ้ ศพคนอื่น ไม่ใช่ศพผม ผมยังเป็นคนก็พอ
คนอื่น : ร้ายกาจ!

ปัญหาคือคนอื่นกำลังพยายาม "สวมบทบาท" ให้เหมือนจริงที่สุด ทั้งที่ในใจ "กลัวผีแทบตาย"

แต่น้ำนิ่งมีเป้าหมายเดียวแค่ "รอดตาย" ส่วนผีน่ะเหรอ "ช่างหัวมัน"

น้ำนิ่งมีความลับ

นั่นก็คือตั้งแต่เด็กเขาก็เห็นผีอยู่แล้ว

ดังนั้นสำหรับเขา...

เกมสยองขวัญนี้ก็ไม่ได้สยองอะไรขนาดนั้น

แล้วผีน่ะ... ถ้าไร้สาระนัก พ่อจะด่าไม่เลี้ยงเลยคอยดู