เตียงสุดท้ายในห้องพยาบาล

เหลือเวลาอีกไม่ถึงสามชั่วโมงก็จะเลิกเรียน
ผมจึงเลือกไปนอนพักในห้องพยาบาล แทนการลาครึ่งวันกลับบ้าน

แต่วันนั้น "พี่เอฟ" ดูไม่เหมือนทุกวัน

เสื้อสีขาว โจงกระเบนสีแดง และท่าทางนิ่งผิดธรรมชาติ
แกชี้ให้ผมไปนอนบนเตียงหมายเลขหก—เตียงตัวสุดท้ายข้างหุ่นกายวิภาคที่ดูเหมือนกำลังจ้องมองอยู่ตลอดเวลา

ไม่นานหลังจากหลับตา บางอย่างเริ่มดึงข้อเท้าผม
เตียงเหล็กทั้งหลังเอียงวูบ ทั้งที่ขาทุกขายังตั้งมั่น
และนักเรียนบนเตียงฝั่งตรงข้ามก็ไม่ยอมหันหน้ามา

ก่อนที่ลมหายใจเย็นจัดจะรดข้างหู พร้อมเสียงกระซิบช้า ๆ ว่า

"น้อง...เปลี่ยนเตียงไหมครับ?"

เรื่องสั้นสยองขวัญแบบค่อย ๆ กดดัน ดัดแปลงจากประสบการณ์จริงในห้องพยาบาลโรงเรียน—สถานที่ซึ่งบางเตียงอาจมีใครบางคนนอนอยู่ แม้ไม่มีชื่ออยู่ในทะเบียน