โฮสต์ครับ กรุณาอย่าโวยวาย เล่ม 2

โฮสต์ครับ กรุณาอย่าโวยวาย เล่ม 2
เนื้อหา : ตอนที่ 21-44 (ตอนพิเศษอีก 3 ตอน)
เล่มที่ 2/2
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เมื่อ โฮสต์ จอมโวยวายต้องกลายมาเป็นซอฟต์แวร์ติดแหง็กอยู่ในหัว และ ระบบ ผู้ไร้ความรู้สึกต้องมาสวมรอยใช้ชีวิตเป็นมนุษย์ ความวุ่นวานจึงบังเกิด!

เมื่อโฮสต์ (ในหัว) ต้องมาคอยดูแลปากท้องให้ระบบ (ในร่างมนุษย์)

[ไอ้ระบบ! วันนี้มึงยังไม่แดกข้าวเลยนะ! มึงจะให้ร่างนี้อดตายหรือไง ท้องมันร้องจนไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ย!]

"ต้องกินด้วยเหรอครับ?"

[มึงแบ็กอัปข้อมูลมายังไงของมึงเนี่ย! ทำไมข้อมูลพื้นฐานการใช้ชีวิตมึงถึงไม่สำรองมาด้วยฮะ ไอ้ระบบ!]

เมื่อระบบต้องปะทะกับสามีในนาม

"ฉันล็อกห้องไว้แล้วนะ นายเข้ามาได้ยังไง! แล้วเข้ามาทำไม ที่นี่มันห้องส่วนตัวของฉัน ออกไปซะ!" นิธิศกรตวาดลั่นเมื่อเห็นภรรยาหมาดๆ ยืนหน้าสลอนอยู่ในห้อง

"ผมสะเดาะกุญแจเข้ามาครับ..." ระบบในร่างวาโยตอบหน้าตาย "และถึงจะเป็นห้องของคุณ แต่ตามกฎหมายเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ดังนั้นพื้นที่แห่งนี้จึงถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของกรรมสิทธิ์ร่วม ผมย่อมมีสิทธิ์ใช้งานครับ"

"แต่ฉันไม่อนุญาต! ฉันจะพูดอีกครั้ง... ออก-ไป-ซะ!"

"ไม่ครับ..."

ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเสร็จสรรพ ร่างโปร่งก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงคิงไซซ์ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอก แล้วหลับตาลงตัดการเชื่อมต่อจากโลกภายนอกทันที ทิ้งให้คุณสามียืนหน้าดำหน้าแดงกำหมัดแน่นด้วยความช็อก

เมื่อระบบต้องเจอกับฉากน้ำเน่าระดับตำนาน

"อึก... พี่วาโยครับ อย่าทำอย่างนี้เลยครับ ผมยอมแล้ว! ฮือออ"

ร่างบางของดอกบัวขาวร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนจะจงใจทิ้งตัวกลิ้งตกลงไปนั่งกองอยู่ตรงบันได เป็นจังหวะพอดิบพอดีกับที่ชายหนุ่มผู้เป็นสามีเดินเข้ามาเห็นฉากสำคัญ

"นี่นายทำอะไรข้าวน่ะวาโย!" คนเพิ่งมาใหม่ปรี่เข้าไปประคองคนบนพื้น พร้อมตวัดสายตาดุดันมองคนบนบันไดอย่างเอาเรื่อง

"..."

ระบบในร่างวาโยไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่มองหน้าทั้งสองคนนิ่งๆ ก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้ไปยังกล้องวงจรปิดความคมชัดระดับ 4K ที่ติดหลาอยู่บนเพดานตรงมุมบันได

"..." ดอกบัวขาวที่ล้มพับอยู่บนพื้น

"..." ชายหนุ่มที่กำลังประคอง

"ต้องการให้ผมส่งไฟล์ภาพและเสียงแบบ Full HD เข้าสมาร์ตโฟนของคุณเลยไหมครับ?"

•••••••••••••••••••••••••••••
ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่อุดหนุนค่าอาหารแมวให้ไรต์ค่ะ