เพราะมีฟ้า ดาวจึงเปล่งประกาย

เพราะปมฝังใจในวัยเด็ก 'ซูเยว่หราน' จึงเกลียดชังรูปร่างที่เติบโตเกินวัยของตัวเอง เธอเลือกที่จะซ่อนความงดงามและมันสมองอันปราดเปรื่องเอาไว้ภายใต้เสื้อฮู้ดตัวโคร่งและแว่นตาหนาเตอะ เพื่อใช้ชีวิตเป็นเพียงเด็กสาวสายศิลป์ที่ไร้ตัวตน ทว่าโลกอันแสนสงบสุขของเธอกลับถูกสั่นคลอน เมื่อโชคชะตากำหนดให้เธอต้องมาจับคู่แข่งขันวิชาการกับ 'กู้เหยียนเฉิน' ประธานนักเรียนสายวิทย์ผู้สมบูรณ์แบบ เย่อหยิ่ง และอยู่ไกลเกินเอื้อมดุจเทพบุตร

จากโลกสองใบที่เป็นดั่งเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ อุบัติเหตุในวันพายุฝนกลับทำให้เขาได้บังเอิญค้นพบความลับและสัดส่วนเย้ายวนที่เธอพยายามซ่อนเร้นมาตลอด ท่ามกลางสังคมที่พร้อมจะตัดสินคนจากภายนอก ผู้ชายที่อยู่บนจุดสูงสุดอย่างเขากลับไม่ได้มองด้วยสายตาจาบจ้วง แต่เลือกที่จะสละเสื้อคลุมเพื่อปกป้องความเปราะบางของเธอเอาไว้

"ทำไมถึงชอบวรรณกรรมกับประวัติศาสตร์?"

"เพราะ... มันเป็นโลกที่ไม่มีใครตัดสินเราจากรูปร่างหน้าตาค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว

"คนโง่มักจะใช้สายตาตัดสินคน" เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอผ่านเลนส์แว่นหนาเตอะ

"แต่คนฉลาด... จะใช้สมองและเวลาในการทำความรู้จักแก่นแท้ของคนๆ นั้น... เธอไม่ได้น่าเกลียด ซูเยว่หราน"