ท่ารอ

ชายคนหนึ่งลืมตาขึ้นบนเรือไม้ลำเล็กที่ไม่มีคนพาย เรือพาเขาลอยฝ่าหมอกสีเทาไปจอดที่ท่าน้ำแห่งหนึ่ง ท่าน้ำที่มีคนนั่งรอเรืออยู่เต็มศาลา โดยไม่มีใครบอกได้ว่ารอมานานแค่ไหน

เขาจำไม่ได้ว่ามาที่นี่ได้อย่างไร จำชื่อตัวเองได้แค่เลือนราง สิ่งเดียวที่ยังติดอยู่ในใจคือความรู้สึกว่ามีใครสักคนที่เขาต้องรอ กับคำสัญญาประโยคหนึ่งที่ไม่ยอมเลือนหายไป

"ถ้าหลงกันเมื่อไหร่ ให้มารอที่ท่าน้ำ"

ยิ่งอยู่นาน ความทรงจำก็ยิ่งหลุดหายไปทีละชิ้น ขณะที่วิทยุเก่าเครื่องหนึ่งยังคงส่งเสียงเรียกใครบางคนมาจากที่ไกลแสนไกล

นิยายลึกลับเหนือธรรมชาติว่าด้วยการรอคอย ความทรงจำ และคำที่ไม่เคยได้พูด อ่านจบในเล่มเดียว