สามีข้าคือท่านอ๋อง(แสร้ง)ไม่สมประกอบ

เสียงปิดประตูห้องหอดังขึ้น พร้อมกับเสียงลงกลอนจากภายนอก
เสวี่ยเหมยนั่งอยู่บนขอบเตียงมงคลที่โรยด้วยเกาลัดและพุทราเชื่อม ผ้าคลุมหน้าสีแดงปักลายหงส์ทองบดบังทัศนียภาพทั้งหมด
นางถอนหายใจยาวเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นยกผ้าคลุมหน้าออกด้วยตนเองโดยไม่รอเจ้าบ่าว
ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วห้องหอ ห้องนี้ถูกตกแต่งด้วยผ้าสีแดงและเทียนมงคลตามประเพณี แต่กลับมีสิ่งผิดปกติหลายอย่าง...
ทั้งมุมห้องที่วางรถเข็นไม้แกะสลักอย่างดี ถ้วยยาที่กินเหลือวางทิ้งไว้บนโต๊ะ และกลิ่นยาสมุนไพรที่ค่อนข้างเข้มข้นจนแทบจะกลบกลิ่นหอมของเทียนมงคล
‘ดูเหมือนหรงชินอ๋องผู้นี้จะอาการหนักกว่าที่ลือกันด้านนอกเสียอีก’ เสวี่ยเหมยคิดในใจ
กึก... กึก...
เสียงล้อไม้หมุนกระทบพื้นดังขึ้นจากทางด้านหลังม่านกั้นห้อง ตามมาด้วยเสียงกู่ร้องน่าเอ็นดูของชายหนุ่มคนหนึ่ง
"ป๊อก! ป๊อก! ม้าตัวใหญ่ วิ่งเร็วเข้า!"
เสวี่ยเหมยหันไปมองทันที ม่านมงคลถูกแหวกออก ปรากฏร่างของชายหนุ่มรูปงามในชุดเจ้าบ่าวสีแดงปักดิ้นทองทรงเครื่องเต็มยศ เขานั่งอยู่บนรถเข็นไม้ มือข้างหนึ่งถือไม้แกะสลักรูปม้าตัวเล็กๆ ยื่นออกมาด้านหน้า ขณะที่บ่าวรับใช้หนุ่มหน้าตาเคร่งเครียดคนหนึ่งเป็นผู้เข็นรถเข้ามา
ชายผู้นั้นคือหรงชินอ๋องไม่ผิดแน่!
แม้ข่าวลือจะบอกว่าเขาพิการและสติปัญญาเลอะเทอะ แต่เสวี่ยเหมยก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงงันไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นใบหน้าของเขาอย่างใกล้ชิด ใบหน้าของเซียวจิ่งหยวนคมคายราวกับถูกสลักด้วยหยกขาว คิ้วหนาดั่งกระบี่ ดั้งโด่งเป็นสัน
แต่สิ่งที่ขัดกับรูปร่างหน้าตาอันหล่อเหลาและไหล่กว้างแข็งแรงนั้น คือดวงตาที่เบิ่งกว้างอย่างใสซื่อสดใส และริมฝีปากที่กำลังยิ้มยิงฟันเหมือนเด็กน้อย
"ท่านอ๋อง... ถือว่าพาพระชายามาส่งถึงห้องแล้วพะย่ะค่ะ" บ่าวรับใช้ชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเคารพ "กระหม่อมขอตัวไปเฝ้าหน้าเรือน หากมีสิ่งใดก็ร้องเรียกแล้วกันพะย่ะค่ะ"
บ่าวผู้นั้นเดินออกไปและปิดประตูลงกลอนจากด้านนอกทันที ทิ้งให้เจ้าสาวและเจ้าบ่าวอยู่ในห้องหอกันตามลำพัง
เซียวจิ่งหยวนเอียงคอพิจารณาเสวี่ยเหมย ดวงตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับ เขาไถลล้อรถเข็นเข้ามาใกล้นางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชี้หน้าเสวี่ยเหมยแล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊าก
"ฮ่าๆ! พี่สาวคนสวย! ท่านคือขนมก้อนใหญ่ที่ส่งมาให้ข้าใช่หรือไม่?!"