ต้นรักริมรั้วของคุณนายสายป่าน (จบ)

"อืม…ขี้เกียจจัง ยังไม่หกโมงดีเลย นอนต่ออีกนิดดีไหมเรา…ไม่ได้ ๆ ๆ ต้องไปตัดดอกไม้อีก เดี๋ยวไม่ทันเปิดร้าน"

ร่างบางก้าวลงจากเตียงอย่างแข็งขันก่อนจะทำกิจวัตรประจำวันของตนไปตามประสา บ้านของเธอมีขนาดเล็กกระทัดรัด สีขาวสะอาดตา และมีหลังคาสีชมพูตามที่เธอรีเควสกับช่างเอาไว้ เธออยากให้บ้านหลังนี้เหมือนอยู่ในฝัน ใครมองมาก็สะดุดตาและรู้สึกดี บ้านสีขาวน่ารักท่ามกลางมวลดอกไม้นานาพันธุ์ที่เธอปลูกเอาไว้ หลังจากเสร็จกิจวัตรประจำวันแล้ว หญิงสาวก็หยิบอุปกรณ์ประจำตัวของตนเดินไปที่หลังบ้าน วันนี้ดอกไม้ของเธอส่งกลิ่นหอมและออกดอกบานสะพรั่งเหมือนเดิม เธอเดินไปที่ริมรั้วเพราะตรงนั้นดอกไม้กำลังสวยได้ที่และเหมาะกับการนำไปจัดช่อที่ร้านของเธอ สายตาคู่สวยหันไปมองฝั่งตรงข้ามอย่างอดไม่ได้ บ้านไม้หลังสีน้ำตาลขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ไปกว่าของเธอนะปรากฏสู่ครรลองสายตา ที่ตรงนั้นเธอเคยข้ามไปเล่นอยู่บ่อยครั้งตอนที่เจ้าของคนเก่ายังไม่ได้ขายทิ้งและย้ายไปอยู่ที่อื่นเนื่องจากพ่อแม่เสียชีวิตแล้วทั้งหมด สะพานสีขาวที่เคยเดินเชื่อมกันก็ยังคงอยู่ที่เดิม แต่สิ่งที่ไม่อยู่ก็คือคนที่เธอคุ้นเคย บ้านนั้นเกือบจะกลายเป็นบ้านร้างจนกระทั่งเมื่อเดือนก่อนเริ่มมีคนเข้ามาดูแลและปรับปรุงพื้นที่ มันดูไร้ชีวิตชีวาต่างจากฝั่งของเธอมาก แต่ในขณะที่กำลังจ้องมองบ้านหลังนั้นได้สักพัก ประตูที่เคยปิดสนิทก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคน

‘เอ๊ะ….มีคนย้ายเข้ามาอยู่แล้วเหรอ'

หญิงสาวคิดในใจก่อนที่จะเอียงคอมองโดยลืมเรื่องมารยาทไปชั่วขณะ ใบหน้าหล่อคมหันไปมองรอบ ๆ และเมื่อเขากำลังจะหันมาทางนี้หญิงสาวก็นั่งลงริมรั้วสีขาวของตนเพื่อบดบังตัวสนิทเอาไว้ และแอบมองเขาผ่านช่องเล็ก ๆ ของรั้วนั้น หัวใจสาวถึงกับเต้นรัวเเรงด้วยความตื่นเต้น และใบหน้าสวยก็รู้สึกร้อนผ่าวไปหมด

‘คนอะไร ดูดีชะมัด…เหมือนหลุดออกมาจากนิยายเลย'

เธอคิดของเธออยู่คนเดียว จากนั้นก็ค่อยๆลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะหันไปมองอีกครั้ง ในตอนนั้นเองเธอจึงได้เห็นว่าเขาเอาโต๊ะตัวเล็กพร้อมกับเก้าอี้สนาม 1 ตัวมาวาง จากนั้นก็นั่งจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ เธอเผลอยืนจ้องมองเขานานไปหน่อยจนทำให้ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามรู้ตัวและหันกลับมามองสบตา เขายังไม่ทันส่งยิ้มให้เธอเลยด้วยซ้ำ เธอก็รีบโบกมือและส่งยิ้มให้เขา มันเป็นกลไกอัตโนมัติของคนอัธยาศัยดีและมีมารยาท แต่เขาทำเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ตอบกลับมาและพยักหน้า 1 ครั้งเท่านั้น ทำเอาสายป่านถึงกับแอบไม่มั่นใจในตัวเองไปชั่วขณะ