รักสลักอก

อิงฟ้าเคยคิดว่า...หากรักเขามากพอ สักวันหนึ่งเขาคงหันมามอง
จึงเฝ้ารอ เฝ้าจีบ และพยายามอยู่ข้างเขามาเนิ่นนาน แม้จะรู้ดีว่าในสายตาของเขา เธอไม่เคยเป็นอะไรมากไปกว่าคนที่เขาเกลียด
แต่หัวใจของคนเรามีขีดจำกัด
เมื่อความรักที่เคยทุ่มเทหมดทั้งหัวใจ กลายเป็นความเหนื่อยล้าที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ
เธอจึงตัดสินใจปล่อยมือ เพื่อคืนอิสระให้หัวใจตัวเอง
+ + + + + +


อิงฟ้ายกมือกุมอกเพื่อระงับความตื่นเต้น แต่ยิ่งพยายาม ยิ่งให้ผลตรงข้าม หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทุกขณะ กายสั่นจนแทบจะประคองตัวเองไม่อยู่
"พร้อมนะคะคุณเพื่อน พ่อเลี้ยงจะเข้ามาแล้ว" เสียงหนึ่งกระซิบกระซาบข้างหู
"ไม่! ฉันไม่พร้อม!" เธอสั่นหน้าหวือ ทำท่าจะผละจากตรงนั้น "ฉันไปดีกว่า"
"นังอิง!" อีกคนเรียกไว้ด้วยน้ำเสียงทั้งปรามทั้งตำหนิในที "แกจะทิ้งโอกาสทองของชีวิตแกไปดื้อ ๆ แบบนี้เรอะ!"
อิงฟ้าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ฉันกลัวพ่อเลี้ยงจะดุ"
"ระหว่างเขาดุกับเขาไม่รัก แกเลือกเอา!"
"แง" เธอครางหงิง ๆ
"ถ้าแกไม่ทำตอนนี้ อีพี่โรสมันย้อนกลับมาคาบพ่อเลี้ยงไปแน่"
ชื่อนั้นกลายเป็นแรงกระตุ้นชั้นดี อิงฟ้าตาโตขึ้นทันใด เธอสูดลมหายใจยาว ๆ ก่อนพยักหน้าหงึก ๆ "เอาวะ! ฉันจะไม่ยอมให้คนอย่างพี่โรสได้พ่อเลี้ยงไปแน่นอน"
สิ้นคำนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ พร้อมด้วยเงาวูบวาบที่ลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูที่เธอทั้งสองแอบอยู่ อิงฟ้าตัวเกร็งขึ้นมาทันที
"พร้อมไหม" อีกคนถามย้ำอีกครั้ง
"พร้อม!" ตอบกลับเสียงเบาทว่าหนักแน่น
ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูก็เปิดออกจากคนด้านนอก อิงฟ้าก้าวไปข้างหน้า แบมือที่ก่อนนี้กำแน่นออก ทำให้เห็นว่าบนฝ่ามือน้อย ๆ ของเธอเป็นผงแป้งสีขาว
เมื่อร่างสูงของคนที่เธอรอคอยก้าวเข้ามา เธอก็ยกมือตัวเองให้สูงขึ้นอีกนิด เขย่งเท้าขึ้น แล้วเป่าผงแป้งแรง ๆ ใส่ใบหน้าเขา ส่วนในใจก็ท่องคำบางคำรัวเร็ว
พุทธัง ชิวหา เห็นหน้ากูรัก
ธัมมัง ชิวหา เห็นหน้ากูรัก
สังฆัง ชิวหา เห็นหน้ากูรัก
"เฮ้ย!" เสียงอุทานด้วยความตกใจของชายหนุ่มดังขัดจังหวะการท่องคาถาของเธอ อิงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วก็ยิ้มพอใจ เมื่อเห็นว่าทั่วใบหน้าคร้ามคมเต็มไปด้วยผงแป้งเสน่ห์จากมือเธอ
ฮิฮิฮิ อีกไม่นาน พ่อเลี้ยงจะตกหลุมรักเรา เหมือนที่เรารักเขา
"ทำบ้าอะไรของเธอ หา อิง!" ชายหนุ่มตวาดถาม พลางลูบแป้งออกจากใบหน้า
"เอ่อ..." อิงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ ทำไมยังทำท่าโหดใส่เธอล่ะเนี่ย
อ้อ แป้งยังไม่ออกฤทธิ์สินะ ถ้างั้นรออีกนิดแล้วกัน
คิดได้ดังนั้น เธอจึงยังคงกระหยิ่มยิ้มย่องแม้จะเห็นว่าเขาชักจะหน้าตึงขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
เอาน่ะ อาจจะเป็นปฏิกิริยาก่อนจะตกหลุมรักก็ได้
"ว่าไงที่ฉันถาม!" เขาตะคอกอีก ดวงตาคมกล้ายามนี้แดงก่ำเหมือนมีใครเอาไฟลงไปสุมไว้
"คือ..." อิงฟ้ากระอึกกระอัก ความหวังที่เรืองรองก่อนหน้านี้ค่อย ๆ มอดลง
ฮือ แป้งเสน่ห์นั่นจะออกฤทธิ์ตอนไหน ออกตอนนี้เลยได้ไหม
"ตอบ อิงฟ้า!"
"คือ...คือ...ก็แชทgpt บอกว่าถ้าอยากให้คนที่เราแอบรักเขารักเราตอบ ให้เป่าแป้งแล้วท่องคาถาค่ะ อิงก็เลย...มาทำใส่พ่อเลี้ยงค่ะ" เธอกลั้นใจตอบความจริงแบบรัว ๆ เพราะจะได้ไปจากตรงนี้เร็ว ๆ
ถ้าเป็นไปได้ อิงฟ้าอยากมุดดินหนีตอนนี้เลย
ส่วนพ่อเลี้ยงคีรีภัทร เขาสูดลมหายใจยาวฟืดฟาด ใบหน้าแดงจากความโกรธเกรี้ยว
"สมอง! ก็เธอโง่แบบนี้ไง..."
น้ำตาอิงฟ้าปริ่มขอบตา ไหล่เริ่มสั่นสะท้าน
"นอกจากมันโคตรปัญญาอ่อนแล้ว มันยังทำให้ฉันเกลียดเธอมากขึ้นด้วย เพราะไอ้แป้งนี่มันทำให้ฉันแสบตา ยายเด็กโง่ เธอใช้แป้งเย็นทำไม!"
+ + + + + +
ฝากนิยายสั้นจุดจู๋เรื่องใหม่ของเฟื่องด้วยนะคะ
ขอบคุณค่า