ครั้งนี้ข้าจะอยู่เฉยๆ เล่ม 1

"โจวเสี่ยวหาน! บังอาจคิดคดทรยศต่อแผ่นดินเกิด ส่วนบุตรของเจ้า ทั้งที่ได้แต่งเข้าจวนอ๋องของบุตรเจิ้นแต่ยังคิดก่อกบฏหวังแย่งชิงบัลลังก์ ช่างขวัญกล้านัก...ทหาร!! เอาพวกมันทั้งตระกูลไปขังคุกหลวงรอประหารวันรุ่งขึ้น ส่วนโจวซีเฟิง ดวงอาทิตย์ขึ้นกลางท้องฟ้าเมื่อใด สำเร็จโทษทันที โทษของมันคือการแล่เนื้อเถือหนัง หากไม่ครบหมื่นชิ้นอย่าให้มันตาย!!!"
สิ่งที่ออกมาจากปากผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ทำให้ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ หยาดน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งมองไปทางจวิ้นอ๋องผู้เป็นสามีกลับได้รับแววตาเย็นชากลับมา ไหนจะชายารองของจวิ้นอ๋องอย่างไป่ลู่หลิน ผู้ที่กู่ร้องให้ฮ่องเต้หยุนตี้ลงโทษตระกูลตนโดยไม่สืบสวน กำลังมองมาที่ตนราวกับเป็นฆาตกรที่น่ารังเกียจนั่น รวมทั้งรอยยิ้มเยาะเย้ยของจางลี่หมิงผู้ที่เอาหลักฐานที่หาที่มาไม่ได้ส่งให้ผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์
โจวซีเฟิงหันไปมองบิดาที่เคยคุกเข่าข้างๆ ก็พบว่ากำลังจะโดนทหารพาตัวไป เมื่อเห็นเช่นนั้นตนก็รีบถลาไปหมอบราบด้านหน้าทันที ตนไม่ยอม ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น แม้ตนจะเป็นคนจากโลกอื่นที่มาอยู่ในร่างนี้ แต่ทุกคนในตระกูลโจวก็ดูแลให้ความรักกับตนอย่างดีตลอด ตนไม่อยากให้ผู้ใดมาตายเพราะตน
"ฝ่าบาท! ทรงทบทวนอีกครั้งดูเถิด ตระกูลโจวไม่เคยคิดคดทรยศต่อแผ่นดิน ฮึก ฝ่าบาทโปรดทรงสืบสวนใหม่ด้วยเถิด เสด็จพี่! น้องไม่ได้ทำจริงๆ ช่วยน้องด้วย ฮึก ตระกูลน้องไม่เคยทำเรื่องเช่นนั้น ฮืออ เสด็จพี่"
"พระชายา ท่านยังจะเอ่ยเช่นนั้นอีกหรือ ทุกอย่างมันประจักษ์แล้ว หม่อมฉันรู้ว่าพระชายาไม่พอใจที่เสด็จพี่แต่งหม่อมฉันเข้ามา แต่ท่านก็ได้เป็นถึงชายาเอก เหตุใดถึงยังไม่พอใจแล้วคิดล้มบัลลังก์ฝ่าบาท" ไป่ลู่หลินเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ก่อนที่นางจะหันไปทางฮ่องเต้หยุนตี้แล้วประสานมือคำนับ "หม่อมฉันรู้ว่าสิ่งที่จะกล่าวอาจดูใจร้ายต่อพระชายา แต่สำหรับหม่อมฉันแล้ว ไม่อาจทนดูผู้ทรยศต่อแผ่นดินได้ ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะความริษยาของพระชายาจนทำเรื่องโง่งมเช่นนี้ หากรีบลงโทษเสียจะเป็นการตัดสินพระทัยที่เด็ดขาดและไม่ให้ผู้ใดกระทำชั่วเช่นตระกูลโจวได้เพคะ"
"เสด็จพ่อ ลูกว่าจะประหารวันนี้หรือวันพรุ่งก็ไม่ต่างกัน ลูกเห็นด้วยเพคะ ตระกูลโจวทำเรื่องต่ำช้านัก หากคนของลูกไม่ได้หลักฐานมา ไม่รู้เสด็จพ่อจะเป็นเช่นไร" จางลี่หมิงเอ่ยต่อพร้อมปรายตามองโจวซีเฟิง
ฮ่องเต้หยุนตี้มองชายารองของบุตรชายและบุตรสาวคนโตพลันพยักหน้าเห็นด้วย "จริงดังเจ้าว่า เช่นนั้นพาพวกมันไปลานประหาร แล้วจับโจวซีเฟิงมัดไว้เบื้องหน้าตระกูลของมันแล้วแล่เนื้อมันให้ครบหมื่นชิ้นซะ นี่เป็นบทโทษต่อผู้ที่บังอาจทรยศแผ่นดินและคิดล้มล้างราชวงศ์"
"พ่ะย่ะค่ะ!!" สิ้นคำเหล่าทหารก็เข้ามาคุมตัวคนตระกูลโจวที่นั่งคุกเข่าในท้องพระโรงไม่เว้นลูกเล็กเด็กแดงออกไปยังลานประหาร เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นด้วยความหวาดกลัวกึกก้องไปทั่วทั้งท้องพระโรง
โจวซีเฟิงที่โดนมัดมือไพล่หลังพยายามตะเกียกตะกายมาหาทุกคนที่กำลังถูกจับตัวก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นของบิดามารดา และผู้เป็นพี่ชายที่กำลังถูกกุมตัวไป จากนั้นก็มีดาบสองเล่มมาพาดที่ลำคอของโจวซีเฟิงเพื่อไม่ให้ขยับ
"เจ้าล่ะ ไม่บอกลาหน่อยรึ ถึงจะชั่วร้ายแต่อย่างน้อยก็เคยเป็นภรรยาเจ้า" เสียงที่ดังด้านหลัง โจวซีเฟิงจำได้ว่าเป็นเสียงของชินอ๋อง จางซิงเยียน
"ข้าไม่เคยมีภรรยาเป็นกบฏ"
"!!"
สิ่งที่ได้ยินนั้นราวกับมีค้อนอันใหญ่ทุบลงมากลางศีรษะ ดวงตาคู่สวยเหม่อลอยราวกับคนไร้สติ เสียงของสามีผู้เป็นที่รักยังวนเวียนอยู่ในหัวราวกับย้ำเตือน สามีผู้ที่เคยบอกว่ารักตนเพียงผู้เดียวและไม่คิดปันใจให้ผู้ใด บัดนี้คำพูดเหล่านั้นกลายเป็นเพียงลมปากที่จับต้องไม่ได้ไม่ต่างจากฝุ่นผงไปเสียแล้ว ตนช่างไร้เดียงสา ไม่สิ ช่างโง่งมยิ่งนักที่เชื่อคำพูดของคนผู้นั้น
ร่างงามในชุดสีขาวของนักโทษถูกทหารลากมาขึงไว้เบื้องหน้าตระกูลโจวที่ถูกจับนั่งคุกเข่าเมื่อใดไม่อาจทราบได้ เพราะตอนนี้จิตใจของโจวซีเฟิงได้พังทลายลงไปหมด ตนเป็นผู้มาจากโลกอื่น จากที่คิดจะหาทางกลับโลกเดิม แต่เมื่อได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนก็ล้มเลิกทุกอย่าง
คนตระกูลโจวรักใคร่เอ็นดูโจวซีเฟิงไม่ต่างจากผู้เป็นพี่ชาย ทั้งโจวเสี่ยวหานและโจวจินหลง ผู้เป็นบิดาและพี่ชายของโจวซีเฟิงรักใคร่และตามใจมาก หลินเย่ถงนั้นแม้เป็นมารดาเลี้ยงแต่กลับเอ็นดูและเลี้ยงดูตนดุจบุตรในอุทร ส่วนชิงชิง บ่าวคนสนิทที่คอยดูแลตนอยู่เสมอแม้ในยามที่ยากลำบาก แต่สุดท้ายกลับตายด้วยน้ำมือจางลี่หมิงเพราะเอาตัวมาปกป้องตนไว้ แล้วไหนจะทุกคนในตระกูลที่คอยช่วยเหลือตนมาตลอดที่มาอยู่ในโลกนี้
ความรักความเอาใจใส่ที่ได้จากตระกูลโจวทำให้ตนอบอุ่นใจ แต่ตนดูจะไร้เดียงสาจนคิดว่าคำหวานของชายผู้นั้นเชื่อถือได้ดั่งเช่นคนตระกูลโจว แต่สุดท้ายกลับต้องมาตายอย่างอนาถ แล้วยังลากผู้ที่ดีกับตนเองไปด้วย
โจวซีเฟิงเหม่อลอยไร้สติแม้ในยามที่กำลังโดนเหล่าทหารเฉือนเนื้อตนออกไปทีละชิ้นๆ แม้รู้สึกเจ็บปวดทรมานเจียนตายแต่กลับร้องออกมาไม่ได้ มีเพียงน้ำตาจากร่างงามเท่านั้นที่ยังคงไหลไม่ขาดสาย ท่ามกลางสายตาโศกเศร้าและเสียงกรีดร้องระงมของคนตระกูลโจวที่มองดวงใจของตระกูลถูกแล่เนื้อเถือหนังตรงหน้าอย่างไม่ปรานี และแล้วฮ่องเต้หยุนตี้ก็ให้สัญญาณประหารทุกคนในตระกูลโจวทิ้ง
โจวซีเฟิงร้องไห้เช่นนั้นจนมีเลือดสีแดงฉานไหลออกจากดวงตามารวมอยู่กับหยาดน้ำตา คุณชายน้อยมองภาพของบิดามารดา พี่ชาย และคนอื่นๆ ในตระกูลถูกประหารจนศีรษะร่วงหล่นบนธรณี
'ข้าขออ้อนวอนสวรรค์โปรดเมตตาข้าสักครั้ง ได้โปรดคืนพวกเขามาให้ข้า ได้โปรดคืนครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวให้กับข้า'

เปรี๊ยง!! โครม!!