อุ่นไอแดด แอบเงาไผ่ เล่ม 1

"แม่... จ๋า แม่... แม่ไปหนาย..."

ยายทองสาวเท้าเข้าไปช้อนร่างผอมเกร็งของหลานชายเข้าสู่อ้อมอก มือก้านแกร่งที่ผ่านการจับจอบถือพร้าตระกองกอดร่างเล็กที่สั่นสะท้านไว้แนบอก หญิงแกร่งลูบแผ่นหลังของเด็กน้อยอย่างหนักแน่นและอบอุ่น แม้นัยน์ตาคู่คมจะมีหยาดน้ำใสเอ่อคลอ แต่แววตานั้นกลับทอประกายเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าครั้งใด

"ไม่เป็นไรนะลูก... ไม่ต้องร้อง" ยายทองกระซิบปลอบเสียงนุ่ม "แม่เอ็งมันไปแล้ว... แต่เอ็งยังมีข้า เอ็งยังมีเรือนนี้ ย่าจะเลี้ยงดูเอ็งให้โตขึ้นมาอย่างเข้มแข็ง ให้สมกับเป็นลูกของพ่อพจน์เอง"

ภูริในอ้อมกอดยายทองยังคงดิ้นรนสุดแรงเกิด ร่างผอมเกร็งแอ่นโค้งไปข้างหลัง แขนขากวัดแกว่งสะเปะสะปะ สองมือน้อยเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อและน้ำตา พยายามเอื้อมไขว่คว้าออกไปทางประตูห้องนอนที่เปิดอ้าทิ้งไว้ เด็กน้อยไม่ยอมแม้แต่จะซบหน้าลงกับอกอุ่นของย่า ดวงตาคมโตคู่นั้นเบิกกว้าง แดงก่ำจนบวมเป่ง ธารน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มเปรอะไปจนถึงลำคอ

"แม่... แม่จ๋า! หา... หาแม่!"

เสียงเล็กแหบแห้งกรีดร้องจนแทบกลายเป็นเสียงหวีด ลมหายใจสะดุดฮักจนตัวโยน ปากจิ้มลิ้มสั่นระริกพร่ำเรียกหาแต่คำเดิมซ้ำ ๆ ราวกับกลัวว่าหากหยุดร้องแล้วแม่จะยิ่งเตลิดหนีไปไกล เท้าป้อมทั้งสองข้างถีบยันหน้าตักของยายทองอย่างไม่รู้เดียงสา ตะเกียกตะกายจะลงไปที่พื้นกระดานให้ได้ เด็กชายชี้มือน้อยที่สั่นเทาไปยังบันไดเรือน สลับกับมองไปที่มุมที่นอนซึ่งยังหลงเหลือกลิ่นแป้งหอมจาง ๆ ของผู้เป็นแม่