ขังลืมรัก [จัสเปอร์xขวัญข้าวxชาร์ลส์]

"นายน้อยครับ จะรอต่อไหมครับ"
ชาร์ลส์สูดลมหายใจเข้าลึก กดข่มความแค้นและเสียงสะอื้นไว้ในอก ชายหนุ่มลืมตาขึ้น นัยน์ตาคู่คมแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา
"ออกเดินทาง กลับอเมริกาเลย" น้ำเสียงนั้นเด็ดขาด ทว่าแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ประตูเครื่องบินปิดลงสนิท พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่เริ่มทำงานและค่อยๆ ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าออกจากประเทศไทย ตัดขาดสองแม่ลูกออกจากกัน
ขณะที่เครื่องบินลอยลำอยู่เหนือหมู่เมฆ ชาร์ลส์เบือนสายตากลับมามองร่างเล็กข้างกาย เจนตะวันที่เหน็ดเหนื่อยจากการร้องไห้มาทั้งคืนและทั้งเช้า เวลานี้ฟุบหลับไปบนเบาะกว้างแล้ว ทว่าแม้ยามหลับใหล หยาดน้ำตาก็ยังคงไหลซึมออกมาจากหางตาไม่ขาดสาย ร่างน้อยสะอื้นเป็นระยะๆ สองมือเล็กๆ ยังคงกอดตุ๊กตากระต่ายเน่าไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต
ชาร์ลส์ค่อยๆ เอื้อมมือสั่นเทาไปลูบเรือนผมนุ่มของลูกสาวแผ่วเบา น้ำตาของคนเลวหยดลงบนแก้มใสของเด็กหญิง ชายหนุ่มซุกใบหน้าลงกับมือเล็กๆ ของเจนตะวัน สะอื้นไห้โฮออกมาอย่างหมดคราบมาเฟียชั่วท่ามกลางความเงียบของชั้นบรรยากาศ
เขาได้ตัวลูกสาวกลับมา ได้พาเธอกลับสู่อาณาจักรยิ่งใหญ่ของตระกูลบาร์กัส แต่เขากลับสูญเสียหัวใจของขวัญข้าว และสร้างตราบาปแห่งความกลัวไว้ในใจของลูกสาวตัวเองไปตลอดกาล
ใช้เวลาหลายชั่วโมง เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวลงจอดแตะรันเวย์ ณ นครนิวยอร์ก บรรยากาศของความหรูหราของตระกูลบาร์กัสไม่อาจสร้างความอุ่นใจให้แก่เด็กหญิงตัวน้อย เจนตะวันในชุดกระโปรงตัวเก่ายังคงกอดตุ๊กตากระต่ายเน่าไว้แน่น ดวงตากลมโตหวาดระแวงมองออกไปนอกรถยนต์คันหรูที่กำลังเลี้ยวผ่านประตูเหล็กดัดลวดลายอลังการ เข้าสู่เขตคฤหาสน์ตระกูลบาร์กัสและโรมานอฟ มีอาคารหรูหลายหลังเชื่อมต่อกันอย่างยิ่งใหญ่ ยิ่งทำให้หนูน้อยรู้สึกว่าตนเองตัวเล็กลงไปอีก และเต็มไปด้วยความกลัว