แม่ศรีสายน่าน

ผมจำเรือแข่งได้ก่อนจะจำชื่อเรือได้
ตอนเป็นเด็ก สิ่งที่อยู่ในความทรงจำไม่ใช่ผลแพ้ชนะ ไม่ใช่ลู่ ไม่ใช่เวลาเข้าเส้น และแน่นอนว่าไม่ใช่กติกา ผมจำเพียงเสียงคนริมตลิ่งซึ่งดังขึ้นพร้อมกันจนแยกไม่ออกว่าใครกำลังเรียกชื่อใคร จำหัวเรือซึ่งโผล่มาแล้วหายไปหลังแถวคน จำผู้ใหญ่บางคนกระโดดขึ้นจากที่นั่งทั้งที่ก่อนหน้านั้นบอกว่าจะดูเฉย ๆ และจำหม้อข้าวแกงซึ่งยังต้องขายต่อ ไม่ว่าเรือของใครจะชนะหรือแพ้
ตอนนั้นผมคิดว่าเรื่องทั้งหมดอยู่ในแม่น้ำ
โตขึ้นจึงค่อยรู้ว่าไม่ใช่