พรานทดนั่งห้างโป่งนรกแดนผีตายโหง

เสียงปืนไรเฟิลคำรามลั่นสนั่นป่าประกายไฟวาบจากปากกระบอกปืนสว่างวาบขึ้นในความมืด ลูกกระสุนพุ่งแหวกอากาศปักเข้าเป้ากลางลานโป่งเบื้องล่างอย่างจัง พรานทดและสมพงษ์ที่หลับใหลไปสักแล้ว เขาต้องสะดุ้งตื่นด้วยเสียงปืน แต่ทว่า... แทนที่จะเป็นเสียงร้องดิ้นรนของสัตว์ป่า เสียงที่สะท้อนกลับมากลับเป็นเสียงโหยหวนโกรธเกรี้ยวบาดแก้วหู
ที่ทำเอาเลือดในกายของทุกคนเย็นเฉียบ
"อ๊ากกก...!!"ร่างเก้งตัวนั้น มันร่ำร้องออกมาเป็นเสียงมนุษย์
"เห้ย...มึงยิงอะไรของมึงไอ้กิต กูไม่เห็นมีอะไรเลยสักอย่าง"
สมพงษ์รีบกดสวิตช์ไฟฉายแรงสูงใต้ลำกล้องปืนส่องกราดลงไปที่พื้นดินเบื้องล่างแต่ไม่เห็นสิ่งใด ทันทีประกิตใช้ไฟฉายอีกกระบอกเพื่อดูผลงานแสงไฟฉายพุ่งทะลุความมืดกระทบเข้ากับร่างหนึ่งที่ล้มอยู่กลางลานโป่ง แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ปืนในมือของประกิตเกือบหลุดร่วงนั่นไม่ใช่เก้งเขางาม อย่างที่พวกเขาฝันไว้...ร่างที่นอนอยู่ตรงนั้น มันค่อยๆแปรสภาพส่วนหัวเป็น "คน" ส่วนร่างกายเป็นเก้ง แต่มีสภาพบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ ร่างกายผอมแห้งจนเห็นซี่โครงโครงกระดูก ผิวหนังสีดำคล้ำแห้งกรังราวกับศพตายซาก ใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป กรามฉีกกว้างถึงใบหู และที่กลางหน้าอกมีรอยกระสุนปืนที่เพิ่งถูกยิงทะลุ เลือดสีดำข้นคลั่กไหลทะลักออกมา ทำให้ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น แสดงความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อย แต่มันกลับเบิกกว้างจ้องตรงขึ้นมาบนห้างด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนที่ร่างนั้นจะดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางบิดเบี้ยว กระดูกหักลั่นก๊อบแก๊บราวกับไม่ใช่ร่างของมนุษย์ที่มีชีวิต

"มาเป็นตัวตายตัวแทนของกูเถอะไอ้หนุ่ม5555"
"เฮ้ย... ผ... ผี!"

ประกิตกรีดร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือกจนล้มพับลงไปกองกับพื้นห้างด้วยความสยดสยองหวาดกลัว

"ผมเตือนคุณไปแล้ว แต่ทำไม พวกคุณถึงไม่ฟังคุณประกิต"
ก่อนที่ผีร้ายเบื้องล่างอ้าปากกว้างส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน แล้วเริ่มใช้เล็บมือยาวคมกริบตะกุยปีนต้นไทรใหญ่พุ่งตรงขึ้นมาหาประกิตอย่างรวดเร็ว! ด้วยท่าทางบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นไม่ได้แสดงความเจ็บปวดจากการถูกยิงแม้แต่น้อย มันกลับเบิกกว้างจ้องตรงขึ้นมาบนห้างด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะอ้าปากกว้างส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนบาดแก้วหู ที่ทำเอาเลือดในกายของทุกคนเย็นเฉียบ!
"เฮ้ย...! มันไม่ตาย!"

ประกิตกรีดร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือกด้วยความสยดสยอง เขารีบกดสวิตช์ไฟฉายแรงสูงส่องกราดไปที่ร่างนั้น แล้วลั่นไกปืนไรเฟิลออกไปอีกนัดอย่างบ้าคลั่ง เสียงดังตรึม ๆ ลูกกระสุนพุ่งเข้าเป้าหมายกลางลำตัวจนร่างผีทรุดฮวบลงอีกครั้ง แต่เพียงพริบตาเดียว มันก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนใหม่ พร้อมกับแสยะยิ้มที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู วิญญาณร้ายเริ่มใช้เล็บมือยาวคมกริบตะกุยปีนต้นไทรใหญ่อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ เสียงเล็บขูดไม้ไผ่ที่ขอบห้างดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ!

"เห้ย...พวกมันกำลังจะขึ้นมาหาพวกเราแล้ว"
เสียงดังตรึมๆ ดังสนั่นไปทั้งผืนดง ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงตะโกนของผู้เป็นเพื่อน

"มึงยิงอะไรของมึงไอ้กิต"

สมพงษ์กล่าวออกมาเสียงเครียด แต่มันเสียงๆหนึ่งกล่าวตะโกนขึ้นมากึกก้อง

"ไอ้กิต....! รีบกระโดดลงจากห้างเร็ว"

เมื่อประกิตได้ยินเช่นนั้น เขาจึงจะโจนลงจากห้างเป็นคนแรก แล้วก็รีบวิ่งตรงเข้าไปในป่าอย่างหวาดกลัวลนลานหวาดผวา สมพงษ์ที่พยายามจะลงไปจากห้างสูงอีกคน แต่พรานทดเรียกให้คุณสมพงษ์ได้สติ

"อย่าลงไปเด็ดขาดครับ คุณสมพงษ์"

พร้อมกับรีบคว้าแขนของสมพงษ์ขึ้นมา ก่อนที่พรานทดจะเฉลยทุกอย่างออกไป

"พวกคุณสองคนกำลังโดนอาถรรพ์ป่าเล่นงานซะแล้ว โชคดีที่ผมช่วยคุณได้ทัน"