กลับมามีสามีแห่งชาติในยุค80

ความทรงจำสุดท้ายในชีวิตก่อนยังคงชัดเจน... ภาพเธอนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนเตียงโรงพยาบาลอันอับเฉา ร่างกายซูบผอมระทมด้วยโรคร้ายที่ไร้เงินรักษา ขณะที่ฉินหมิง อดีตคู่หมั้นจอมเสแสร้ง และหลินเชียน ลูกพี่ลูกน้องหน้าเนื้อใจเสือเดินควงแขนกันเข้ามาหัวเราะเยาะและเย้ยหยัน เสพสุขบนหยาดเหงื่อและเงินทองที่เคยสูบไปจากเธอจนหมดสิ้น
เธอจำความชอกช้ำและความแค้นแน่นอกในวินาทีที่ลมหายใจสุดท้ายหลุดลอยไปได้ดี
ทว่าเมื่อเธอลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ฝ้าเพดานสีขาวโพลนของโรงพยาบาล แต่เป็นตู้ไม้เสี้ยนเสื่อมสภาพ ผนังปูนสีเทากะเทาะจนเห็นเนื้ออิฐแดง และปฏิทินฉีกแผ่นสีเหลืองกรอบที่แขวนอยู่ข้างเสา
ตัวเลขบนนั้นเขียนด้วยหมึกสีแดงชัดเจน
12 ตุลาคม 1983
ปี 1983... ยุคสมัยที่เธอยังมีอายุเพียงยี่สิบปี!
.
.
"ฉินหมิง... ถือว่าสัญญาหมั้นหมายและหนี้สินระหว่างเรามีข้อยุติแล้ว" หลินซูอินพูดเสียงเบาแต่ทรงพลัง
"นับแต่นี้ไป ต่างคนต่างอยู่ อย่าได้มาเพ่นพ่านให้ฉันเห็นหน้าอีก!"
พูดจบหลินซูอินก็หมุนตัวเดินยกตะกร้าหวายออกจากลานชุมชนอย่างสง่างาม
ทิ้งให้ฉินหมิงและหลินเชียนยืนจมอยู่กับคำนินทาของชาวบ้านที่รุมประณามไม่ขาดสาย
การดัดหลังคนทรยศในวันนี้ ไม่เพียงแต่ดึงเงินสดและศักดิ์ศรีกลับคืนมาได้ แต่ยังทำลายภาพลักษณ์เสแสร้งของฉินหมิงจนย่อยยับ!
หลินซูอินเดินตามทางเดินดินเล็กๆ ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเอาความสุขใจมาสู่หัวใจของเธอ บัดนี้เสี้ยนหนามในชีวิตถูกกำจัดออกไปขั้นหนึ่งแล้ว ก้าวต่อไปที่สำคัญที่สุดของเธอ คือการเดินทางไปหาลู่เฉิง ชายหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และมีแต่ความปรารถนาดีให้เธอ คนที่เธอตั้งใจจะรักและมอบชีวิตใหม่นี้ให้แก่เขา!