หวนคืนเคียงบัลลังก์

"ฮองเฮาไม่มีเวลาแล้วเพคะ รีบไปเถิดเพคะ!"

ซูชิงเหยามองคนตรงหน้าล้มลงทีละคน ภาพของราชวังที่เคยโอ่อ่ากลับกลายเป็นสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยเลือดในเวลาเพียงชั่วคืน นางเคยคิดมาตลอดหลายเดือนว่าแคว้นหนานเฉิงอาจจะตั้งอยู่ได้อีกไม่นาน สุดท้ายแล้วมันก็ถึงเวลาแล้วจริงๆ

เมื่อคมดาบของทหารคนหนึ่งพุ่งเข้ามา นางเพียงขยับตัวหลบตามสัญชาตญาณ แต่ยังไม่ทันตั้งหลัก ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นผ่านหน้าท้อง

ซูชิงเหยาก้มมองคมดาบที่แทงทะลุร่างตนเอง

เสียงรอบข้างค่อย ๆ ห่างออกไป

ร่างของนางทรุดลงกับพื้นช้า ๆ เลือดอุ่นไหลซึมผ่านอาภรณ์ฮองเฮา ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์สูงสุดของสตรีในแผ่นดิน แต่ยามนี้กลับไม่มีความหมายใดเลย

ลมหายใจของนางติดขัด ดวงตาที่เริ่มพร่ามัวทอดมองเปลวไฟซึ่งลามเข้ามาจากด้านนอกตำหนัก

นี่คือจุดจบของหนานเฉิงหรือ แผ่นดินที่เคยอุดมสมบูรณ์ บ้านเมืองที่ครั้งหนึ่งเคยสงบสุข สุดท้ายกลับล่มสลายลงต่อหน้าต่อตานาง

ในห้วงสติสุดท้าย ภาพของชายผู้หนึ่งกลับผุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ที่ผ่ายผอมลงเพราะพิษ ใบหน้าซีดเซียวของบุรุษซึ่งถูกส่งไปอยู่ในตำหนักท้ายวัง ดวงตาคู่นั้นในวันที่นางเคยไปหาเขายังคงนิ่งสงบ ทั้งที่ร่างกายแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง

ทั่วป๋าเฉิงเยี่ย หากเขายังอยู่… หากวันนั้นเขาไม่ตาย… หนานเฉิงคงไม่เดินมาถึงวันนี้