Three-Night Stand เผลอซ้ำอีกสองคืน

จู่ ๆ ไอด้าก็หยุดเดินข้างเสาต้นหนึ่ง

ผมหยุดตาม หันกลับมามองเธอ

เธอยืนอยู่ใต้เงาไม้ สบตานิ่ง ดวงตาสีน้ำตาลประกายแสงวาววับในความมืด ไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมา มีเพียงแรงดึงดูดมหาศาลที่ดึงเราเข้าหากันราวกับแม่เหล็ก

ผมขยับก้าวเข้าไปหาเธอช้า ๆ จนปลายเท้าชิดกัน ก้มหน้าลงไปใกล้ รับรู้ได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากพวงแก้มและริมฝีปากของเธอ

ไอด้าไม่ได้ถอยหนี เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นรับ มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นแตะลงบนบ่ากว้างของผมอย่างนุ่มนวล ปลายนิ้วของเธอออกแรงกดเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า ราวกับเป็นการเชื้อเชิญและอนุญาตในคราวเดียวกัน

ผมโน้มริมฝีปากลงไปประกบกับริมฝีปากอิ่มนุ่มนั้นทันที

เสียงคนคุยกันดังแว่วมาจากหัวมุมทางเดิน และค่อย ๆ ใกล้เข้ามาทางเรา

เราทั้งคู่ชะงัก ริมฝีปากผละออกจากกันเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นร้อนยังคงเป่ารดผิวหน้า ไอด้าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ปลายนิ้วบนท้ายทอยผมเกร็งแน่น

ผมเหลือบมองไปทางขวามือ ประตูเหล็กสีเทาเข้มของบันไดหนีไฟอยู่ไม่ไกล จึงจับมือเธอวิ่งไปที่ประตู ไอด้าวิ่งตามพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ

พอถึงประตูก็กดมือจับแล้วลองผลัก บานประตูเปิดออก

ไอด้าบีบมือผมตอบ เราเบียดตัวผ่านช่องประตูเข้าไปยังชานพักบันไดหนีไฟด้านหลัง ก่อนดึงบานประตูกลับมาให้แนบสนิทกับวงกบเบา ๆ

แกร๊ก…

เสียงฝีเท้าด้านนอกเดินผ่านหน้าประตูไปช้า ๆ เงาตะคุ่มพาดผ่านช่องกระจกฝ้าทรงยาวบนบานประตู ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไปตามทางเดิน

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเราสองคนที่สะท้อนก้องอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ

แสงไฟสีส้มสลัวเหนือชานพักบันไดหนีไฟส่องให้เห็นใบหน้าของกันและกัน ไอด้ายืนพิงผนังปูน ริมฝีปากเผยอน้อย ๆ แววตาที่สบกับผมเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น

ผมก้าวเข้าไปประชิด ทาบมือข้างหนึ่งลงกับผนังข้างศีรษะเธอ

"ตกใจไหม" กระซิบถามชิดริมหู เสียงแหบพร่าลงอย่างควบคุมไม่ได้