ตราบสิ้นแสงอัสนี

นี่คือเรื่องของนางฟ้า ชื่อ มณีเมขลา
คือเรื่องของอสุรา ชื่อรามสูร
แต่นี่... ไม่ใช่เรื่องรักที่จะพาคุณย้อนอดีต
เราจะพาคุณข้ามผ่านกลุ่มเมฆ กาลเวลา และสายฟ้า
"สู่อนาคตกาล"
-------------------------------
พญายักษ์อย่างรามสูรหมายปองนางมณีเมขลา!!
แต่ความต้องการของนางฟ้าคือตามหาลูกแก้ว
และตามหาใครคนนั้น....มนุษย์ผู้หนึ่ง ที่เธออยากจะพบเขาอีกสักครา
-------------------------------
"สัญญาณของพี่รามขาดหาย เขา...ไปไหนแล้ว"
"ไปเป็นดวงดาวบนฟ้า" นางฟ้าเอ่ยพร้อมหยาดน้ำตาที่ร่วงลงราวสายพิรุณ
"ไม่" กวินส่ายหน้า "พี่รามต้องกลับมา!" เด็กสาวโผเข้าไปกอดคนตรงหน้า ผู้เดียวที่เหลือให้ยึดเหนี่ยว
"ถ้าเธอเชื่ออย่างนั้น งั้นมาภาวนาไปด้วยกัน พยายามอยู่ที่นี่ ตรงนี้ ด้วยสองหัวใจของเราอย่างคนเดินดิน"
"พี่ราม" กวินมองจุดแสงที่กรนางฟ้าชี้บอก..."นี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราจะพบกัน กวินสัญญา! จากกันตอนนี้ ไม่ใช่จากตลอดไป"
"สัญญากับเขาสิ"
"ก็สัญญาแล้วไง"
"พูดให้ดังกว่านั้นสิ! เขาอาจได้ยิน"
"สัญญา! นี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่พี่รามจะมีชีวิต ได้ยินไหม!" เด็กสาวป้องปากตะโกนสุดเสียงขึ้นฟ้า กรีดก้อง ร้องกู่จนลมหายใจโหยแหบลงคอ "กวินจะทำให้พี่รามกลับมา ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร ฮือ พี่ราม...พี่ราม" น้ำตาทะลักถั่งไหล หอบสะอื้นจนตัวโยน กายทรุดคล้ายจะสิ้นชีวาตามลงไปตรงนั้น แต่เธอจะต้องรอด เพื่อทำสัญญานี้ให้เป็นจริง!
"ดี..." เสียงสั่นพร่าของมณีเมขลาคลายลง จะเชื่อในคำของเด็กน้อยอย่างเธอได้แค่ไหน วันหนึ่งคงรู้กัน
แต่แล้วสัญญาณหนึ่งถูกกระแสไฟฟ้าส่งแทรกเข้ามาในห้วงจิต ทำให้นางฟ้าหลับตา เอ่ยคำพูดสั่นพร่าที่แทบไม่ใช่เสียงของเธอเอง แต่รู้...ว่าส่งตรงมาจากใคร
"ฝากรักแนบจิตน้อง คนดี
ฝากฟ้าสั่งปฐพี บอกเจ้า
ฝากฝนฝากอัสนี ร่ำไห้ ลานาง
ฝากว่าอย่าหมองเศร้า เราร้าง ห่างไกล"
...
*ยักษ์บนปกนี้เป็นหัวโขนรามสูร หากตามปกติ...รามสูรจะมีผิวกายสีเขียว ปากขบ ตาโพลง สวมมงกุฎกาบไผ่ทรงแหลม แต่ในโอกาสพิเศษหรือยามที่ช่างต้องการจะแสดงฝีมือ หัวโขนอสุราต่างๆ ก็อาจมีหน้าทองปรากฏให้เห็น
**ยักษ์เขียวตนที่มีหัวโขนคล้ายคลึงกับรามสูรที่สุด​ คือ อินทรชิต