บุตรสาวของนางร้าย ขอสู้ตายเพื่อท่านแม่ 反派之女为母殊死一战

{เล่มเดียวจบ}
บุตรสาวของนางร้าย ขอสู้ตายเพื่อท่านแม่ 反派之女为母殊死一战

*******************************************
คำโปรย/ แนะนำนิยาย

ชาติก่อนท่านแม่ถูกรังแกจนจุดจบต้องแลกด้วยชีวิต แต่ชาตินี้ 'บุตรสาว' คนนี้ฟื้นขึ้นมาพร้อมความทรงจำเดิม เมื่อรู้ว่าชะตากรรมกําลังจะซ้ำรอย เด็กน้อยจึงตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะขอสู้สุดใจเพื่อเปลี่ยนจุดจบอันน่าเศร้า แม้จะต้องงัดทุกกลเม็ดความน่ารัก หรือสู้ตายกับคนที่คิดร้ายก็ตาม

"ใครที่เคยทำร้ายท่านแม่ เตรียมรับมือกับนางร้ายรุ่นจิ๋วคนนี้ได้เลย"


*******************************************

"ท่านแม่เจ้าขา" เหยาเหยาส่งเสียงออดอ้อน ช้อนตากลมโตมองมารดาด้วยความน่าเอ็นดู
"คืนนี้เหยาเหยากลัวเสียงลมข้างนอกเจ้าค่ะเหยาเหยาอยากนอนกับท่านแม่ และอยากให้ท่านพ่อนอนด้วยเจ้าค่ะ"
คำขอของลูกสาวทำเอาหลินฉู่หลานถึงกับอ้าปากค้าง

"ไม่ได้นะเหยาเหยา ท่านพ่อของเจ้าต้อง"

"พ่อจะนอนที่นี่"
เสียงดุตึงเข้มของเซี่ยอวิ๋นเจิงดังแทรกขึ้นทันควัน แม้น้ำเสียงจะดูดุดันและสั้นห้วนดุจคำสั่งทหาร ทว่าหากสังเกตดีๆ จะพบว่าแววตาคู่คมนั้นกำลังสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก และไรผมตามลำคอหนาก็มีหยาดเหงื่อผุดซึมออกมา
เซี่ยอวิ๋นเจิงข่มอารมณ์ตื่นเต้นในอกอย่างสุดความสามารถ เขาจำคำสั่งของก้อนแป้งน้อยได้ขึ้นใจ

'ท่านพ่อต้องเอ่ยปากพูด และห้ามทำหน้าเหมือนปลาบู่ชนเขื่อนเด็ดขาด'

กั๋วกงเย่ผู้ยิ่งใหญ่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเค้นคำพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นุ่มนวลที่สุด แต่กลับกลายเป็นเสียงต่ำเกร็งแทรกความเหี้ยมเกรียม "เหยาเหยากลัวลม ข้าจะอยู่คุ้มครองพวกเจ้าสองแม่ลูก"

หลินฉู่หลานมองสามีนิ่งๆ หัวใจที่เคยแห้งแล้งกระตุกวูบอย่างประหลาด นางมองเห็นแววตาประหม่าในดวงตาคู่คมของเขา ซึ่งเป็นสายตาที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดหลายปีที่แต่งงานกันมา

"ตามใจท่านเถิดเจ้าค่ะ" หลินฉู่หลานเบือนหน้าหนี แก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
"หากท่านกั๋วกงมิรังเกียจเตียงแคบๆ ของข้า"

เหยาเหยาแอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นางรีบดิ้นลงจากอกของท่านพ่อ แล้ววิ่งเตาะแตะไปนอนลงบนเตียงกว้างทันที
"มาเร็วเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่ เหยาเหยาจะนอนตรงกลาง"

เตียงไม้สลักขนาดใหญ่ภายในห้องนอนหลัก แม้จะกว้างขวางทว่าเมื่อร่างสูงใหญ่บึกบึนของเซี่ยอวิ๋นเจิงแทรกตัวลงมานอนอีกฝั่ง บรรยากาศภายในห้องก็พลันอบอ้าวและคับแคบลงถนัดตา เหยาเหยานอนอยู่ตรงกลางระหว่างท่านพ่อกับท่านแม่ เด็กน้อยสัมผัสได้ถึงไอความร้อนมหาศาลที่พวยพุ่งออกมาจากเรือนกายของท่านพ่อ ร่างกายของเซี่ยอวิ๋นเจิงเกร็งตึงจนกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนแข็งดุจท่อนเหล็ก ลมหายใจของเขาหนักหน่วงและทอดรินรดอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด

‘ท่านพ่อเกร็งขนาดนี้ หากเตียงนี้ทำจากไม้ไม่ดี มีหวังหักสะบั้นแน่’ เหยาเหยาแอบขำในใจ

เซี่ยอวิ๋นเจิงนอนนิ่งจ้องมองเพดานเตียง ในหัวสมองฟุ้งซ่านไปไกลสิบหมื่นลี้ กลิ่นหอมกรุ่นประจำกายของหลินฉู่หลานที่ลอยมาแตะจมูก ดุจน้ำมันก๊าดที่ราดลงบนกองไฟราคะในกายเขา เพียงแค่คิดว่านางนอนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองคอก ร่างกายท่อนล่างและเลือดลมในกายก็สูบฉีดจนปวดรวดร้าวไปหมด

‘ข่มใจไว้เซี่ยอวิ๋นเจิง... เจ้าต้องข่มใจไว้’ แม่ทัพใหญ่เตือนตัวเองในใจพลางกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดพอง

‘หากข้าเผลอพลิกตัวไปคว้านางมากอดตอนนี้ มีหวังกระดูกชิ้นเล็กๆ ของนางได้หักคามือข้าแน่ๆ’
ด้วยความกลัวว่าจะหักห้ามใจไม่ไหวจนทำให้ภรรยาบอบช้ำ เซี่ยอวิ๋นเจิงจึงทำได้เพียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ดื่มความร้อนรุ่มลงท้อง และเกร็ง ตัวนิ่งดุจท่อนไม้

ทางด้านหลินฉู่หลาน นางเองก็ตะแคงข้างหันหลังให้สามี ทว่าภายในอกกลับเต้นระส่ำไม่แพ้กัน สัมผัสถึงแผ่นหลังกว้างและไอความร้อนอันทรงพลังของเขาที่อยู่เบื้องหลัง ทำให้สตรีปากแข็งอย่างนางไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

เวลาผ่านไปชั่วครู่ ก้อนแป้งน้อยที่นอนอยู่ตรงกลางก็เริ่ม ‘ปฏิบัติการขั้นที่สอง’ เหยาเหยาแกล้งทำเป็นนอนพลิกตัวไปมา ก่อนจะค่อยๆ ขยับกายถอยร่นลงไปทางปลายเตียงอย่างเงียบเชียบ แล้วหลับตาทำเป็นหลับปุ๋ย คอยส่งสัญญาณให้กำลังใจท่านพ่ออยู่ในใจ บัดนี้ พื้นที่ตรงกลางเตียงจึงว่างเปล่า เหลือเพียงระยะห่างอันน้อยนิดระหว่างเซี่ยอวิ๋นเจิงกับหลินฉู่หลาน สายลมด้านนอกสาดพัดกระทบหน้าต่างไม้จนเกิดเสียงดังครืน หลินฉู่หลานสะดุ้งตัวเล็กน้อยด้วยความตกใจตามสัญชาตญาณ ทว่าในยามที่นางกำลังจะห่อไหล่ ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยอวิ๋นเจิงก็ขยับวูบเข้ามาเบื้องหลังทันที สัมผัสอันอบอุ่นและท่อนแขนแกร่งดุจเสาหิน พุ่งเข้ามาทาบทับโอบรอบเอวบางกิ่วของนางไว้อย่างรวดเร็ว

"ท่านกั๋วกง" หลินฉู่หลานตื่นตระหนก ร่างบางเกร็งตึง หมายจะดิ้นรนออกจากอ้อมกอด

"อย่าขยับ" เสียงดุห้าวคั้นออกจากลำคอหนา เซี่ยอวิ๋นเจิงกดเสียงต่ำสั่นพร่า ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับก้อนไฟ ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้อย่างระมัดระวังยิ่ง เขาใช้นิ้วมือหนาค่อยๆ ปรับระดับแรงรัด เพื่อมิให้ทำให้นางต้องเจ็บ

"ลมข้างนอกแรง ข้าเพียงแค่ปกป้องเจ้า"

หลินฉู่หลานชะงักกึก สัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านในน้ำเสียงและเรือนกายของสามี นางเบือนหน้ากลับไปมองช้าๆ ดวงเนตรหงส์ประสานเข้ากับนัยน์ตาคมกริบของเซี่ยอวิ๋นเจิงในความสลัว ในดวงตาดุดันที่เคยดูเย็นชาและน่าเกรงขาม บัดนี้กลับมิได้มีความรังเกียจชิงชังเลยแม้แต่น้อย ทว่ามันกลับเต็มไปด้วย ‘ความลุ่มหลง’ ‘ความปรารถนาอันลึกล้ำ’ และ ‘ความหวาดกลัว’ ว่านางจะผลักไสเขาออกไป เป็นสายตาของเสือร้ายที่กำลังหิวกระหายแต่ยอมอดทนจำศีลเพราะกลัวว่าเหยื่อตัวน้อยจะบอบช้ำ หัวใจของหลินฉู่หลานพองโตและกระตุกวูบอย่างแรง ความเข้าใจผิดนับปีพลันสลายลงไปหลายส่วนในพริบตา

‘ที่แท้... สายตาเช่นนี้มิใช่ความรังเกียจ แต่เป็น...’

"ท่านกั๋วกง" หลินฉู่หลานเอ่ยเสียงเบาหวิว "ท่าน... มิได้เกลียดข้าหรือ?"

เซี่ยอวิ๋นเจิงเบิ่งตากว้างเล็กน้อย อารมณ์เกร็งตึงในกายพลันพังทลายลง เขาเค้นคำพูดออกมาจากซอกฟันด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านที่เต็มไปด้วยความซื่อตรง

"เกลียดหรือ? ข้าจะเกลียดเจ้าได้อย่างไร ฉู่หลาน ข้ารักเจ้าจนแทบบ้า ข้าเพียงแค่พละกำลังเยอะเกินไป ข้ากลัว... กลัวว่ามือหยาบกร้านของข้าจะทำเจ้าบอบช้ำ" คำสารภาพอันตรงไปตรงมาและไร้วาทศิลป์ของแม่ทัพใหญ่ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของห้องนอน หลินฉู่หลานอ้าปากค้างเล็กน้อย น้ำตาหยดใสพลันคลอเบ้าด้วยความตื้นตันและขำขันในเวลาเดียวกัน สตรีปากแข็งอย่างนางไม่เคยคิดเลยว่า สาเหตุที่สามีทำตัวเหินห่างและทำหน้าตึงใส่มาตลอดหลายปี จะมาจากเหตุผลอันน่าไม่อายและเอ็นดูถึงเพียงนี้

"คนบ้า..." หลินฉู่หลานเอ่ยเสียงเบา พลางเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มและแก้มที่แดงซ่านดุจผลท้อสุก
"เหตุใดจึงไม่เอ่ยบอกข้าให้เร็วกว่านี้..."

เซี่ยอวิ๋นเจิงจ้องมองรอยยิ้มและแก้มแดงระเรื่อของภรรยา อารมณ์คลั่งรักที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานพลันระเบิดออกทันที เขาขยับกายเข้าไปชิดมากขึ้น กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิดอย่างรู้ความ ซุกใบหน้าคมสันลงกับลาดไหล่นุ่มนวลของนาง สูดกลิ่นหอมกรุ่นเข้าปอดลึกยาว

"ต่อไปนี้ ข้าจะบอกเจ้าทุกวัน" เซี่ยอวิ๋นเจิงกระซิบข้างใบหูบาง เสียงดุเข้มบัดนี้หวานหยดจนมดขึ้น

ก้อนแป้งน้อยเหยาเหยาที่แอบลืมตาดูอยู่ปลายเตียง ยิ้มแก้มแตกจนตาหยี ภารกิจคืนห้องหอละลายภูเขาน้ำแข็งประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ชาตินี้จุดจบอันน่าเศร้าของท่านแม่และท่านพ่อ จะต้องถูกเปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว


*******************************************