ทวงคืนพี่ชายให้กลายเป็นสามี

เธอจองพี่ชายคนนี้มาตั้งแต่เธอ 5 ขวบ

บ้านก็ติดกัน พ่อก็เพื่อนกัน มินตราไม่ยอมให้พี่ภามมองเธอเป็นแค่น้อง

ถึงเธอจะเรียกเขาว่า "พี่" แต่ในใจคือพี่ที่แปลว่า "สามี" จ้า

+++

"แล้วก็เลิกทำตัวเป็นเด็กหวงของเล่นได้แล้ว เราโตแล้วนะ 20 แล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ก็เพราะ 20 แล้วไง ถึงได้หวง!" มินตราโพล่งออกไป เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาแล้วเงยหน้าสบตาอย่างท้าทาย "พี่ภามก็รู้ว่ามินนี่คิดยังไง เลิกมองป้าพวกนั้นแล้วมองมินนี่บ้างดิ!"

ภามธรมองเด็กสาวตรงหน้าแล้วถอนหายใจยาว เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาเท่ากับเธอ

สายตาที่มองมา...มันช่างว่างเปล่าจากความรู้สึกแบบชู้สาวโดยสิ้นเชิง มันมีแต่ความเอ็นดู...แบบพี่ชายมองน้องสาวตัวแสบ

"มองเรา?" ภามธรธรแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางใช้นิ้วชี้จิ้มที่หน้าผากมนแล้วผลักเบาๆ "ให้มองอะไร? มองเสื้อยืดเน่าๆ นี่? มองเข่าถลอกๆ หรือมองหน้ามอมแมมเหมือนไปคลุกฝุ่นมา?"

"..."

"ฟังนะมินนี่ พี่ชอบผู้หญิงที่ดูเป็นผู้ใหญ่ คุยกันรู้เรื่อง ดูแลตัวเองได้ เป็นกุลสตรี ไม่ใช่เด็กกะโปโลที่วันๆ เอาแต่เตะบอล ปีนรั้วบ้านชาวบ้าน แล้วก็ตะโกนโหวกเหวกโวยวายแบบเรา"

คำพูดราบเรียบแต่บาดลึกทุกพยางค์ มินตรารู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ ทั้งที่เขายังไม่ได้ลงไม้ลงมือ

"สำหรับพี่...เราก็คือไอ้ตัวแสบข้างบ้าน เป็นน้องสาว...ไม่สิ สภาพนี้เรียกน้องชายยังได้เลยมั้ง"

ภามธรยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู "กลับบ้านไปอาบน้ำอาบท่าซะ ไปทำตัวให้มันน่ามองกว่านี้เผื่อจะมีหนุ่มๆ หลงมาจีบบ้าง..."
///