สตรีถูกทิ้งที่ไม่มีวันหวนคืน

คำพูดที่เหมือนคมดาบเฉือนหัวใจอย่างไม่มีชิ้นดีนั้น ทำให้มือที่กำลังยื่นถุงหอมที่ประดิดประดอยอย่างตั้งใจค่อย ๆ สั่นสะท้าน หยาดน้ำตาใส ๆ เอ่อคลอเบ้าตาของ หลินซูเหยา นางจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า ชายผู้เป็นดั่งดวงใจ ชายที่พร่ำบอกรักนางใต้แสงจันทร์ในไม่กี่ค่ำคืนที่ผ่านพ้นไป แต่บัดนี้ เสิ่นเจาหมิง แม่ทัพน้อยผู้เกรียงไกร กลับมองนางด้วยสายตาที่เฉยชาและห่างเหินราวกับมองคนแปลกหน้า

"เจ้าฟังไม่เข้าใจหรือ ซูเหยา?" เสิ่นเจาหมิงเอ่ยต่่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ น้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นที่เคยมีอยู่อีกต่อไป "ถุงหอมผ้าป่านเนื้อหยาบเช่นนี้ เหมาะที่จะให้ทหารชั้นผู้น้อยพกพาในค่ายทหารนี้เท่านั้น หากข้าต้องไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ หรือร่วมงานเลี้ยงของเหล่าขุนนางชั้นสูง แล้วพกถุงหอมพื้น ๆ เช่นนี้ไปร่วมงานด้วย ข้ามิกลายเป็นตัวตลกให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะหรือ?"

"เจาหมิง..." น้ำเสียงของซูเหยาสั่นพร่า "ท่านพูดจริงหรือ? นี่ท่าน... เห็นความรู้สึกของข้าเป็นเพียงของราคาถูกเช่นนั้นหรือ"

"ข้าพูดความจริงเสมอ" เจาหมิงกัดฟันแน่น มือข้างที่ซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อชุดเกราะกำเข้าหากันจนเล็บแทบจะจิกลึกลงไปในเนื้อ เลือดในกายเขาเย็นเยือก ยามเห็นหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงผ่านแก้มเนียนของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ

‘ซูเหยา... ข้าขอโทษ หากข้ามอบความหวังให้เจ้าต่อไป ราชโองการพระราชทานหมั้นกับองค์หญิงจะกลายเป็นดาบประหารชะตาชีวิตของเจ้าและตระกูลหลิน!’ เจาหมิงร้องตะโกนก้องในใจ แต่ใบหน้าภายนอกยังคงเรียบตึงดั่งหินผา

"ข้ากำลังจะสืบทอดตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ กุมอำนาจทหารนับแสน ชีวิตของข้าต้องก้าวไปข้างหน้า สตรีที่จะยืนข้างกายข้าได้ ต้องเป็นสตรีที่มีศักดิ์ศรีและอำนาจหนุนหลังที่ทัดเทียมกัน อย่างเช่นองค์หญิงห้าเท่านั้น... ไม่ใช่บุตรสาวขุนนางเล็ก ๆ ที่ไม่มีอำนาจใดจะส่งเสริมข้าได้เช่นเจ้า" หลังจากเอ่ยถ้อยคำประหัตถ์ประหารจิตใจนี้แล้ว เขาก็เบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตานางอีกต่อไป

"กลับไปเสีย แล้วอย่ามาที่ค่ายทหารนี้อีก ถือว่าเรื่องระหว่างเรา... เป็นเพียงความผิดพลาดชั่วครู่ชั่วยามอย่าได้คิดเป็นจริงเป็นจัง"

ซูเหยาเค้นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง นางก้มลงมองถุงหอมในมือ ตัวอักษรชื่อย่อของนางและเขาที่นางปักด้วยหยาดเหงื่อและรอยเข็มตำจนมือช้ำ บัดนี้ช่างดูไร้ค่าและน่าขบขันยิ่งนัก

"ได้..." ซูเหยาสูดหายใจเข้าลึก พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ "ในเมื่อท่านแม่ทัพน้อยเสิ่นมองว่าความรักของข้าเป็นเพียงความผิดพลาด และถุงหอมนี้ไร้ราคา... เช่นนั้น ข้าก็จะไม่ให้มันแปดเปื้อนสายตาของท่านอีก!"

นางตัดสินใจโยนถุงหอมลงบนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนโคลนตรงหน้าเขา ก่อนจะใช้เท้าเอื้อมไปเหยียบลงบนถุงหอมนั้นอย่างแรงจนผ้าสีหวานแปดเปื้อนโคลนดิน

"นับแต่นี้ต่อไป ระหว่างข้ากับท่าน... ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก!"

ซูเหยาพูดโดยไม่มองหน้าแล้วหมุนตัวกลับ ออกวิ่งหนีไปจากค่ายฝึกทหารท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดผ่าน หยาดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลรินไม่ขาดสาย ความรักที่เพิ่งเบ่งบานถูกทำลายล้างจนแหลกสลายด้วยมือของชายที่นางรักที่สุด

เสิ่นเจาหมิงยืนนิ่งแข็งทื่อ จ้องมองแผ่นหลังของอดีตคนรักที่ค่อย ๆ หายลับไปกับความมืด จนกระทั่งแน่ใจว่านางพ้นสายตาไปแล้ว เขาก็ทรุดกายลงนั่งยอง ๆ บนพื้นดินอย่างหมดแรง มือที่สั่นระริกเอื้อมไปหยิบถุงหอมที่เปรอะเปื้อนโคลนขึ้นมา ปัดฝุ่นและรอยเท้าของนางออกอย่างเบามือ แล้วนำมากดแนบไว้ที่อกข้างซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ

"ซูเหยา... ข้าขอโทษ..." น้ำตาของผู้ชายอกสามศอกที่ไม่เคยหลั่งให้แก่สงครามใด ๆ กลับไหลรินออกมาอย่างกักเก็บไว้อีกไม่ได้