คุณคนอ่อย

อภิวิชญ์ อีธาน หวัง...แซ่หวังและก็เป็นอาหวังด้วย
พุดตาน...สำหรับเธอทุกอย่างที่เขาทำเป็นปกติ มันไม่ปกตินะ
-----------------------------------------------------------------------------------

"หวานไหม"
หัวใจกลับมาเต้นแรงอีกแล้ว พี่ถิงถิงน่าจะหมายถึงน้ำจิ้มหรือเนื้อกุ้ง
"ค่ะ หวานมาก" แต่คำตอบของเธออาจจะหมายถึงเขาที่ส่งตาเชื่อมๆ มองมาและยังเริ่มแกะกุ้งตัวที่สามแล้ว
"ตานทำเองก็ได้ค่ะพี่อิฐ" เธอรีบบอก แต่มีเหรอที่อีธาน หวังจะหยุดมือ
"รู้ไหมว่าแม่พี่ชอบกินกุ้งมาก...อ้าม..."
เธอเลือกอะไรไม่ได้เลยนอกจากทำตัวเป็นลูกนกลูกกา กุ้งตัวที่สามอยู่ในปาก ในขณะที่มองเขาพลิกเนื้อในเตาและเสิร์ฟลงมาในจาน เหมือนคนตรงข้ามจะไม่สะดวก เพราะเขาขยับมานั่งข้างๆ เธอเพื่อจะได้ปรนนิบัติกันได้อย่างเต็มที่
"แล้วทุกครั้ง พ่อพี่เขาก็จะแกะเปลือกให้"
สิ่งที่พี่เขาเล่าต่อมันทำให้แก้มเธอมันร้อนผ่าวไปหมด
"อืม...อร่อยแฮะ!"
เธอมองคนที่คีบเนื้อเข้าปาก เขาทำราวกับประโยคที่เขาเพิ่งจะพูดนั้นไม่ได้มีความหมาย นัยอื่นใดซ่อนอยู่
ซึ่งก็อาจจะจริงมั้ง เขาอาจจะแค่เล่าเฉยๆ แบบนั้นเหรอ
เธอมองเขาที่เริ่มแกะกุ้งอีกแล้ว แกะเก่ง แกะไว หมูในเตาก็สะดุ้ง ทุกอย่างเหมือนหยุดเคลื่อนไหว โลกรอบตัวเหมือนมีเสียงดนตรีน่าฟังคลอเคลียขึ้น บรรยากาศโลกเป็นสีชมพูยามเย็นมันมีอยู่จริงที่ตรงนี้สินะ
"อะ คราวนี้จิ้มน้ำจิ้มแล้วก็ป้อนพี่นะ"
เธอเหรอ
อยากถาม แต่พุดตานทำได้แค่มองคนที่อ้าปากกว้างรอ แล้วเธอก็ทำตามอย่างไม่เกี่ยงงอน
ไม่รู้ว่าเพราะเธอตื่นเต้นหรืออะไร แต่มือมันสั่นนิดๆ แล้วเขาก็งับมาจนโดนปลายนิ้วเธอด้วย
เธอทำตัวไม่ถูก หัวใจก็เต้นแรงมากๆ ตอนนี้กลัวจะเหงื่อแตกเต็มหน้าเพราะประหม่า