นางร้ายอย่างข้าขอหอบสมบัติหนีสามีผู้แสนร่ำรวย

"ข้าขอโทษรั่วหลาน แต่ข้า... ไม่อาจรักเจ้าได้จริงๆ"

พูดจบ กู้ฉางเฟิงก็ค่อยๆ ดันไหล่บางออกช้าๆ อย่างนุ่มนวล ชายหนุ่มมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของนางด้วยสายตาซับซ้อนและสับสนจนยากจะอธิบาย

"เจ้ารับมันไว้เถอะ อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ข้าอยากชดเชยให้เจ้า... ลาก่อน"

พูดจบ ชายหนุ่มก็ตัดใจ หันหลังเดินตรงออกจากเรือนพักไปทันที พร้อมกับบรรดาทหารติดตามที่ยกทัพกลับออกไปอย่างรวดเร็ว

"ท่านพี่! อย่าไปนะเจ้าคะ! กลับมาาาาา! ฮืออออออ!"

ไป๋รั่วหลานเข่าอ่อนวูบ นางทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นเรือน เอื้อมมือไขว่คว้าไปในอากาศ หมายจะคว้าชายเสื้อของเขาที่ลับสายตาไปแล้ว

"กู้ฉางเฟิง! ได้โปรดกลับมาก่อน! ข้าเป็นภรรยาของท่านนะเจ้าคะ! อย่าทำกับข้าเช่นนี้เลย! ฮือๆๆ!"

นางร้องไห้โฮออกมาเหมือนใจจะขาด ร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงสะอื้น ทำเอาเสี่ยวหรงสาวใช้คนสนิทที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ถึงกับน้ำตาไหลพราก ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาปอยๆ ด้วยความสงสารฮูหยินของตนจับใจ

"ฮูหยินเจ้าคะ... โธ่ ฮูหยินของเสี่ยวหรง น่าสงสารเหลือเกิน..." สาวใช้รำพันเสียงพร่า

ทว่า... ทันทีที่แผ่นหลังหนาของกู้ฉางเฟิงและกลุ่มทหารหายลับพ้นประตูเรือนไปจนหมดสิ้น จู่ๆ สตรีที่กำลังนั่งคุกเข่าร้องไห้ปานจะขาดใจตายอยู่บนพื้นเมื่อครู่ กลับเด้งตัวลุกขึ้นยืนได้อย่างรวดเร็ว

"ทองของข้า!"

*** แนะนำอ่านตัวอย่างประกอบการตัดสินใจก่อนกดซื้อนะคะ ***
*** แนะนำซื้อผ่านระบบแอนดรอยจะได้ราคาที่ถูกกว่าระบบ ios ค่ะ ***
*** เนื้อหาบางฉากบางตอนค่อนข้างอ่อนไหว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นค่ะ ***