เมื่อบุหลันสิ้นแสง

สวัสดีค่ะทุกคน

ขออนุญาตแนะนำตัวก่อนนะคะ เราชื่อ วริศรา หญิงสาวอายุน้อยแต่ผ่านการใช้ชีวิตที่เรียกได้ว่าเป็นสมรภูมิรบก็ว่าได้ 555 ชีวิตขึ้นสุดลงสุดเคยคิดเล่นๆ นะคะว่าอยากลองแต่งนิยายสักเรื่องที่มีสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตเราดู เลยออกลูกว่าเป็นเรื่องนี้เลยค่ะ เมื่อบุหลันสิ้นแสง เราคิดนานมากว่าจะตั้งชื่อเรื่องนี้ว่าอะไรดี เราไปค้นอากู๋แล้วเจอคำว่า บุหลัน ซึ่งแปลว่า พระจันทร์ในภาษาชวา เรารู้สึกชอบคำนี้มากเลยอยากให้มันมาอยู่ในชื่อเรื่องด้วย นั่งคิด นอนคิด ตีลังกาคิด เลยได้ชื่อเรื่องมาเป็น เมื่อบุหลันสิ้นแสง ตอนแรกอีกชื่อที่คิดไว้คือ เมื่อบุหลันดับแสง แต่มันดูมืดมนไปเลยเลือกคำว่าสิ้นแสงแทน เราใช้เวลากับเรื่องนี้ ตั้งแต่ ปีที่แล้วไม่คิดไม่ฝันว่าจะมาถึงวันนี้เลย เพราะรู้สึกหมดไฟไปหลายรอบมาก แต่กัดฟันทำมันจำจบได้ ภูมิใจในตัวเองที่ซู้ดดด

เมื่อบุหลันสิ้นแสง แปลได้ว่า "ยามที่พระจันทร์ลับขอบฟ้า" หรือ "ตอนที่แสงจันทร์มืดดับลง"

เราคิดว่าเมื่อ เมื่อมีมืด ก็ต้องมีสว่าง เหมือนกับชีวิตเราหรือคนอื่นๆ ถ้าตอนไหนมันตกลงจุดต่ำสุด มันก็ต้องมีสักวันที่ขึ้นสู่จุดสูงสุด เเม้ว่าวันนั้นจะมาถึงตอนไหนไม่รู้ก็เถอะ แต่อย่ายอมแพ้เหมือนเราในตอนนี้ที่อยู่จุดต่ำสุดที่มีความหวังว่าสักวันมันต้องดีขึ้นแน่นอน

เข้าเรื่องกันดีกว่า5555

นิยายเรื่องนี้เกี่ยวกับ วริศรา หญิงสาว ย่างเข้าอายุ 20 ปี ที่เป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวพ่อค้าฐานะระดับปานกลางเธอเติบโตมาในครอบครัวที่รักและดูแลลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเป็นอย่างดี เธอเลยวาดฝันชีวิตและความรักเหมือนกับคุณพ่อและคุณแม่ เมื่อเข้าสู่วัย ผู้ใหญ่ในยุคนั้นจะจัดงานราตรีขึ้นเพื่อให้หนุ่มสาวได้เข้าสู่วัยหาคู่ครอง เธอได้เจอกับคุณอนันต์ในงานราตรีนั้น คุณอนันต์ หนุ่มอายุ 29 ปี มาจากครอบครัวชาติตระกูลดีมีฐานะ ที่เคยรับราชการมาก่อน ด้วยรูปลักษ์ภายนอกของเขาทำให้ วริศรา ได้ตกหลุมรักตั้งแต่เเรกพบ แม้จะไม่ได้พูดคุยกันมาก อ่านต่อได้ที่เล่มนะคะ อิอิ