เคลิ้มรัก

ในช่วงกลางดึก ฝนห่าใหญ่โปรยปรายเทกระหน่ำลงมาราวกับพายุ
ทั้งกิ่งไม้ใบไม้ปลิวกระจัดกระจายเต็มบริเวณถนนสายเล็ก
วันใสกึ่งเดินกึ่งวิ่งตัวเปียกลัดเลาะผ่านสายฝนที่หนาวเหน็บเพียงลำพัง
มุ่งตรงไปบ้านหลังท้ายสุดของถนนเส้นนี้ที่ร้างไร้ผู้คนและรถที่สัญจร
ความหวาดกลัวและหนาวเหน็บเกินกำลังไม่สามารถกัดกินใจได้เท่าความเสียใจที่เธอกลายเป็นผู้พ่ายแพ้อย่างย่อยยับกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า
นานหลายนาทีจากปากทางที่เดินมุ่งตรงมา พาร่างสะบักสะบอมกลับเข้ามาถึงบ้านอย่างเงียบเชียบและไม่รู้จะให้เหตุผลใดกับคนที่รอเธออยู่
"ทำไมเพิ่งกลับมาเวลาป่านนี้"
วันใสไม่มีอะไรแก้ตัวด้วยจำนนต่อหลักฐานและสภาพที่ไม่น่าดูเสื้อที่ขาดบาดแผลที่บอบช้ำทั้งใบหน้าริมฝีปากมีคราบเลือดเกราะกรังติดให้เห็นตามมาด้วยอาการสั่นเทาทั้งตัว
วาโยหยุดซักถามรีบตรงดิ่งไปโอบร่างบางที่กำลังหวาดกลัวรับรู้เพียงอย่างเดียวเกิดเหตุร้ายกับเธอแน่นอน
พออยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุดเธอจึงเอาแต่ร้องไห้ตัวโยนอย่างไม่อาย
"อาจะพาเราขึ้นไปบนห้อง"
ร่างราวกับไร้วิญญาณคงเหลือเพียงลมหายใจเดินตามขึ้นไปอย่างว่าง่าย อ่อนล้าหมดแรงคล้ายจะเป็นไข้และอยากจะหลับไปยาว ๆ ไม่อยากจะตื่นอีกเลย.........

ในภวังค์ เสียงของหญิงสาวพร่ำร้องด้วยความหวาดกลัว
คุณอาช่วยวันใสด้วยค่ะ วันใสกลัว!