บ้านหลังนี้มีเพียงพี่

สำหรับริน… บ้านไม่เคยหมายถึงสถานที่
แต่หมายถึงคนที่รินเรียกว่า "พี่รัญ"

ตั้งแต่เด็กจนโต คนที่รินอยากให้มองเห็นในวันสำคัญ อยากเล่าเรื่องเล็กน้อยให้ฟัง และอยากกลับไปหาในวันที่เหนื่อยที่สุด ก็เป็นพี่คนเดิมเสมอ

แต่เมื่อโตขึ้น รินกลับพบว่าการได้อยู่ใกล้ ไม่ได้หมายความว่าจะมีสิทธิ์รัก และการอาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน ก็ไม่ได้รับประกันว่าจะไม่มีใครพรากทั้งคู่ออกจากกัน

ในวันที่ครอบครัวพยายามเลือกอนาคตให้ รินอยากเลือกพี่รัญด้วยตัวเองสักครั้ง

ส่วนรัญ… คนที่เคยปล่อยให้น้องรออยู่บ่อย ๆ ต้องตัดสินใจว่าจะยอมเสียอะไรได้บ้าง เพื่อไม่ให้ครั้งนี้กลายเป็นการรอที่ไม่มีวันสิ้นสุด

เพราะรินไม่ได้ต้องการบ้านหลังใหญ่
แค่อยากกลับมาแล้วพบว่า… พี่ยังอยู่ตรงนี้