อุ่นไอแดด แอบเงาไผ่ เล่ม 4

ปลายจมูกโด่งคมสันของภูริอยู่ห่างจากหน้าผากเนียนใสของบัวบูชาเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นจัดของเด็กหนุ่มเป่ารดเส้นผมดำขลับที่ทิ้งตัวล้อมกรอบหน้าหวาน บัวบูชาแหงนหน้าขึ้นสบสายตากับเขา แววตากลมโตคู่นั้นยังคงเบิกกว้างด้วยความตกใจ อกกระเพื่อมไหวรัวเร็ว เสียงหัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก และเธอก็สัมผัสได้ชัดเจนว่า... แผ่นอกกว้างที่แนบชิดอยู่ตรงหน้า ก็กำลังสะท้อนเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วและหนักหน่วงไม่ต่างกัน

กลิ่นแป้งร่ำหอมละมุนจากซอกคอของเด็กสาวลอยแตะจมูกภูริอย่างจัง เด็กหนุ่มร่างยักษ์ผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด ถึงกับชะงักงัน ลำคอแห้งผาก ใบหน้าคมคายที่มักจะนิ่งสงบดั่งหินผาพลันร้อนผ่าวและซับสีเลือดฝาดอย่างรวดเร็ว

"บัว... เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ภูริเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ สายตาคมกริบฉายแววตระหนกและรู้สึกผิดอย่างที่สุด

"มะ...ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันไม่เจ็บ" บัวบูชากระซิบตอบเสียงแผ่ว สองมือที่ยังโอบเอวเขาอยู่พลันรู้สึกเก้อเขินจนแทบจะชักกลับไม่ทัน พวงแก้มขาวนวลแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู "ไผ่ล่ะ เจ็บข้อเท้ามากไหม อย่าเพิ่งปล่อยมือนายนะ เดี๋ยวจะล้มลงไปอีก"

"อื้อ... ฉันจับขอบหน้าต่างอยู่แล้ว ไม่ทับบัวหรอก" ภูริพยายามสูดลมหายใจลึก สะกดกลั้นความปั่นป่วนในอกที่แล่นพล่านอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต