เสียงข้างห้องบอกว่ารัก

เมื่อนักพากย์สาวต้องใช้สตูดิโอร่วมกับนักแต่งเพลงข้างห้อง กฎห้ามรักจึงเริ่มสั่นไหวทุกครั้งที่ทั้งคู่แบ่งหูฟังและได้ยินเสียงจริงของกันและกัน

มีนา ถนัดพูดคำบอกรักแทนตัวละคร แต่ไม่ถนัดบอกความต้องการของตัวเอง ส่วนคินแต่งเพลงรักได้ดีพอให้คนอื่นเชื่อ ทว่าเขากลับไม่เชื่อในเพลงรักของตัวเองอีกแล้ว

เมื่อน้ำรั่วทำให้มีนาต้องใช้สตูดิโอของเพื่อนบ้าน ทั้งคู่จึงทำข้อตกลงเป็นคู่ร่วมงาน มีนาช่วยคินฟังเพลงรักที่ยังไม่จริงพอ ส่วนคินช่วยดูแลพื้นที่และเสียงของเธอ โดยมีกฎสำคัญว่าห้ามใช้เรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย และห้ามรักกัน

แต่เสียงเคาะจากอีกฝั่งผนัง หูฟังข้างเดียว และบทสนทนาที่ไม่ต้องซ้อมก่อนพูด กลับพาความสัมพันธ์เกินกว่าข้อตกลงชั่วคราว

เมื่อโอกาสในงานเริ่มเรียกร้องราคาที่ต่างฝ่ายไม่อาจจ่ายแทนกันได้ ความรักของพวกเขาจะยังเป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับเสียงจริงของกันและกันหรือไม่

----------------------------------------------------------

"เพราะผมชอบเสียงธรรมดาของคุณ" เขาบอก "แล้วก็ชอบตอนคุณอยู่ที่นี่ ถึงไม่มีอะไรให้ทำ"
มีนานิ่งไป "คุณรู้ใช่ไหมว่าเรามีกฎ"
"รู้"
"กฎนั้นคุณเป็นคนเขียน"
"ผมรู้"
คินมองกระดาษข้อตกลงที่ติดข้างตู้เย็น เขากลัวว่าถ้าพูดว่าต้องการมากกว่านี้ ทุกอย่างที่สร้างมาจะพังพร้อมกัน แต่มีนารออยู่ ไม่ใช่คำตอบสวยงาม แค่คำตอบจริง
"ตอนนี้ผมไม่อยากทำเหมือนไม่มีอะไร"
เธอสูดลมหายใจช้า ๆ "ฉันก็ไม่อยากค่ะ"
ระยะระหว่างพวกเขาไม่ถึงก้าว คินมองเธอแล้วถามให้ชัดที่สุด "ขอจูบได้ไหม"
มีนาไม่ได้ตอบทันที แววตาเธอไล่จากตาเขาลงมาที่ริมฝีปาก ก่อนจะวางแก้วน้ำบนโต๊ะแล้วขยับเข้ามาใกล้เอง
"ได้ค่ะ"
คินยกมือแตะปลายผมที่แนบแก้มเธอ นิ้วของเขาชะงักรออีกครั้ง มีนาเอียงหน้าเข้าหาฝ่ามือนั้น ระยะสุดท้ายจึงหายไปด้วยการเลือกของคนสองคน
ริมฝีปากแตะกันเบากว่าที่คินจินตนาการ เขาได้ยินเสียงลมหายใจของเธอชัดกว่าพัดลมคอมพิวเตอร์ ทั้งที่ห้องนี้เคยเต็มไปด้วยเพลงและบทพูด วันนี้ไมโครโฟนปิด ไฟบันทึกดับ ไม่มีงานชิ้นไหนรับเอาช่วงเวลานี้ไปได้
มีนาจับชายเสื้อเขาไว้หลวม ๆ ตอนคินกำลังจะถอย สัมผัสเล็กนั้นทำให้เขาหยุด เธอเงยหน้าขึ้นอีกนิด คราวนี้จูบกลับโดยไม่รอให้เขานำ ลมหายใจที่เคยแบ่งผ่านหูฟังเส้นเดียวอยู่ใกล้จนไม่ต้องเดา
คินแตะหน้าผากเธอเมื่อผละออก มือยังค้างข้างแก้มแต่ไม่ดึงให้ตามมา มีนาหลับตาหนึ่งจังหวะ แล้วหัวเราะเบา ๆ เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าต้องหายใจ
"คุณโอเคไหม" เขาถาม
เธอลืมตา "คุณถามหลังจากจูบไปแล้วเหรอคะ"
"ผมถามก่อนแล้ว"
"ฉันโอเคค่ะ" มีนาตอบ ก่อนมองเขาตรง ๆ "แล้วคุณล่ะ"
คำว่าโอเคสั้นเกินไป คินจึงบอกความจริงที่พูดได้ในตอนนั้น "ผมอยากจูบคุณอีก"
แก้มมีนาแดงขึ้น แต่เธอไม่หลบ "เก็บไว้ถามครั้งหน้าค่ะ ตอนนี้ฉันต้องไปนัดคุย"
โทรศัพท์ของเธอดังเตือนพอดี ทั้งคู่หัวเราะกับจังหวะที่เหมือนถูกตั้งไว้ มีนาหยิบกระเป๋า คินเปิดประตูให้และบอกให้โชคดี เขาไม่ได้ถามว่าเธอจะกลับมาเมื่อไร เพียงยืนมองจนประตูลิฟต์ปิด

---------------------------------
อ่านตัวอย่างนิยายก่อนนะคะ